Αντίθετη η Λαϊκή Συσπείρωση στην πρόταση της WWF Ελλάς για “συμμετοχικά σχήματα αλιείας” 

Από την Λαϊκή Συσπεί­ρωση ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Στο περι­φε­ρειακό συμ­βού­λιο (27/4/2026), ένα από τα προς συζή­τηση θέματα αφο­ρούσε σχέδιο νόμου για ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ όπως προ­τεί­νει ο οργα­νι­σμός WWF (World Wide Fund for Nature – Παγκό­σμιο Ταμείο για τη Φύση) με συγκρό­τηση συμ­βου­λίων σε Εθνικό, Περι­φε­ρειακό και Τοπικό επίπεδο, τα οποία θα δια­μορ­φώ­νουν προ­τά­σεις προς το Υπουρ­γείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης στο πλαίσιο «της δια­τή­ρη­σης των θαλάσ­σιων και άλλων υδά­τι­νων οικο­συ­στη­μά­των και τη μακρο­πρό­θε­σμη βιω­σι­μό­τητα του αλιευ­τι­κού κλάδου», όπως ανα­φέ­ρε­ται στους σκοπούς τους.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, η ίδρυση του Εθνικού Συμ­βου­λίου Βιώ­σι­μης Αλιείας (ΕΣΒΑ) και των Περι­φε­ρεια­κών Συμ­βου­λίων (ΠΕΣΒΑ) δεν απο­σκο­πεί στη μετα­φορά “αρμο­διο­τή­των” στους ψαράδες, αλλά στον εγκλω­βι­σμό τους σε έναν μηχα­νι­σμό που έχει προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νους στόχους. Στο σημε­ρινό σύστημα, όσοι παρά­γουν τον πλούτο, δεν έχουν κανένα ρόλο στην πραγ­μα­τική λήψη των απο­φά­σεων. Οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται στα κλειστά γραφεία των μονο­πω­λίων, επι­κυ­ρώ­νο­νται στις αίθου­σες των Βρυ­ξελ­λών και των κοι­νο­βου­λίων, με γνώμονα την κερ­δο­φο­ρία των λίγων και τα συμ­βού­λια αυτά καλού­νται απλώς να επι­κυ­ρώ­σουν την κατα­δίκη των μικρο­με­σαίων αλιέων, παρου­σιά­ζο­ντάς την μάλιστα ως δική τους επιλογή.

Είναι το παλιό, δοκι­μα­σμένο κόλπο της ΕΕ: εμπλέ­κεις το θύμα στη δια­δι­κα­σία της σφαγής του για να μην υπάρ­χουν και πολλές αντι­δρά­σεις.

Το σχέδιο νόμου είναι πλήρως ευθυ­γραμ­μι­σμένο με την Κοινή Αλιευ­τική Πολι­τική της ΕΕ, την πολι­τική εκείνη που εδώ και δεκα­ε­τίες οδηγεί τον παρά­κτιο ψαρά στην από­συρση και τη φτώχεια. Οι Έλληνες ψαράδες βλέπουν να τους επι­βάλ­λο­νται εξο­ντω­τι­κοί περιο­ρι­σμοί, όπως η κατάρ­γηση παρα­δο­σια­κών αλιευ­τι­κών εργα­λείων συχνά χωρίς καμία σοβαρή επι­στη­μο­νική βάση. Είναι μάλιστα προ­κλη­τικό το γεγονός ότι προ­ω­θού­νται μέτρα που δεν έχουν καν την έγκριση του ΕΛΚΕΘΕ, του μόνου καθ’ ύλην αρμό­διου και ανε­ξάρ­τη­του επι­στη­μο­νι­κού φορέα της χώρας. Την ίδια στιγμή, οι μεγάλες μονάδες ιχθυο­καλ­λιέρ­γειας, που ανήκουν σε πολυ­ε­θνι­κούς ομίλους, επε­κτεί­νο­νται ανε­ξέ­λεγ­κτα, κατα­λαμ­βά­νο­ντας θαλάσ­σιο χώρο, χωρίς να τους ενοχλεί κανείς.

Ο Έλληνας ψαράς στο Αιγαίο καλεί­ται να παίξει ένα παι­χνίδι με δεμένα χέρια. Από τη μία, η ΕΕ τον πνίγει στους κανόνες. Από την άλλη, οι Τούρκοι ψαράδες αλω­νί­ζουν στα ελλη­νικά χωρικά ύδατα, ψαρεύ­ο­ντας χωρίς κανέναν περιο­ρι­σμό, με εργα­λεία που στην Ελλάδα θεω­ρού­νται παρά­νομα. Αλλά για αυτό κανένας λόγος δεν γίνεται.

