ΔΕΥΑΡ vs Περιφέρεια: Νέα μετωπική σύγκρουση με κατασχέσεις, εκτέλεση και μηνύσεις

• Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ενερ­γο­ποιεί τον ΚΕΔΕ για νέα οφειλή εκτός ρύθ­μι­σης, η ΔΕΥΑΡ απαντά με αμφι­σβη­τή­σεις, δια­κο­πές υδρο­δό­τη­σης και προ­σφυγή στη δια­δι­κα­σία των μηνύ­σεων, ενώ η υπόθεση αποκτά πλέον και βαριά θεσμική διά­σταση μετά τη… σύλληψη δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας

Ο νέος κύκλος έντασης στη Ρόδο δεν άνοιξε από μια απλή δια­φω­νία για αριθ­μούς, αλλά από τη σύγκρουση δύο εντελώς δια­φο­ρε­τι­κών λογικών για το τι σημαί­νει συνέ­πεια σε μια δημόσια οφειλή και πότε το Δημόσιο περνά από την ανοχή στην εκτέ­λεση.

Από τη μία, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου αντι­με­τω­πί­ζει την υπόθεση ως καθαρό ζήτημα οικο­νο­μι­κής ζημίας και θεσμι­κής υπο­χρέ­ω­σης. Από την άλλη, η ΔΕΥΑΡ επέλεξε να ξανα­νοί­ξει την αντι­πα­ρά­θεση στο επίπεδο της αμφι­σβή­τη­σης των λογα­ρια­σμών και της δια­δι­κα­σίας.

Η υπόθεση όμως δεν έμεινε εκεί. Το κατα­σχε­τή­ριο προς τις τρά­πε­ζες, η διακοπή υδρο­δό­τη­σης δημό­σιων δομών ως εκδι­κη­τική απά­ντηση της ΔΕΥΑΡ, η ανα­γκα­στική εκτέ­λεση με δικα­στική επι­με­λή­τρια και αστυ­νο­μική παρου­σία, η άρνηση παρά­δο­σης του ταμείου και η κλι­μά­κωση σε μηνύ­σεις, μετέ­τρε­ψαν την οικο­νο­μική διαφορά σε σκηνικό θεσμι­κής τριβής, που πλέον ακουμπά ευθέως τη λει­τουρ­γία των δια­δι­κα­σιών είσπρα­ξης και την ασφά­λεια της εκτέ­λε­σης δημό­σιων πράξεων.

Και όταν στη συνέ­χεια προ­στέ­θηκε το επει­σό­διο της σύλ­λη­ψης δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας, παρά την ειδική πρό­βλεψη του ν. 2318/1995 για την απα­γό­ρευση σύλ­λη­ψης κατά την εκτέ­λεση υπη­ρε­σια­κών καθη­κό­ντων, η διαμάχη πέρασε σε άλλο επίπεδο, πιο βαρύ, πιο θεσμικό και με προ­ε­κτά­σεις που δεν περιο­ρί­ζο­νται πια στη δια­χεί­ριση ενός χρέους, αλλά στο πώς συγκρού­ο­νται στην πράξη οι ρόλοι, οι αρμο­διό­τη­τες και τα όρια αντοχής των εμπλε­κό­με­νων φορέων.

Στον πυρήνα παρα­μέ­νει πάντα η βασική δια­πί­στωση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου ότι η ΔΕΥΑΡ παρα­μέ­νει σταθερά ασυ­νε­πής σε οφειλές που, κατά την Περι­φέ­ρεια, επι­βα­ρύ­νουν άμεσα τα οικο­νο­μικά της και υπο­νο­μεύ­ουν τη δυνα­τό­τητα κάλυψης κρί­σι­μων δαπανών, με αιχμή τη λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος Γαδουρά.

