Η δήλωση της Υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη για την απώλεια του Ιωάννη Χ. Παπαχριστοδούλου

Πλη­ρο­φο­ρού­με­νη την απώ­λεια του του Ιω­άν­νη Χ. Πα­πα­χρι­στο­δού­λου, η Υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη έκανε την ακό­λου­θη δή­λω­ση:

Με με­γά­λη θλίψη πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα την απώ­λεια του Ιω­άν­νη Χ. Πα­πα­χρι­στο­δού­λου, εξαί­ρε­του αρ­χαιο­λό­γου και υπο­δειγ­μα­τι­κού δη­μό­σιου λει­τουρ­γού. Ο Ιω­άν­νης Πα­πα­χρι­στο­δού­λου, μετά από τις σπου­δές του στη Φι­λο­σο­φι­κή Σχολή του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, ει­σή­χθη στην Αρ­χαιο­λο­γι­κή Υπη­ρε­σία δια­γρά­φο­ντας μια λα­μπρή και άκρως καρ­πο­φό­ρα στα­διο­δρο­μία. Ξε­κι­νώ­ντας από τις ανα­σκα­φές στην τότε Δ’ Εφο­ρεία Κλα­σι­κών Αρ­χαιο­τή­των, στην Αρ­γο­λί­δα, συ­νέ­χι­σε με τον ίδιο ζήλο στην Ατ­τι­κή, συμ­με­τέ­χο­ντας στην απο­κά­λυ­ψη τμή­μα­τος του Μα­κρού Τεί­χους. Μετά από ένα συ­ντο­μό­τα­το πέ­ρα­σμα από τις Κυ­κλά­δες, γύ­ρι­σε στην Ρόδο, την πα­τρί­δα του, όπου θή­τευ­σε ως επι­με­λη­τής, έφο­ρος και, εντέ­λει, προϊ­στά­με­νος της το­πι­κής Εφο­ρεί­ας Αρ­χαιο­τή­των, με την οποία και ταύ­τι­σε το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της δρα­στη­ριό­τη­τάς του. Άφησε μια λα­μπρή κλη­ρο­νο­μιά, που πε­ρι­λαμ­βά­νει ανα­σκα­φές, εκ­θέ­σεις, συ­νερ­γα­σί­ες με πα­νε­πι­στή­μια και αρ­χαιο­λο­γι­κές σχο­λές, ελ­λη­νι­κές και ξένες, και, ασφα­λώς, τα πρώτα δια­χρο­νι­κά μου­σεία της Δω­δε­κα­νή­σου, στο Κα­στε­λό­ρι­ζο, τη Σύμη, την Αστυ­πά­λαια και τη Λέρο. Ένα πραγ­μα­τι­κό έργο ζωής, που  το πλαι­σί­ω­σε με την ακα­τα­πό­νη­τη ερευ­νη­τι­κή του δρα­στη­ριό­τη­τα, ιδίως στον τομέα της επι­γρα­φι­κής, διο­χε­τεύ­ο­ντας την σε ση­μα­ντι­κές δη­μο­σιεύ­σεις.

Ο Ιω­άν­νης Πα­πα­χρι­στο­δού­λου, ο Γιάν­νης για τους τό­σους φί­λους και συ­νερ­γά­τες του, υπήρ­ξε ένας ολο­κλη­ρω­μέ­νος και αφο­σιω­μέ­νος επι­στή­μο­νας, αλλά και ένας ανή­συ­χος και ευαί­σθη­τος πο­λί­της, με υψηλό αί­σθη­μα ευ­θύ­νης για τη δου­λειά του και μό­νι­μη ανη­συ­χία για τη διά­χυ­σή της στην κοι­νω­νία. Προ­σω­πι­κά, είχα την τύχη η πο­λυ­ε­τής γνω­ρι­μία μας να εξε­λι­χθεί σε στενή συ­νερ­γα­σία και σε ει­λι­κρι­νή φιλία, αλλά και σε συμ­βου­λές και συ­μπα­ρά­στα­ση που ο ίδιος μου προ­σέ­φε­ρε απλό­χε­ρα.

Στην οι­κο­γέ­νειά του και τους πολ­λούς φί­λους του απευ­θύ­νω ει­λι­κρι­νέ­στα­τα συλ­λυ­πη­τή­ρια.