“Απολαμβάνω τη διαδικασία στον Κολοσσό”!

Ο Τσέισον Ραντλ μετά την μεγάλη νίκη του Κολοσ­σού επί του Πανα­θη­ναϊ­κού μίλησε στο Man to Man Powered by Stoiximan για την επι­στροφή του στην Ελλάδα και την ομάδα της Ρόδου, μετά τη θητεία του στην ΑΕΚ τη σεζόν 2023-24. Ο Αμε­ρι­κα­νός γκαρντ εξήγησε πώς η ανα­τροφή του τον βοήθησε να εξε­λι­χθεί σε ηγέτη και θυμή­θηκε το ξεκί­νημά του στο Σικάγο και τις βιντε­ο­κα­σέ­τες του Μάικλ Τζόρ­νταν με τους αγα­πη­μέ­νους του Μπουλς!

Με την επαγ­γελ­μα­τική εμπει­ρία 11 ετών και… 22 ομάδων, ο Ραντλ ανα­φέ­ρε­ται στα μαθή­ματα που έλαβε από τους Καρμέλο Άντονι, Ντέρικ Ρόουζ και Φιλ Τζάκσον στους Νιου Γιορκ Νικς, αλλά και πόσο η πρότερη ευρω­παϊκή εμπει­ρία του ενί­σχυσε την προ­σπά­θεια του στο ΝΒΑ.

Η συνύ­παρξη στη Μαδρίτη με τον σχεδόν έφηβο τότε Λούκα Ντόν­τσιτς, η κατά­κτηση της Ευρω­λί­γκας με τη Ρεάλ και το… μπέρ­γκερ με το όνομά του με το οποίο τον τίμησε ένα εστια­τό­ριο στη γενέ­τειρά του! Αλλά και η γεμάτη συμ­βο­λι­σμούς και έμπνευση μετα­πτυ­χιακή εργασία του στο φημι­σμένο Στάν­φορντ – από το οποίο απο­φοί­τησε ως κορυ­φαίος σκόρερ της ιστο­ρίας του(!) – για την επα­νέ­νταξη ανή­λι­κων κρα­τού­με­νων στην κοι­νω­νία.

Μερικά απο­σπά­σματα από τη συνέ­ντευξή του στο επι­τυ­χη­μένο podcast της Stoiximan GBL:

Για την προ­σαρ­μογή στη Ρόδο και το επίπεδο της GBL: «Προ­σαρ­μό­ζο­μαι στη ζωή στο νησί και τους νέους συμπαί­κτες μου. Είναι μία νέα κατά­σταση, όμως απο­λαμ­βάνω τη δια­δι­κα­σία… Το ελλη­νικό πρω­τά­θλημα είναι μία αντα­γω­νι­στική λίγκα, με πολύ ταλέντο και σε κάθε αγώνα πρό­κει­ται να βιώσεις μία σημα­ντική ανα­μέ­τρηση και μία σπου­δαία ευκαι­ρία να δοκι­μά­σεις τα όριά σου και τα όρια της ομάδας σου».

Για τον ηγετικό ρόλο του: «Με μεγά­λω­σαν ώστε να είμαι ηγέτης. Κάποιος που δίνει τον δικό του τόνο και πορεύ­ε­ται με τον δικό του ρυθμό. Δεν προ­σπαθώ απα­ραί­τητα να είμαι ο έντονος ηγέτης με τη φωνή, αλλά να ηγούμαι με το παρά­δειγμα, με κάθε τρόπο που μπορώ. Ωστόσο, έμαθα με τα χρόνια πως πρέπει ορι­σμέ­νες φορές να μάθεις να ακο­λου­θείς, ώστε να είσαι, να γίνεσαι ο καλύ­τε­ρος ηγέτης».

Για το ξεκί­νημα στο Σικάγο: «Ο πατέρας μου μού έδειξε αυτό τον δρόμο, για την καριέρα μου. Εκείνος έβαλε τη μπάλα στα χέρια μου από μικρή ηλικία και, από τότε, ποτέ δεν με πίεσε να παίξω μπάσκετ ή να επιλέξω το επαγ­γελ­μα­τικό επίπεδο. Με ενθάρ­ρυνε να ακο­λου­θήσω τα όνειρά μου, το πάθος μου. Θυμάμαι στιγμές που, ακόμη και σε νεαρή ηλικία παίζαμε ένας ενα­ντίον ενός στην είσοδο του γκαράζ, στο σκληρό τσι­μέ­ντο και δεν το έκανε εύκολο για μένα. Αυτό ήταν ένα πρόωρο μάθημα: Για να μπο­ρέ­σεις να παίξεις, πρέπει να είσαι αντα­γω­νι­στι­κός».