Η προ­σω­ρινή δικα­στική ανάσα του Ιουλίου 2025 και το νόημά της

Τον Ιούλιο του 2025, η ΔΕΥΑΡ εξα­σφά­λισε προ­σω­ρινή δικα­στική απο­δέ­σμευση τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών, ώστε να μπορεί να συνε­χί­σει τη λει­τουρ­γία της και να καλύ­πτει κρί­σι­μες μηνιαίες υπο­χρε­ώ­σεις. Η εικόνα που απο­τυ­πώ­θηκε τότε ήταν εκείνη μιας υπη­ρε­σίας που κιν­δύ­νευε να μείνει χωρίς ρευ­στό­τητα και έλαβε μια προ­σω­ρινή δικα­στική προ­στα­σία για να μην παρα­λύ­σει. Με την προ­σω­ρινή διαταγή που ανέ­στειλε την εκτέ­λεση κατα­σχε­τη­ρίου το οποίο αφο­ρούσε κατά­σχεση έως του ποσού των 6.384.094,10 € σε λογα­ρια­σμούς σε τρά­πε­ζες. Η προ­σω­ρινή απο­δέ­σμευση, δεν ισο­δυ­να­μεί με απαλ­λαγή ή άφεση οφειλών.

Ο νέος λογα­ρια­σμός των 965.480,62 €  και η έναρξη της νέας αντι­πα­ρά­θε­σης

Τον Οκτώ­βριο του 2025, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου απέ­στειλε νέο λογα­ρια­σμό ύψους 965.480,62 € προς τη ΔΕΥΑΡ. Αντί για συνεν­νό­ηση, η ΔΕΥΑΡ προ­σέ­βαλε και αυτόν τον λογα­ρια­σμό, ο οποίος, εγκρί­θηκε με απόφαση που ελήφθη κατά πλειο­ψη­φία από την αρμόδια επι­τροπή. Στην αφήγηση της Περι­φέ­ρειας, η ΔΕΥΑΡ επα­νήλθε σε ισχυ­ρι­σμούς που είχαν ήδη απα­ντη­θεί, ενώ το κλίμα επι­βα­ρύν­θηκε επειδή στο παρελ­θόν είχαν αφεθεί δυσά­ρε­στα υπο­νο­ού­μενα που, κατά την Περι­φέ­ρεια, υπε­ρέ­βη­σαν τα όρια μιας τεχνι­κής δια­φω­νίας και άγγιξαν πρόσωπα και θεσμούς.

Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ότι για αυτόν τον νέο λογα­ρια­σμό, η ΔΕΥΑΡ δεν υπέβαλε αίτηση ανα­στο­λής ούτε εξα­σφά­λισε προ­σω­ρινή διαταγή. Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου προ­χώ­ρησε σε νέο κατα­σχε­τή­ριο, στη­ρι­ζό­μενο στις δια­τά­ξεις του ν. 4978/2022 και στο πλαίσιο του Κώδικα Είσπρα­ξης Δημο­σίων Εσόδων. Η απαί­τηση αφο­ρούσε συγκε­κρι­μένο λογα­ρια­σμό για περίοδο παροχής υπη­ρε­σιών από τον Φεβρουά­ριο 2025 έως τον Αύγου­στο 2025. Ο λογα­ρια­σμός επι­δό­θηκε στις 17 Οκτω­βρίου 2025 και, με βάση τους όρους, η πληρωμή έπρεπε να γίνει εντός 30 ημερών.

Κατά την Περι­φέ­ρεια, η πληρωμή δεν έγινε. Ακο­λού­θησε βεβαί­ωση της οφειλής με χρη­μα­τικό βεβαιω­τικό κατά­λογο στις 10 Μαρτίου 2026, με γνω­στο­ποί­ηση στις 11 Μαρτίου 2026. Η συνέ­χεια ήταν η ανα­γκα­στική κατά­σχεση εις χείρας τρα­πε­ζών, με απο­στολή κατα­σχε­τη­ρίου στις τρά­πε­ζες για το ποσό αυτό.

