Ο Μιχάλης από την Κω έχει γυρίσει 21 χώρες σε 7 χρόνια και μοιράζεται τις εμπειρίες μέσα από τον φακό του

Απο­τυ­πώ­νει με τον φακό του, τις εμπει­ρίες που συναντά, στις γει­το­νιές όλου του κόσμου. Σε χώρες αχανείς μα και με μικρή γεω­γρα­φική έκταση. Έχει μονίμως “ανοι­κτές κεραίες” ανα­ζη­τώ­ντας οτι­δή­ποτε νέο, αλλιώ­τικο, δια­φο­ρε­τικό. Δηλώνει πως δεν είναι “του­ρί­στας”, αλλά “ταξι­διώ­της”, εστιά­ζο­ντας στην αυθε­ντι­κό­τητα της εμπει­ρίας. Είναι ο Μιχάλης – Άγγελος Σαρη­γιάν­νης, από την Κω, ο οποίος μίλησε στο Αθη­ναϊκό – Μακε­δο­νικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων και μοι­ρά­στηκε απλό­χερα τα ταξίδια ζωής του.

“Το 2019 ήμουν σε ηλικία μόλις 24 και τότε ξεκί­νησα τα συγκε­κρι­μένα αυτά ταξίδια – σημεί­ωσε ο Μιχάλης Σαρη­γιάν­νης. Τα οποία πάντα σχε­διάζω για πολύ καιρό. Όχι ως του­ρί­στας, αλλά περισ­σό­τερο ως ερευ­νη­τής – ταξι­διώ­της, ανα­ζη­τώ­ντας πάντα την ποιό­τητα. Κάθε φορά που ολο­κλή­ρωνα ένα ταξίδι κι επέ­στρεφα στη χώρα μας, στο νησί μου την Κω, αμέσως την επόμενη μέρα, ξεκι­νούσα να σχε­διάζω το επόμενο. Τρόπος ζωής είναι πλέον για μένα.

Έχοντας την εμπει­ρία και της τεχνι­κής για φωτο­γρα­φία και βίντεο, τα ταξίδια αυτά, άνοιξαν ένα παρά­θυρο στον μεγάλο κόσμο: Αφού απο­τύ­πωνα ό,τι μου κέντριζε το ενδια­φέ­ρον, τα επε­ξερ­γα­ζό­μουν, τα ταξι­νο­μούσα και τα μοίραζα είτε ως φωτο­γρα­φικό υλικό είτε ως βίντεο, στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης. Αυτό άρεσε πολύ στον κόσμο και το αγκά­λιασε. Κι εμένα, μου έδωσε ακόμα μεγα­λύ­τερο ενδια­φέ­ρον να το συνε­χίσω, να το τελειο­ποι­ήσω, να το εξελίξω.”

21 χώρες μέσα σε 7 χρόνια

Μέσα σε αυτό το χρονικό διά­στημα των 7 ετών, επι­σκέ­φθηκε συνο­λικά 21 χώρες. Κάποιες και δύο ή τρεις φορές. Επέλεξε εκείνες που θεω­ρού­νται ίσως μονα­δι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος: Κολομ­βία, Κροατία, Ελβετία, Πολωνία, Ισλαν­δία, Ουγ­γα­ρία, Αίγυ­πτος, Αιθιο­πία, Βιετνάμ, Σιγκα­πούρη, Ταϊ­λάνδη, Ινδο­νη­σία, Ινδία, Νότιο Αμερική, (Πουέρτο Ρίκο), Βρα­ζι­λία, Περού, Μεξικό και Τουρκία.

Απα­ντώ­ντας στο ερώτημα για το ποια χώρα είναι εκείνη που τον εντυ­πω­σί­ασε περισ­σό­τερο επι­σή­μανε ότι είναι ανάμεσα στην Αιθιο­πία με την Ινδία. “Ίσως γιατί οι χώρες αυτές, ήταν κάτι δια­φο­ρε­τικό σε σχέση με αυτό που μέχρι τότε είχα δει. Στα δικά μου μάτια δηλαδή. Ειδικά η Ινδία, όταν πήγα στο Βαρα­νάσι και είδα να καίνε τους νεκρούς τους μπροστά μου. Με συγκλό­νισε όλο αυτό, όπως και τον καθένα που θα το έβλεπε. Αυτό­ματα το συνέ­δεσα με τα δικά μας ήθη κι έθιμα στην Αρχαία Ελλάδα, σε πολλές περιο­χές η καύση αντι­στοι­χούσε σε δια­δι­κα­σία με συγκε­κρι­μένο τελε­τουρ­γικό για να βρει “ανά­παυση” το σώμα και να οδη­γη­θεί η ψυχή στον κόσμο των αθα­νά­των. Σε κάθε περί­πτωση πάντως όλο αυτό ήταν συγκλο­νι­στικό.