Για τη συνύ­παρξη με Καρμέλο, Ρόουζ και Φιλ Τζάκσον στους Νικς:«Όνειρο που έγινε πραγ­μα­τι­κό­τητα, να είμαι στα ίδια απο­δυ­τή­ρια μαζί τους. Κοιτάζω πίσω και συνει­δη­το­ποιώ πόσο τυχερός ήμουν, στην πρώτη χρονιά μου στο ΝBA. Ένα παιδί από το Ιλινόι να παίζει με δύο θρύλους των Μπουλς! Μου έμαθαν πάρα πολλά στη δια­δρομή μου, μαθή­ματα από τον Ντέρικ και τον Καρμέλο που κουβαλώ μέσα μου ακόμη και σήμερα».

Για την Ευρω­λί­γκα με τη Ρεάλ και τον Λούκα Ντόν­τσιτς: «Η Ρεάλ είναι κοντά στα στάνταρ του ΝΒΑ. Ταξι­δεύ­εις με ιδιω­τι­κές πτήσεις, έχεις όλες αυτές τις εγκα­τα­στά­σεις. Όλα είναι οργα­νω­μένα, στο πώς φρο­ντί­ζουν τους παίκτες τους και την αρι­στεία που προσ­δο­κούν από εκεί­νους… Ο Λούκα ήταν ένα μεγάλο παιδί, που περ­νούσε. Έκανε διαρκώς αστεία, όμως στο παρκέ ήταν “εκτε­λε­στής”! Έλεγαν πως είναι κορυ­φαίος, όμως ήθελα να το δω μόνος μου. Μπήκε πανέ­τοι­μος στην πρώτη προ­πό­νηση και είδαμε τι πέτυχε μετά».

Για το… μπέρ­γκερ με το όνομά του στο Ροκ Άιλαντ: «Ένας φίλος μου, με έναν ξάδερφο του πατέρα μου, έχουν ένα εστια­τό­ριο εκεί και θέλησαν να με τιμή­σουν με ένα μπέρ­γκερ για μένα. Κάναμε όλη τη δια­δι­κα­σία και απο­φα­σί­σαμε τι θέλαμε να βάλουμε ως συστα­τικά. Μας πήρε μία εβδο­μάδα για να απο­φα­σί­σουμε και έφτιαξα το μπέρ­γκερ μου, το “Chasson Randle”!».

Για το μετα­πτυ­χιακό του και τις επι­σκέ­ψεις σε φυλακές ανη­λί­κων:« Ένα από τα πιο σημα­ντικά μαθή­ματα που έλαβα ήταν να μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε πίσω και να εμπνέ­ουμε. Ήθελα να ρίξω λίγο φως και να δώσω σε εκείνα τα παιδιά κάποια ελπίδα… Έχω δει πολλούς φίλους μου, μεγα­λώ­νο­ντας, να “πέφτουν” στο ίδιο σύστημα. Επι­θυ­μούσα να το μελε­τήσω και να δω πού μπο­ρούμε ως κοι­νω­νία να φανούμε χρή­σι­μοι, να βοη­θή­σουμε αυτά τα παιδιά να βγουν από αυτό το σύστημα και να γίνουν κανο­νι­κοί πολίτες… Ήμουν εκεί για να τους ενθαρ­ρύνω. Τα παιδιά αυτά ήθελαν να ονει­ρευ­τούν… Το μπάσκετ είναι παι­χνίδι λαθών. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή. Ο μόνος τρόπος για να μάθεις, κάποιες φορές, είναι να απο­τύ­χεις. Κανένας μας δεν είναι τέλειος. Επο­μέ­νως, και μόνο το να έχουμε μια δεύτερη ευκαι­ρία στη ζωή, είναι κάτι που όλοι αξί­ζουμε».

Για το αν το μπάσκετ τον καθο­ρί­ζει: «Το παι­χνίδι πολλές φορές αντι­κα­το­πτρί­ζει το παι­χνίδι της ζωής. Υπάρ­χουν επι­τυ­χίες και απο­τυ­χίες. Στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ είναι ένα παι­χνίδι ενώ η ζωή είναι αληθινή… Δεν πιστεύω ότι το άθλημα καθο­ρί­ζει το ποιος είμαι. Πριν γίνω παίκτης, ήμουν γιος. Τώρα είμαι πατέρας. Το μπάσκετ είναι μέρος του ποιος είμαι, αλλά όχι το ποιος είμαι».