Σε αυτό το σημείο η Περι­φέ­ρεια επι­μέ­νει ότι κινή­θηκε εντός ενός πλαι­σίου σαφών προ­θε­σμιών και τυπικών σταδίων. Η αντί­ληψη που προ­βάλ­λε­ται είναι ότι, εφόσον δεν υπήρξε δικα­στική προ­στα­σία για τη συγκε­κρι­μένη οφειλή και εφόσον δεν υπήρξε πληρωμή εντός των προ­βλε­πό­με­νων προ­θε­σμιών, η διοί­κηση δεν είχε περι­θώ­ριο να παγώσει την είσπραξη με βάση δημό­σιες αντι­πα­ρα­θέ­σεις, αλλά να εφαρ­μό­σει τις δια­δι­κα­σίες.

Δύο αφη­γή­σεις για το κατα­σχε­τή­ριο και οι 200.000 €

Η πλευρά της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου υπο­στη­ρί­ζει ότι έπραξε τα προ­βλε­πό­μενα για να εισπρά­ξει χρήματα που της οφεί­λο­νται, τονί­ζο­ντας πως η οφειλή της ΔΕΥΑΡ για τη λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος Γαδουρά προ­κα­λεί σοβαρή βλάβη στα οικο­νο­μικά της. Στο ίδιο πλαίσιο, η απο­στολή του κατα­σχε­τη­ρίου απο­τέ­λεσε αφορμή για να κοπεί το νερό από τη ΔΕΥΑΡ σε εγκα­τα­στά­σεις δημό­σιων οργα­νι­σμών της Περι­φέ­ρειας και όχι μόνο (κτήριο Ζέφυρος), ως πράξη εκδί­κη­σης.

Από την πλευρά της ΔΕΥΑΡ, ο πρό­ε­δρος κ. Σωτήρης Βαγια­νός φέρεται να ενη­μέ­ρωσε τον δήμαρχο Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη ότι την προη­γού­μενη της απο­στο­λής του κατα­σχε­τη­ρίου είχε συνο­μι­λή­σει με τον προϊ­στά­μενο των οικο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και του είπε πως το ποσό των 965.480,62 € δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τική οφειλή, καθώς είχε κατα­βλη­θεί από την επι­χεί­ρηση ποσό περίπου 200.000 €. Στην ίδια αφήγηση, ανα­φέ­ρε­ται ότι «απα­σφά­λισε» όταν δια­πί­στωσε ότι, παρά τη συζή­τηση, έγινε εκτέ­λεση για ολό­κληρο το ποσό.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, ωστόσο, αντι­τεί­νει ότι η χρονική στιγμή του τηλε­φω­νή­μα­τος δεν ήταν αυτή που παρου­σιά­ζε­ται, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως το τηλε­φώ­νημα έγινε μετά την κατά­σχεση. Επι­πλέον, σημειώ­νει ότι ακόμη και αν είχε γίνει κατά­θεση που δεν είχε κατα­γρα­φεί αρμο­δίως από επι­τε­λείς της, δεν υπήρξε άντληση των χρη­μά­των και, σε κάθε περί­πτωση, το ποσό που τελικά θα απο­τε­λούσε αντι­κεί­μενο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης δεν θα συμπε­ριε­λάμ­βανε ποσό που είχε ήδη κατα­βλη­θεί, καθώς υπήρχε δυνα­τό­τητα εν μέρει παραί­τη­σης από την απαί­τηση.

Η ΔΕΥΑΡ υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέον ότι στο ίδιο τηλε­φώ­νημα ζητή­θηκε συμ­ψη­φι­σμός με τις περίπου 390.000 € που αφορούν οφειλή από το νερό και ότι αυτό δεν προ­χώ­ρησε. Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου απαντά ότι δεν υπήρξε πλήρης ενη­μέ­ρωση για το ύψος των οφειλών και ότι, σε κάθε περί­πτωση, το αίτημα συμ­ψη­φι­σμού δεν προη­γή­θηκε αλλά ακο­λού­θησε τα ανα­γκα­στικά μέτρα.

