Δικαίωση Ροδίτη επιχειρηματία έπειτα από εννέα χρόνια δικαστικής διαμάχης με την ΑΑΔΕ για ποσό 26.326,74 ευρώ

• Το Εφετείο εξα­φά­νισε την πρω­τό­δικη ερήμην απόφαση και απέρ­ριψε στο σύνολό της την ανακοπή του Δημο­σίου ως αόριστη, κρί­νο­ντας ότι δεν περι­γρα­φό­ταν με σαφή­νεια η έννομη σχέση από την οποία απέρρεε η φερό­μενη οφειλή του τρίτου προς την οφει­λέ­τιδα του Δημο­σίου

Τέλος σε μια δικα­στική περι­πέ­τεια που κρα­τούσε σχεδόν μία δεκα­ε­τία έβαλε το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, εκδί­δο­ντας απόφαση η οποία ανα­τρέ­πει πλήρως την εικόνα που είχε δια­μορ­φω­θεί σε πρώτο βαθμό. Η υπόθεση αφο­ρούσε ανα­γκα­στική κατά­σχεση εις χείρας τρίτου που είχε επι­βλη­θεί από τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου σε βάρος ημε­δα­πού επι­χει­ρη­μα­τία της Παστί­δας, με σκοπό την είσπραξη φερό­με­νης οφειλής του προς γυναίκα που χρω­στούσε στο Δημόσιο σημα­ντικά ποσά.

Η υπόθεση ξεκί­νησε στις 20 Ιουλίου 2017, όταν ο Προϊ­στά­με­νος της Δ.Ο.Υ. Ρόδου εξέδωσε έγγραφο ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης εις χείρας τρίτου, με το οποίο φέρεται να δεσμεύ­τη­καν όσα ο ημε­δα­πός όφειλε ή θα όφειλε στο μέλλον σε ημεδαπή, η οποία βαρυ­νό­ταν με ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές προς το Δημόσιο συνο­λι­κού ύψους 55.895,74 ευρώ. Το ποσό για το οποίο επι­βλή­θηκε η κατά­σχεση στον επι­χει­ρη­μα­τία ανερ­χό­ταν σε 26.326,74 ευρώ και θεμε­λιω­νό­ταν, σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς της φορο­λο­γι­κής αρχής, σε διαταγή πλη­ρω­μής που είχε εκδοθεί το έτος 2009 από τον Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Ο ημε­δα­πός, μόλις παρέ­λαβε το κατα­σχε­τή­ριο, προέβη στις 25 Αυγού­στου 2017 σε αρνη­τική δήλωση ενώπιον της Ειρη­νο­δίκη Ρόδου. Δια­τεί­νε­ται ότι ουδέ­ποτε είχε οποια­δή­ποτε επαγ­γελ­μα­τική σχέση με την οφει­λέ­τιδα του Δημο­σίου και υπο­στη­ρί­ζει ότι το τιμο­λό­γιο της 28ης Απρι­λίου 2009, βάσει του οποίου εκδό­θηκε η διαταγή πλη­ρω­μής, ανα­φε­ρό­ταν σε συναλ­λαγή παροχής υπη­ρε­σιών η οποία, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, ουδέ­ποτε έλαβε χώρα. Επι­κου­ρικά, προ­έ­βαλε ότι η επι­κα­λού­μενη απαί­τηση είχε ήδη παρα­γρα­φεί, καθώς είχε παρέλ­θει χρονικό διά­στημα μεγα­λύ­τερο της πεντα­ε­τίας από την έκδοση και την πρώτη κοι­νο­ποί­ηση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, χωρίς να ακο­λου­θή­σει δεύτερη κοι­νο­ποί­ηση που θα προ­σέ­διδε ισχύ δεδι­κα­σμέ­νου στον τίτλο.

Η ΑΑΔΕ, ως εκπρό­σω­πος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, άσκησε ανακοπή κατά της δήλωσης του ημε­δα­πού στις 19 Σεπτεμ­βρίου 2017, ζητώ­ντας να ανα­γνω­ρι­στεί η ανα­κρί­βειά της και να υπο­χρε­ω­θεί ο τελευ­ταίος να κατα­βά­λει το ποσό των 26.326,74 ευρώ νομι­μο­τό­κως από την 2α Ιουλίου 2009. Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την υπ’ αριθμόν 9/2020 απόφασή του, δικά­ζο­ντας ερήμην του καθ’ ου, έκανε δεκτή την ανακοπή κατ’ εφαρ­μογή του τεκ­μη­ρίου ομο­λο­γίας που συνά­γε­ται από την ερη­μο­δι­κία. Η εκκα­λού­μενη απόφαση επι­δό­θηκε στον ημεδαπό στις 19 Φεβρουα­ρίου 2020.