Σε όλα τα ταξίδια που σχε­διάζω και πραγ­μα­το­ποιώ, όπως όλος ο κόσμος, νομίζω ότι αυτό που ανα­ζη­τούμε είναι το δια­φο­ρε­τικό και τη μονα­δική ταυ­τό­τητα που έχει ο κάθε τόπος. Για παρά­δειγμα, η Αιθιο­πία είχε μια ταυ­τό­τητα δια­φο­ρε­τική από όλες τις άλλες χώρες που επι­σκέ­φθηκα. Εικόνες τέτοιες, που με τη δική μου ματιά, του φωτο­γρά­φου δηλαδή ή του ταξι­διώτη καλύ­τερα, θα μπο­ρούσα να απο­τυ­πώσω και στον θεατή, για να δει κάτι μονα­δικό που δεν έχει δει ποτέ του”.

Δεν χρειά­ζο­νται πολλά χρήματα για τα ταξίδια – Χρειά­ζε­ται καλός προ­γραμ­μα­τι­σμός

Απα­ντώ­ντας στην κλασική ερώτηση, αν κανείς για να κάνει τόσα πολλά ταξίδια σε τόσο μακρι­νούς προ­ο­ρι­σμούς χρειά­ζο­νται πολλά χρήματα, ο ίδιος ξεκα­θα­ρί­ζει ότι αυτό που χρειά­ζε­ται είναι να κάνει έναν πολύ καλό προ­γραμ­μα­τι­σμό. Από το πού θα πάει, πού θα μείνει, πόσα θα ξοδέψει για τις μετα­κι­νή­σεις και το φαγητό του ή την δια­σκέ­δασή του. Και όλα, γίνο­νται – σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά.

“Εννο­εί­ται ότι είναι και πολλές άλλες χώρες που δεν έχω ταξι­δέ­ψει ακόμα και θα ήθελα, αλλά δυστυ­χώς, το οικο­νο­μικό κομμάτι ξεφεύ­γει και θα με περιο­ρί­σει στα 2 έως 3 ταξίδια που κάνω κάθε χρόνο. Δεν σταματώ πάντως να σχε­διάζω και να ονει­ρεύ­ο­μαι”, κατα­λή­γει ο ίδιος.

“Έχω ταξι­δέ­ψει και με γκρουπ και μόνος μου και με παρέα. Προτιμώ με φίλους ή προτιμώ να πηγαίνω σε έναν προ­ο­ρι­σμό, όπου ξέρω κάποιο άτομο εκεί, που θα με φιλο­ξε­νή­σει, να γνω­ρί­ζει δηλαδή πολύ καλά και εκ των έσω τον τόπο του. Για παρά­δειγμα την τελευ­ταία φορά που πήγα στην Βρα­ζι­λία. Είχα γνω­ρί­σει μία φίλη μου από εκεί και με φιλο­ξέ­νησε και είδα μία άλλη πτυχή της Βρα­ζι­λίας, την οποία δεν θα έβλεπα ποτέ, αν πήγαινα μόνος μου, ή με γκρουπ του­ρι­στικό. Κι είναι πάρα πολύ σημα­ντικό αυτό: Να είμαστε δηλαδή ερευ­νη­τές σε έναν τόπο κι όχι απλά του­ρί­στες που θα δια­σκε­δά­σουμε μόνο με ό,τι βρούμε μπροστά μας και μετά θα επι­στρέ­ψουμε. Έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό για το τι θα απο­κο­μί­σεις τελικά από κάθε ταξίδι.”.