Ο κ. Βαγια­νός δια­τεί­νε­ται μάλιστα ότι έχει εκπνεύ­σει η προ­θε­σμία για την προ­σφυγή στα αρμόδια δικα­στή­ρια πράξης επι­βο­λής προ­στί­μου για υδρο­κλοπή ύψους 9,4 εκατ. ευρώ στις νησίδες και ζήτησε αμοι­βαίο συμ­ψη­φι­σμό! Η Περι­φέ­ρεια δεν έχει απο­δε­χτεί το τιμο­λό­γιο αυτό το οποίο θεωρεί μάλιστα εικο­νικό!

Η ΔΕΥΑΡ μάλιστα δια­τεί­νε­ται ότι το σύνολο των οφειλών της προς την Περι­φέ­ρεια ανέρ­χε­ται σε 6,5 εκατ. ευρώ περίπου και ότι έχει εκχω­ρή­σει οφειλές της Περι­φέ­ρειας προς εκείνη ύψους 9,8 εκατ. ευρώ στη ΔΟΥ Ρόδου για συμ­ψη­φι­σμό!

Η επι­στολή Βαγια­νού

Την 13η Μαρτίου 2026 ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρης Βαγια­νός αιτή­θηκε την ανά­κληση της κατά­σχε­σης εγγρά­φως. Η επι­στολή του περι­γρά­φει ότι στις 11 Μαρτίου 2026 και ώρα 12:15 κοι­νο­ποι­ή­θηκε στη ΔΕΥΑΡ μέσω δικα­στι­κού επι­με­λητή βεβαιω­τι­κός κατά­λο­γος, χωρίς προη­γού­μενη ειδο­ποί­ηση, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι προ­βλέ­πει η ΠΣ της 6ης Ιουνίου 2022, ούτε προς τη ΔΕΥΑΡ ούτε προς τον Δήμο Ρόδου ως εγγυητή.

Ανα­φέ­ρε­ται ότι ακο­λού­θησε τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία με τον διευ­θυ­ντή οικο­νο­μι­κών της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, όπου τέθηκε θέμα πλη­ρω­μής που είχε γίνει στις 3 Νοεμ­βρίου 2025 ύψους περίπου 200.000 € και ζητή­θηκε έλεγχος, με δια­βε­βαί­ωση ότι θα εκδοθεί ορθή επα­νά­ληψη του κατα­λό­γου. Σύμφωνα πάντα με την επι­στολή, πριν εκδοθεί η ορθή επα­νά­ληψη, εκδό­θηκε κατα­σχε­τή­ριο που κοι­νο­ποι­ή­θηκε στις τρά­πε­ζες. Την επόμενη ημέρα κοι­νο­ποι­ή­θηκε η ορθή επα­νά­ληψη που περιε­λάμ­βανε τα 200.000 €, χωρίς όμως αντί­στοιχη τρο­πο­ποί­ηση του κατα­σχε­τη­ρίου.

Η ΔΕΥΑΡ προ­σθέ­τει ότι ο 5ος λογα­ρια­σμός και τα πρα­κτικά της ΠΣ έχουν προ­σβλη­θεί δικα­στικά, άρα το ποσό δεν θεωρεί ότι είναι εκκα­θα­ρι­σμένο, και σημειώ­νει ότι στις 11 Μαρτίου 2026 και ώρα 14:10 εξέδωσε ένταλμα πλη­ρω­μής ύψου και ξεκί­νησε τη συλλογή ασφα­λι­στι­κών ενη­με­ρο­τή­των, όμως η άμεση κατά­σχεση, κατά την ίδια, εμπό­δισε την πληρωμή.

Οι δια­κο­πές υδρο­δό­τη­σης ως πίεση και το επει­σό­διο με τη ΔΟΥ Ρόδου

Μέσα σε αυτό το περι­βάλ­λον, η ΔΕΥΑΡ δεν περιο­ρί­στηκε σε ένδικες κινή­σεις και ισχυ­ρι­σμούς, αλλά προ­χώ­ρησε σε δια­κο­πές υδρο­δό­τη­σης, ακόμη και στη ΔΟΥ Ρόδου, με απο­τέ­λε­σμα να απαι­τη­θεί παραγ­γε­λία της Εισαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου για να επα­νέλ­θει η υδρο­δό­τηση.