Οι ζημιές από τους λαγο­κέ­φα­λους και τα άλλα εισβο­λικά είδη, που έχουν ρημάξει τα δίχτυα και τα παρα­γά­δια, αντι­με­τω­πί­ζο­νται με αδια­φο­ρία ή με ψίχουλα, την ώρα που το κόστος των καυ­σί­μων κ.α. καθιστά κάθε έξοδο στη θάλασσα μια ζημιο­γόνα επι­χεί­ρηση. Οι ευθύνες της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης είναι τερά­στιες, καθώς η εμπλοκή στους πολε­μι­κούς σχε­δια­σμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ μετα­τρέ­πει τους Έλληνες ψαράδες σε θύματα μιας γεω­πο­λι­τι­κής σκα­κιέ­ρας, όπως με την εκτό­ξευση της τιμής των καυ­σί­μων που πνίγει τον κλάδο.

Η θεσμο­θέ­τηση της συμ­με­το­χής των ΜΚΟ στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων απο­τε­λεί ένα επι­κίν­δυνο σημείο της πρό­τα­σης. Πρό­κει­ται για οργα­νώ­σεις που χρη­μα­το­δο­τού­νται από μονο­πω­λια­κούς ομίλους και ιδρύ­ματα και την ίδια την ΕΕ για να προ­ω­θή­σουν την ατζέντα της «Πρά­σι­νης Ανά­πτυ­ξης». Τι σημαί­νει αυτή η ανά­πτυξη για τον λαό; Σημαί­νει ότι το Αιγαίο πρέπει να “καθα­ρί­σει” για να παρα­δο­θεί στα μεγάλα επι­χει­ρη­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα (πχ εγκα­τά­σταση γιγα­ντιαίων θαλάσ­σιων αιο­λι­κών πάρκων κλπ.) που επι­διώ­κουν την απο­κλει­στική χρήση της θάλασ­σας.

Η πολι­τική της ΕΕ, την οποία αυτό το νομο­σχέ­διο έρχεται να εφαρ­μό­σει πιο απο­τε­λε­σμα­τικά, οδηγεί σε ένα τραγικό παρά­δοξο: Σε μια χώρα με χιλιά­δες χιλιό­με­τρα ακτών, το φρέσκο ψάρι τείνει να γίνει είδος πολυ­τε­λείας για το λαϊκό τραπέζι. Η προ­ώ­θηση των ιχθυο­καλ­λιερ­γειών ως εναλ­λα­κτική λύση δεν απο­σκο­πεί στο «φθηνό ψάρι», αλλά στη συγκέ­ντρωση της παρα­γω­γής σε ελά­χι­στα χέρια.

Απέ­να­ντι σε αυτόν τον σχε­δια­σμένο αφα­νι­σμό, η λύση δεν είναι η συμ­με­τοχή σε συμ­βού­λια υπό την κηδε­μο­νία των ΜΚΟ και των περι­φε­ρεια­κών αρχών που λει­τουρ­γούν ως εντο­λο­δό­χοι της κυβέρ­νη­σης. Οι Έλληνες ψαράδες πρέπει να απορ­ρί­ψουν αυτά τα «κόλπα» της ΕΕ και του κεφα­λαίου.

Ο αγώνας τους είναι αγώνας επι­βί­ω­σης ενάντια σε μια πολι­τική που τους ξεκλη­ρί­ζει. Απαι­τούν άμεση στήριξη με εξα­σφά­λιση φθηνών καυ­σί­μων, πλήρεις απο­ζη­μιώ­σεις για τις κατα­στρο­φές από τους λαγο­κε­φά­λους και τους εισβο­λείς, καθώς και έγκαιρη κατα­βολή όλων των ενι­σχύ­σεων που δικαιού­νται χωρίς γρα­φειο­κρα­τικά εμπόδια.

Η ορι­στική λύση για τους βιο­πα­λαι­στές ψαράδες βρί­σκε­ται στην ανα­τροπή του σημε­ρι­νού συστή­μα­τος που έχει ως κρι­τή­ριο της ανά­πτυ­ξης την κερ­δο­φο­ρία των λίγων και της Κοινής Αλιευ­τι­κής Πολι­τι­κής της ΕΕ που το υπη­ρε­τεί.

Στον αγώνα για μια άλλη εξουσία και ένα κράτος που θα εγγυά­ται αξιο­πρε­πείς όρους δια­βί­ω­σης και άσκησης της δρα­στη­ριό­τη­τάς τους. Στο έδαφος της κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης των μονο­πω­λίων και του κεντρι­κού σχε­δια­σμού της οικο­νο­μίας οι παρα­γω­γοί, μέσα από τα συμ­βού­λια τους, θα έχουν τον πρώτο λόγο στις απο­φά­σεις, εξα­σφα­λί­ζο­ντας ότι η θάλασσα θα ανήκει στον λαό και το ψάρι θα φτάνει φθηνό και ποιο­τικό στο λαϊκό τραπέζι.

Ο ιδρώτας του ψαρά θα πιάσει τόπο μόνο σε μια κοι­νω­νία και οικο­νο­μία που θα οργα­νώ­νει την παρα­γωγή με βάση τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.

28/04/2026