Οι φωτο­γρα­φίες που δεν τράβηξε ποτέ

Αν σου ζητούσα να ξεχω­ρί­σεις ένα στιγ­μιό­τυπο -τον ρωτήσαμε-, ένα περι­στα­τικό από όλες αυτές τις χώρες, το οποίο σε σημά­δεψε πέρα από την καύση των νεκρών στην Ινδία; Κάτι που δεν περί­με­νες να το δεις και το οποίο σε εντυ­πω­σί­ασε, ποιο θα ήταν αυτό και σε ποια χώρα;

“Είναι οι φωτο­γρα­φίες που δεν τράβηξα ποτέ. Για παρά­δειγμα, είμαι στο τρένο στην Ινδο­νη­σία και πηγαίνω στην Ανα­το­λική Ινδο­νη­σία. Ταξι­δεύ­ο­ντας είδα μία μητέρα πιθανόν με τα παιδιά της, να παίζουν σε ένα βούρκο, με λασπό­νερο ήταν αυτό, και να παίζουν και να κολυ­μπάνε και να είναι μέσα στη χαρά, μέσα στην ευτυχία, μέσα στη γαλήνη. Δεν πρόλαβα να βγάλω τη φωτο­γρα­φική μου, δυστυ­χώς. Έχασα μια τόσο “δυνατή” στιγμή. Μονα­δική θα έλεγα. Διδα­κτική για όλους μας. Σε όποια χώρα του πλανήτη και να ζει κανείς. Μια φωτο­γρα­φία που θα ισο­δυ­να­μούσε με 1.000 λέξεις, αλλά και με ελά­χι­στες: Ότι δηλαδή για να είναι ευτυ­χι­σμέ­νος κανείς, δεν χρειά­ζε­ται ούτε πλούτο, ούτε συν­θή­κες τέτοιες που εμείς σήμερα τις έχουμε ταυ­τί­σει με το χρήμα. Μπορεί και μέσα στα λασπό­νερα, να νιώθει αλλά κυρίως να είναι ευτυ­χι­σμέ­νος.”

“Αυτό που απαι­τεί­ται όμως, που είναι ίσως προ­ϋ­πό­θεση για όλους μας, αν θέλουμε να είμαστε ταξι­διώ­τες και όχι μόνο του­ρί­στες, είναι “να έχουμε τις κεραίες μας ανοι­χτές”. Να ανα­ζη­τούμε τι υπάρχει πίσω από την εικόνα που βλέ­πουμε. Έχει μεγάλη σημασία, το πώς θα αξιο­ποι­ή­σουμε τις εμπει­ρίες μας. Δεν σημαί­νει ότι ταξι­δεύ­ο­ντας κανείς γίνεται αυτο­μά­τως και καλύ­τε­ρος άνθρω­πος ή χαρα­κτή­ρας. Τα ταξίδια δίνουν και το καλό και το κακό. Η τελική επιλογή όμως, είναι στο δικό μας χέρι ή στο νου μας και το πώς αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την πραγ­μα­τι­κό­τητα καλύ­τερα.

Και μπορεί να ταξι­δεύω σε όλο τον κόσμο, αλλά βλέ­πο­ντας και τις άλλες γει­το­νιές του κόσμου, λέω ότι η χώρα μου, το νησί μου, η Κως, είναι η βάση μου. Εκεί δηλαδή, που ανήκει η καρδιά μου. Και με όλα αυτά που έχω δει κι έχω εξε­ρευ­νή­σει, θέλω να σημειώσω ότι ο τόπος μας είναι ο καλύ­τε­ρος. Φθάνει να μη χάσουμε την ταυ­τό­τητά μας. Τα ήθη και τα έθιμά μας. Γι αυτά έρχο­νται τα εκα­τομ­μύ­ρια των του­ρι­στών στην Ελλάδα κάθε χρόνο. Όχι μόνο για τη θάλασσα, τον ήλιο ή το καλό φαγητό. Είναι και γι αυτά. Αλλά κυρίως για την κουλ­τούρα, και τη μονα­δική μας ταυ­τό­τητα. Γι αυτό θα πρέπει να τα δια­τη­ρή­σουμε και να τα δια­φυ­λά­ξουμε όσο μπο­ρούμε καλύ­τερα”.

Πηγή: thetoc.gr