Ο Βασίλης Α. Υψηλάντης στην Ολομέλεια της Βουλής στο νομοσχέδιο κατά της Διαφθοράς

Ο  Κοσμή­το­ρας  της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, Βασίλης Α. Υψη­λά­ντης μίλησε στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής επί του νομο­σχε­δίου του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης «Σύσταση και λει­τουρ­γία Ενιαίου Ψηφια­κού Μητρώου παρα­κο­λού­θη­σης υπο­θέ­σεων δια­φθο­ράς, παρεμ­βά­σεις στον Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας και λοιπές δια­τά­ξεις».

Ο Κοσμή­το­ρας της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, Βασίλης Α. Υψη­λά­ντης, στην τοπο­θέ­τησή του κατά τη συζή­τηση του ανωτέρω νομο­σχε­δίου, απά­ντησε εξαρχής στις εμμονές της αντι­πο­λί­τευ­σης σε βάρος της Κυβέρ­νη­σης, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι το μόνο που κατα­φέρ­νουν είναι να απα­ξιώ­νο­νται στη συνεί­δηση των Ελλήνων πολιτών. Υπο­γράμ­μισε ότι η πολι­τική είναι γένους θηλυκού και οφείλει να γεννά ιδέες και προ­τά­σεις και όχι εμμονές, γεγονός που απο­τυ­πώ­νε­ται και δημο­σκο­πικά, καθώς η Νέα Δημο­κρα­τία δια­τη­ρεί προ­βά­δι­σμα περίπου 17 μονάδων από το δεύτερο κόμμα, ενώ ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης προη­γεί­ται σταθερά ως καταλ­λη­λό­τε­ρος πρω­θυ­πουρ­γός με διαφορά άνω των 20 ποσο­στιαίων μονάδων από τον δεύτερο.

Ο κ. Υψη­λά­ντης τόνισε ότι το υπό ψήφιση σχέδιο νόμου συνιστά πολι­τική τομή σε τρεις βασι­κούς άξονες:

α) στη μάχη κατά της δια­φθο­ράς,

β) στη βελ­τί­ωση των προ­ϋ­πο­θέ­σεων για ταχεία και με θεσμι­κές εγγυ­ή­σεις λει­τουρ­γία της πολι­τι­κής δίκης,

γ) στη λει­τουρ­γία του σωφρο­νι­στι­κού συστή­μα­τος.

Όπως σημεί­ωσε, «οι παρεμ­βά­σεις γίνο­νται για να μπο­ρέ­σουμε να λει­τουρ­γή­σουμε όχι με εργα­λεία του χθες, δια­σφα­λί­ζο­ντας δια­φά­νεια, λογο­δο­σία και ταχύ­τητα».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο Ενιαίο Ψηφιακό Μητρώο παρα­κο­λού­θη­σης υπο­θέ­σεων δια­φθο­ράς, διευ­κρί­νισε ότι δεν πρό­κει­ται για μητρώο προ­σώ­πων αλλά για μητρώο υπο­θέ­σεων, απορ­ρί­πτο­ντας κάθε υπόνοια δημιουρ­γίας νέας βάσης ευαί­σθη­των δεδο­μέ­νων «τύπου φακέλων». Το Μητρώο, υπο­γράμ­μισε, συγκρο­τεί έναν θεσμικό, ψηφιακό και ελεγ­χό­μενο μηχα­νι­σμό ροής πλη­ρο­φο­ρίας, από την πρώτη κατα­γραφή μιας υπό­θε­σης έως την αμε­τά­κλητη περά­τωσή της, αντι­κα­θι­στώ­ντας το σημε­ρινό απο­σπα­σμα­τικό καθε­στώς με κλειστά συρ­τά­ρια, διά­σπαρτα πρω­τό­κολλα και άτυπες επι­κοι­νω­νίες.

Σε ό,τι αφορά τον μονα­δικό κωδικό κάθε υπό­θε­σης, επε­σή­μανε ότι δεν πρό­κει­ται για «κουμπί απο­δό­μη­σης της ανω­νυ­μίας», αλλά για το εργα­λείο που εξα­σφα­λί­ζει ότι καμία υπόθεση δεν θα χαθεί μέσα σε έναν ωκεανό εγγρά­φων, δεν θα διε­ρευ­νά­ται παράλ­ληλα από πολ­λα­πλές αρχές χωρίς συντο­νι­σμό και δεν θα ξεχνιέ­ται σε κάποιο συρτάρι. «Χωρίς κωδικό δεν έχεις δια­δρομή· χωρίς δια­δρομή δεν έχεις λογο­δο­σία», τόνισε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Ανα­φο­ρικά με την ανω­νυ­μο­ποί­ηση, υπο­γράμ­μισε ότι το Υπουρ­γείο και η επο­πτική επι­τροπή δεν βλέπουν ονόματα, αλλά ροές, χρόνους και στάδια, στοι­χείο που συνιστά ανάχωμα στην αυθαι­ρε­σία και όχι εφαλ­τή­ριο για κατα­χρή­σεις. Γι’ αυτό και υπο­στή­ριξε την ανάγκη πλήρους εξά­ντλη­σης των εγγυ­ή­σεων για την Αρχή Προ­στα­σίας Δεδο­μέ­νων, με σαφή περι­γραφή τεχνι­κών μέτρων, ρόλων, δικαιω­μά­των πρό­σβα­σης και δια­δι­κα­σιών ανω­νυ­μο­ποί­η­σης και ψευ­δω­νυ­μο­ποί­η­σης.