Στην ίδια λογική εντάσ­σε­ται και το επόμενο βήμα που επι­χει­ρή­θηκε, δηλαδή η προ­σπά­θεια δια­κο­πής του νερού στο Εθνικό Θέατρο Ρόδου, με κίνδυνο να δημιουρ­γη­θεί πρό­βλημα σε εν εξε­λί­ξει εργο­λα­βία απο­κα­τά­στα­σης.

Η απόφαση για ανα­γκα­στική εκτέ­λεση

Στη συνέ­χεια, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου απο­φά­σισε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει το δικαί­ωμα που παρέχει ο νόμος για είσπραξη οφειλών με κάθε πρό­σφορο μέσο, ακόμη και συν­δυα­στικά, μέχρι την εξό­φληση. Έτσι δόθηκε παραγ­γε­λία σε δικα­στική επι­με­λή­τρια για ανα­γκα­στική εκτέ­λεση ληξι­πρό­θε­σμων χρεών της ΔΕΥΑΡ.

Η δικα­στική επι­με­λή­τρια μετέβη στα γραφεία της ΔΕΥΑΡ με αστυ­νο­μική φύλαξη για τη δια­σφά­λιση της τάξης και της ασφά­λειας. Εκεί υπήρξε άρνηση παρά­δο­σης του ταμείου από τον κ. Βαγιανό με τον ισχυ­ρι­σμό ότι δεν τηρή­θηκε ο τύπος και συγκε­κρι­μένα δεν είχε κοι­νο­ποι­η­θεί ο βεβαιω­τι­κός κατά­λο­γος παρά μόνο την 11η Μαρτίου 2026 και δεν είχε παρέλ­θει η προ­θε­σμία και το σκηνικό οξύν­θηκε. Η εκτέ­λεση δεν προ­σέ­κρουσε σε τυπικό εμπόδιο αλλά σε άρνηση συνερ­γα­σίας, που οδήγησε σε υποβολή μήνυσης για παρε­μπό­διση εκτέ­λε­σης και απεί­θεια.

Μετά τα γεγο­νότα, ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρης Βαγια­νός μετέβη στο ΑΤ Ρόδου μαζί με τον νομικό του σύμ­βουλο κ. Νίκο Μου­τσάκη, ενώ παρούσα ήταν και η νομική σύμ­βου­λος της ΔΕΥΑΡ. Εκεί ο κ. Βαγια­νός έδωσε εξη­γή­σεις ως μηνυό­με­νος. Έξω από το ΑΤ Ρόδου συγκε­ντρώ­θη­καν υπάλ­λη­λοι της επι­χεί­ρη­σης προς υπο­στή­ριξή του, εικόνα που προ­σέ­δωσε και κοι­νω­νική διά­σταση στην αντι­πα­ρά­θεση.

Ο κ. Βαγια­νός αφού έδωσε εξη­γή­σεις μήνυσε τη δικα­στική επι­με­λή­τρια για παρά­βαση καθή­κο­ντος.

Στη μήνυσή του ο κ. Βαγια­νός φέρεται να υπο­στη­ρί­ζει ότι τα ανα­γκα­στικά μέτρα έγιναν για ποσό μεγα­λύ­τερο του πραγ­μα­τι­κού, ότι δεν ακο­λου­θή­θηκε η σωστή δια­δι­κα­σία, επι­κα­λού­με­νος έλλειψη μάρτυρα και πλάνα από μαγνη­το­σκό­πηση της δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας, ενώ δια­τυ­πώ­νει και ισχυ­ρι­σμούς για προ­θε­σμίες και τύπους οχλή­σεων.

Η δικα­στική επι­με­λή­τρια βρι­σκό­ταν στην Υπο­διεύ­θυνση Ασφα­λείας Ρόδου μαζί με τους δικη­γό­ρους κ.κ. Γιώργο Μαυ­ρομ­μάτη και Έλλη Βελιάδη. Όταν της γνω­στο­ποι­ή­θηκε η μήνυση από τον κ. Βαγιανό, προ­χώ­ρησε σε υποβολή μήνυσης εις βάρος του για ψευδή κατα­μή­νυση.

