Η εγκατάλειψη στην πόλη της Ρόδου που οδηγεί σε απαγορεύσεις και απογοητεύσεις

Ζώ­ντας την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στην πόλη της Ρόδου γι­νό­μα­στε πα­ρα­τη­ρη­τές μέρα με τη μέρα μιας συ­νε­χούς και πα­ρα­τε­τα­μέ­νης εγκα­τά­λει­ψης που μας απο­γοη­τεύ­ει κα­θη­με­ρι­νά.

Δεν εί­μα­στε οι αδέ­κα­στοι κρι­τές των αν­θρώ­πων που διοι­κούν ούτε οι ση­μαιο­φό­ροι της επα­νά­στα­σης. Εί­μα­στε απλοί κα­θη­με­ρι­νοί άν­θρω­ποι που δί­νου­με τις προ­σω­πι­κές μας μάχες κι ας μας συγ­χω­ρε­θεί η απο­γο­ή­τευ­ση αυτή.

Μέσα σε προ­βλή­μα­τα που βιώ­νου­με κα­θη­με­ρι­νά δι­δα­χθή­κα­με να ξε­περ­νά­με τις δυ­σκο­λί­ες μας βρί­σκο­ντας σαν διέ­ξο­δο ή λίγη ηρε­μία μέσα από δρα­στη­ριό­τη­τες όπως ένας απλός πε­ρί­πα­τος ή ακόμα κι ένα τρέ­ξι­μο στην πα­ρα­λια­κή οδό ή σε κά­ποιο πάρκο, πο­δη­λα­τώ­ντας ή ακόμα και κο­λυ­μπώ­ντας ή ψα­ρεύ­ο­ντας στη θά­λασ­σα αφού η Ρόδος είναι νησί και μά­λι­στα από τα πιο πε­ρή­φα­να για την ιστο­ρία της.

Δυ­στυ­χώς τα τε­λευ­ταία χρό­νια βιώ­νου­με μέσα από τον χρόνο να δυ­σχε­ραί­νει κα­θη­με­ρι­νά η πρό­σβα­σή μας σε απλούς χώ­ρους ανα­ψυ­χής ή ακόμα και οι με­τα­κι­νή­σεις μας πεζοί, πο­δη­λα­τώ­ντας ή ε αυ­το­κί­νη­το ή ακόμα και κο­λυ­μπώ­νας.

Προ­βλή­μα­τα όπως το κυ­κλο­φο­ρια­κό, η κακή συ­ντή­ρη­ση του οδο­στρώ­μα­τος σε κάθε γει­το­νιά ή χωριό, τα κα­τε­στραμ­μέ­να πε­ζο­δρό­μια, η εγκα­τά­λει­ψη των πάρ­κων και η αύ­ξη­ση της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας και η εγκα­τά­λει­ψη των πα­ρα­λιών και του πα­ρα­λια­κού με­τώ­που εν γένει θυ­μί­ζουν μια πόλη που οδεύ­ει προς την απο­μό­νω­ση. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια μά­λι­στα οι του­ρί­στες επι­λέ­γουν τη δια­μο­νή τους σε γει­το­νιές στα κα­τα­λύ­μα­τα βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης γύρω μας και οι ίδιοι βιώ­νουν τις κα­τα­στά­σεις αυτές που ζούμε κι εμείς κα­θη­με­ρι­νά.

Στην άσχη­μη αυτή ει­κό­να που βιώ­νου­με πο­λί­τες έρ­χο­νται να προ­στε­θούν οι απα­γο­ρεύ­σεις χρή­σης όπως πρό­σφα­τα του Τρα­μπο­λί­νο της Ρόδου όπου εκεί δη­μιουρ­γή­θη­κε ένα επι­πλέ­ον ζή­τη­μα με την άκομ­ψη αφαί­ρε­ση της σκά­λας αφού με τις κομ­μέ­νες λα­μα­ρί­νες κά­ποιοι κο­λυμ­βη­τές τραυ­μα­τί­στη­καν, ενώ υφί­στα­νται επι­κίν­δυ­να σχοι­νιά για τους βου­τη­χτές οι οποί­οι είναι επι­σκέ­πτες 2-3 ημε­ρών και δεν μπο­ρούν γνω­ρί­ζουν τι έχει συμ­βεί αλλά τε­λι­κά ποιος πεί­στη­κε για το πως οδη­γή­θη­καν εκεί τα πράγ­μα­τα.

Σε πολλά ση­μεία που η στάθ­μευ­ση οχη­μά­των επι­τρέ­πε­ται βρω­μιά και δυ­σω­δία από τους διά­φο­ρους που στή­νουν τέ­ντες και διά­φο­ρα άλλα νοι­κο­κυ­ριά μέσα σε οχή­μα­τα για να πε­ρά­σουν τις μέρες του κα­λο­και­ριού δη­μιουρ­γώ­ντας μια ακόμα δυ­σά­ρε­στη και απο­γοη­τευ­τι­κή ει­κό­να για όλους μας.

Δεν μπο­ρού­με πραγ­μα­τι­κά να χα­ρα­κτη­ρί­σου­με τι μπο­ρεί να οδή­γη­σε στις ει­κό­νες αυτές, Ίσως να φταί­ει χά­σα­με την ποιό­τη­τά μας σαν άν­θρω­ποι, πα­ρα­κο­λου­θού­με τη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα μέσα από τις όμορ­φες δια­στρε­βλω­μέ­νες ει­κό­νες των μέσων κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης αφού δεν μπο­ρού­με πλέον εύ­κο­λα να με­τα­κι­νη­θού­με στο νησί και στην πόλη μας και να δούμε την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα απο­φα­σι­σμέ­νοι να βελ­τιώ­σου­με τις συν­θή­κες πρό­σβα­σης για όλους.

Τε­λι­κά κα­τα­φέ­ρα­με να «κα­κο­γε­ρά­σου­με» το όμορ­φο νησί μας θε­λη­μέ­να ή άθελά μας φθά­νο­ντας στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι όλη αυτή η εγκα­τά­λει­ψη οδή­γη­σε στα­δια­κά σε απα­γο­ρεύ­σεις που μας στε­ρούν την ελευ­θε­ρία με­τα­κι­νή­σε­ων και ελεύ­θε­ρης πρό­σβα­σης σε πάρκα, πλα­τεί­ες, ιστο­ρι­κά κτί­ρια κυ­ρί­ως στην αγα­πη­μέ­νη μας θά­λασ­σα που μας θε­ρα­πεύ­ει.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη

Αθλή­τρια Τριά­θλου

Απόφ.Τμ.Μεσογ.Σπου­δών ΠΑ

Msc Προηγ­μέ­να Συ­στή­μα­τα Διοί­κη­σης ΠΑΔΑ