Αλέξης Χαρίτσης: «Παραιτούμαι από τη θέση του Προέδρου της Νέας Αριστεράς – Πιστεύω ότι η μόνη διέξοδος είναι η κίνηση προς τα εμπρός»

Σε ανα­κοί­νωση της Νέας Αρι­στε­ρας έγινε ευρύ­τερα γνωστή η παραί­τηση του κ. Αλέξη Χαρίτση από την ηγεσία του κόμ­μα­τος.Ανα­φέ­ρο­νται στην επι­στολή παραί­τη­σης τα εξής:

Η ιστορία έχει επι­τα­χύ­νει και ο κόσμος όπως τον γνω­ρί­σαμε καταρ­ρέει.

Η χώρα ύστερα από επτά χρόνια δεξιάς δια­κυ­βέρ­νη­σης εμπλέ­κε­ται ήδη σε έναν πόλεμο με άδηλες συνέ­πειες και η ανα­σφά­λεια επι­σκιά­ζει τις ζωές μας.

Σε αυτές τις συν­θή­κες, η Αρι­στερά μοιάζει να προχωρά σημειω­τόν και να εξα­ντλεί­ται στην εσω­στρέ­φεια.

Πιστεύω ότι η μόνη διέ­ξο­δος είναι η κίνηση προς τα εμπρός.

Για να ανοί­ξουμε έτσι τον δρόμο που αξίζει στους ανθρώ­πους που νιώθουν στο πετσί τους τι θα σημαί­νει «τρίτη τετρα­ε­τία Μητσο­τάκη».

Απο­φά­σισα να υπο­βάλλω την παραί­τησή μου από τη θέση του Προ­έ­δρου της Νέας Αρι­στε­ράς.

Δεν είναι μια απόφαση που έλαβα αβα­σά­νι­στα.

Από την αρχή πιστεύω ότι η Νέα Αρι­στερά άξιζε και αξίζει πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο στη συγκρό­τηση μιας πλατιάς πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής συμ­μα­χίας.

Και ήμουν απόλυτα ειλι­κρι­νής και ξεκά­θα­ρος σε αυτό.

Στην Αρι­στερά και στην Νέα Αρι­στερά σήμερα υπάρ­χουν δύο απο­κλί­νου­σες στρα­τη­γι­κές. Από τη μία, η επιλογή της ιδε­ο­λο­γι­κής αυτάρ­κειας και της ανα­δί­πλω­σης επειδή οι συσχε­τι­σμοί είναι δύσκο­λοι. Από την άλλη, η επιλογή του ανοίγ­μα­τος, της προ­σπά­θειας για συγκλί­σεις και τη συγκρό­τηση ενός μετώπου απέ­να­ντι στη Δεξιά.

Όλοι και όλες ξέρουν ότι η δεύτερη είναι η πολι­τική για την οποία αγω­νί­ζο­μαι και θα συνε­χίσω να αγω­νί­ζο­μαι. Όχι γιατί είναι εύκολη, αλλά γιατί είναι ανα­γκαία.

Κι αυτή η κατεύ­θυνση πιστεύω ότι είναι πλειο­ψη­φική στην κοι­νω­νία και τη συμ­με­ρί­ζο­νται πολλά μέλη και φίλοι της Νέας Αρι­στε­ράς. Εκφρά­ζει ένα υπαρκτό και ισχυρό αίτημα: να ανα­συ­γκρο­τη­θεί η αρι­στερή κυβερ­νη­τική προ­ο­πτική απέ­να­ντι σε μια νεοφιλελεύθερη-συντηρητική κυριαρ­χία με ακρο­δε­ξιά χαρα­κτη­ρι­στικά. Και είναι μια τοπο­θέ­τηση που έχει δώσει δύναμη στην Κοι­νο­βου­λευ­τική μας Ομάδα για να δίνει κάθε μέρα τη μάχη απέ­να­ντι στην καθε­στω­τική αλα­ζο­νεία της Δεξιάς.