Από την πλευρά της δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας δια­τυ­πώ­θηκε η θέση ότι δεν είχε ξεκι­νή­σει η εκτέ­λεση και δεν της παρα­δό­θηκε το ταμείο ώστε να απαι­τη­θεί παρου­σία μάρτυρα εκείνη τη στιγμή, ενώ ανα­φέρ­θηκε ποιος θα ήταν ο μάρ­τυ­ρας που είχε ειδο­ποι­η­θεί και τελούσε εν αναμονή. Παράλ­ληλα, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται παρά­νομη η μαγνη­το­σκό­πηση και υπέβαλε αίτημα για ποινική δίωξη όσων την κατέ­γρα­ψαν κατά την εκτέ­λεση των καθη­κό­ντων της.

Σε ό,τι αφορά στη δια­δι­κα­σία του Κώδικα Είσπρα­ξης Δημο­σίων Εσόδων για την κατά­σχεση, οι νομικοί σύμ­βου­λοι της Περι­φέ­ρειας εμμέ­νουν ότι είναι απο­λύ­τως σωστή και η προ­βλε­πό­μενη, ενώ χαρα­κτη­ρί­ζουν προ­σχη­μα­τι­κούς αντί­στοι­χους ισχυ­ρι­σμούς για τον τύπο, όπως εκεί­νους που είχαν προ­βλη­θεί και στην υπόθεση των 6.384.094,10 €. Επε­σή­μα­ναν μάλιστα ότι σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ. 2 ΚΕΔΕ δεν απαι­τεί­ται κοι­νο­ποί­ηση της ατο­μι­κής ειδο­ποί­η­σης υπε­ρη­με­ρίας για την επιβολή κατά­σχε­σης!.

Η σύλληψη της δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας

Στο μεταξύ η δικα­στική επι­με­λή­τρια συνε­λή­φθη, παρότι επι­ση­μαί­νε­ται ρητά η ύπαρξη διά­τα­ξης στον ν. 2318/1995 που αφορά στον Κώδικα Δικα­στι­κών Επι­με­λη­τών και ειδι­κό­τερα το άρθρο 89 παρ. 3. Εκεί προ­βλέ­πε­ται ότι σύλληψη δικα­στι­κού επι­με­λητή και των συμπρατ­τό­ντων προ­σώ­πων και παρα­πο­μπή τους στην αυτό­φωρη δια­δι­κα­σία δεν επι­τρέ­πε­ται για πράξεις που λαμ­βά­νουν χώρα κατά την εκτέ­λεση των υπη­ρε­σια­κών καθη­κό­ντων τους και έχουν σχέση με αυτά.

Το ζήτημα δεν είναι απλώς δια­δι­κα­στικό, διότι αγγίζει την προ­στα­σία της εκτέ­λε­σης δικα­στι­κών και διοι­κη­τι­κών πράξεων και το πλαίσιο εντός του οποίου μπορούν να κινη­θούν οι Αρχές όταν υπάρχει σύγκρουση κατά την εκτέ­λεση.

Εκδό­θηκε μάλιστα έκθεση σύλ­λη­ψης στο Α.Τ. Ρόδου στις 13 Μαρτίου 2026 και ώρα 18:15 και ανα­φέ­ρε­ται ότι συνε­λή­φθη για παρά­βαση καθή­κο­ντος.

Υπήρξε άμεση αντί­δραση των δικη­γό­ρων κ.κ. Μαυ­ρομ­μάτη και Βελιάδη. Τελικά, όλοι αφέ­θη­καν ελεύ­θε­ροι λίγα λεπτά πριν τις 21:00 με Εισαγ­γε­λική εντολή και το σκέλος που αφορά στην ανταλ­λαγή μηνύ­σεων ανα­μέ­νε­ται να πάρει τον δρόμο του.