Ο εκκαλών άσκησε εμπρό­θε­σμα έφεση στις 8 Ιουλίου 2020, αξιο­ποιώ­ντας τη ρητή πρό­βλεψη του άρθρου 74 παρά­γρα­φος 1 του ν. 4690/2020, σύμφωνα με την οποία το χρονικό διά­στημα της προ­σω­ρι­νής ανα­στο­λής της λει­τουρ­γίας των δικα­στη­ρίων από τις 13 Μαρτίου έως τις 31 Μαΐου 2020 δεν υπο­λο­γι­ζό­ταν στις νόμιμες προ­θε­σμίες άσκησης ένδικων μέσων. Η συζή­τηση είχε αρχικά οριστεί για τις 5 Δεκεμ­βρίου 2025, ωστόσο ανα­βλή­θηκε για τις 6 Μαρτίου 2026.

Με το εφε­τή­ριό του ο ημε­δα­πός ζητούσε την εξα­φά­νιση της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης στο σύνολό της, παρα­πο­νού­με­νος για εσφαλ­μένη ερμη­νεία και εφαρ­μογή του νόμου, αλλά και για πλημ­μελή εκτί­μηση των απο­δεί­ξεων. Στο ακρο­α­τή­ριο εκπρο­σω­πή­θηκε από τον δικη­γόρο Ρόδου κ. Γεώργιο Κακακιό, ενώ την ΑΑΔΕ εκπρο­σώ­πησε η δικα­στική πλη­ρε­ξου­σία του ΝΣΚ κ. Φραν­τζέ­σκα Κοντιζά.

Η ουσια­στική κρίση του Εφε­τείου εστιά­ζε­ται στο ζήτημα της επάρ­κειας του δικο­γρά­φου της ανα­κο­πής. Σύμφωνα με την απόφαση, η ΑΑΔΕ, ως ανα­κό­πτουσα, όφειλε να επι­κα­λε­στεί κατά τα ουσιώδη στοι­χεία της την κατα­σχε­θείσα απαί­τηση, δηλαδή τη δικαιο­γόνο αιτία της οφειλής του τρίτου προς την οφει­λέ­τιδα του Δημο­σίου, αλλά και τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που τη στη­ρί­ζουν. Ιδίως όταν η φερό­μενη απαί­τηση απορ­ρέει από σύμβαση έργου, το βάρος επί­κλη­σης περι­λαμ­βά­νει την καταρ­τι­σθείσα σύμβαση, το εκτε­λε­στέο έργο και τη συμ­φω­νη­θείσα αμοιβή.

Όπως δια­πί­στωσε το Δικα­στή­ριο, η ανακοπή περιο­ρι­ζό­ταν σε απλή επί­κληση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής του 2009, χωρίς να προσ­διο­ρί­ζει με σαφή­νεια το περιε­χό­μενο και τους όρους της έννομης σχέσης μεταξύ του ημε­δα­πού και της οφει­λέ­τι­δας του Δημο­σίου. Δεν ανα­φέ­ρο­νταν συγκε­κρι­μέ­νες επι­μέ­ρους συμ­βά­σεις, ούτε η διάρ­κειά τους, ούτε ο τρόπος εκπλή­ρω­σης των παροχών.

Επι­πλέον, λόγω της κατη­γο­ρη­μα­τι­κής άρνησης του τρίτου ως προς την ίδια την ύπαρξη οποιασ­δή­ποτε επαγ­γελ­μα­τι­κής συνερ­γα­σίας, δεν συνέ­τρεχε η περί­πτωση κατά την οποία αρκεί η αμφι­σβή­τηση από την ανα­κό­πτουσα μιας επι­μέ­ρους ένστα­σης. Η ΑΑΔΕ, επέ­χο­ντας θέση ενά­γου­σας, έπρεπε να ανα­πτύ­ξει πλήρως τα παρα­γω­γικά γεγο­νότα της απαί­τη­σης, κάτι που, κατά την κρίση του Εφε­τείου, δεν έπραξε.

Με βάση τα παρα­πάνω, το Δικα­στή­ριο εξα­φά­νισε την υπ’ αριθμόν 9/2020 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, κράτησε την υπόθεση, δίκασε στην ουσία και απέρ­ριψε την ανακοπή ως αόριστη και απα­ρά­δε­κτη.