Δεν είναι όμως η κατεύ­θυνση που επι­λέ­γει η πλειο­ψη­φία του Πολι­τι­κού Γρα­φείου και της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής της Νέας Αρι­στε­ράς.

Δεν βλέπω αντι­πά­λους στους συντρό­φους και στις συντρό­φισ­σες που έχουμε δια­φο­ρε­τική άποψη.

Βλέπω όμως μια πραγ­μα­τική πολι­τική δια­φω­νία, με ιστορία και βάθος, που δεν μπορεί να μας κρατά δέσμιους στην ακι­νη­σία.

Πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε.

Γι’ αυτό θεωρώ ανα­γκαίο να παραι­τηθώ.

Στο ερώτημα «γιατί τώρα» απαντώ ότι επειδή η πολι­τική κατά­σταση χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από διαρκή ρευ­στό­τητα, όλο αυτό το διά­στημα προ­σπά­θησα συνει­δητά να κρατήσω ανοιχτή τη στάση της Νέας Αρι­στε­ράς. Να μη βια­στούμε να κλεί­σουμε δρόμους. Αντί­θετα, να συμ­βάλ­λουμε και να δημιουρ­γή­σουμε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για κάτι ευρύ­τερο.

Είναι όμως πλέον σαφές ότι η πλειο­ψη­φία στα κομ­μα­τικά όργανα έχει επι­λέ­ξει έναν ριζικά δια­φο­ρε­τικό δρόμο. Και αυτή την επιλογή τη σέβομαι. Έχει όμως την ευθύνη να ανα­λά­βει την διοί­κηση του κόμ­μα­τος.

Δεν παραι­τού­μαι από την άποψη που υπο­στη­ρίζω. Θα συνε­χίσω να αγω­νί­ζο­μαι γι’ αυτήν. Γιατί πιστεύω ότι συν­δέ­ε­ται με κάτι πολύ απλό και συνάμα πολύ ουσια­στικό: με την ανάγκη να είναι η Αρι­στερά κοι­νω­νικά χρήσιμη. Να δημιουρ­γεί εξε­λί­ξεις και να δίνει διέξοδο σε ανθρώ­πους που σήμερα νιώθουν ότι ασφυ­κτιούν.

Βρι­σκό­μα­στε σε μια στιγμή που το ζητού­μενο δεν είναι μια ακόμη κατα­γραφή δυνά­μεων, αλλά μια ουσια­στική μετα­τό­πιση των συσχε­τι­σμών με ριζο­σπα­στι­κές αιχμές, διάρ­κεια και προ­ο­πτική. Και πρέπει αυτή την προ­ο­πτική να την δημιουρ­γή­σουμε με τις πράξεις μας, όσο επί­πο­νες και αν είναι.

Στην κοι­νω­νία υπάρχει σήμερα ένα έντονο ρεύμα αμφι­σβή­τη­σης της σημε­ρι­νής ζοφερής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Η ευθύνη της Αρι­στε­ράς είναι να το συνα­ντή­σει. Όχι με φοβι­κό­τητα ή ρητο­ρι­κές μεγα­λο­στο­μίες. Αλλά με αυτο­πε­ποί­θηση, σοβα­ρό­τητα και καθαρό λόγο.

Σε αυτή την κατεύ­θυνση θα συνε­χίσω να συμ­βάλλω με όλες μου τις δυνά­μεις.

Γιατί αυτό που κρί­νε­ται σήμερα δεν είναι οι θέσεις ή οι ρόλοι αλλά αν μπο­ρούμε να υπερ­βούμε τα αδιέ­ξοδα και να ανοί­ξουμε νέες δυνα­τό­τη­τες.

Ευχα­ρι­στώ από καρδιάς όλους τους συντρό­φους και τις συντρό­φισ­σες για την πολύ­τιμη αυτή πορεία, ο αγώνας συνε­χί­ζε­ται.