Απα­ντώ­ντας στις αιτιά­σεις περί υπο­νό­μευ­σης του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας, ο κ. Υψη­λά­ντης έκανε λόγο για επι­κίν­δυνη αντι­στροφή ρόλων από την αντι­πο­λί­τευση. Όπως εξήγησε, το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας δεν απει­λεί­ται από ένα εσω­τε­ρικό, μη δημόσιο μητρώο δια­δι­κα­στι­κών σταδίων, αλλά από τη δημόσια διαρροή, τον επι­κοι­νω­νιακό θόρυβο, την πολι­τική εκμε­τάλ­λευση εκκρε­μών υπο­θέ­σεων και τις καθυ­στε­ρή­σεις που κρατούν έναν άνθρωπο «σε εκκρε­μό­τητα» για χρόνια. Ένα μητρώο που κατα­γρά­φει ψυχρά στάδια – προ­α­νά­κριση, άσκηση δίωξης, παρα­πο­μπή, έκδοση από­φα­σης – είναι εργα­λείο δια­φά­νειας εντός του συστή­μα­τος και όχι εργα­λείο δια­συρ­μού.

Παράλ­ληλα, ανέ­δειξε την αντί­φαση της αντι­πο­λί­τευ­σης, η οποία, όπως είπε, από τη μια πλευρά εγκαλεί την Κυβέρ­νηση ότι το Μητρώο είναι «στα­τι­στικό» και όχι επαρκώς επι­χει­ρη­σιακό, ενώ από την άλλη το καταγ­γέλ­λει ως υπερ­βο­λικά ισχυρό και επι­κίν­δυνο μηχα­νι­σμό. «Δεν γίνεται να είναι και ανώδυνο και υπε­ρε­πι­κίν­δυνο», σημεί­ωσε.

Για το σκέλος των πλει­στη­ρια­σμών, ο κ. Υψη­λά­ντης προσ­διό­ρισε τη διπλή υπο­χρέ­ωση της Πολι­τείας: αφενός να δια­σφα­λί­ζει ότι οι τελε­σί­δι­κες δικα­στι­κές απο­φά­σεις εκτε­λού­νται σε προ­βλέ­ψιμο χρόνο, αφε­τέ­ρου να προ­στα­τεύει τον οφει­λέτη από αιφ­νι­δια­σμούς, κατα­χρή­σεις και αδια­φά­νεια. Υπο­γράμ­μισε ότι η ψηφιο­ποί­ηση κρί­σι­μων σταδίων, η χρήση πλατ­φορ­μών και η τυπο­ποί­ηση δια­δι­κα­σιών δεν απο­τε­λούν «δώρο στα funds», αλλά ανάχωμα στο χάος, στις πατέ­ντες και στις άτυπες πρα­κτι­κές, διότι όσο πιο καθαρή και ιχνη­λά­σιμη είναι η δια­δι­κα­σία, τόσο ευκο­λό­τερα ελέγ­χε­ται από το δικα­στή­ριο και τον πολίτη.

Σε ό,τι αφορά τη σωφρο­νι­στική πολι­τική, ξεκα­θά­ρισε ότι η Κυβέρ­νηση δεν επι­λέ­γει ούτε την υπο­κρι­σία ούτε τη σιωπηρή απο­συμ­φό­ρηση. Οι προ­τει­νό­με­νες ρυθ­μί­σεις ανα­γνω­ρί­ζουν αφενός την ανάγκη μείωσης της πίεσης στα κατα­στή­ματα κρά­τη­σης, αφε­τέ­ρου την ανα­γκαιό­τητα θέσπι­σης δυνα­το­τή­των ευερ­γε­τι­κού υπο­λο­γι­σμού της ποινής με αντάλ­λαγμα πραγ­μα­τική κοι­νω­φελή προ­σφορά. «Ο κρα­τού­με­νος δεν πάει σπίτι του· δου­λεύει για την κοι­νω­νία», επι­σή­μανε.

Κλεί­νο­ντας, ο Βασίλης Α. Υψη­λά­ντης τόνισε ότι η αντι­πο­λί­τευση στήριξε την κριτική της σε τρεις άξονες:

– φόβο απέ­να­ντι στα ψηφιακά εργα­λεία,

– καχυ­πο­ψία για τα κίνητρα της Κυβέρ­νη­σης,

– άρνηση κάθε προ­σαρ­μο­γής στον τρόπο απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης.

Αντι­θέ­τως, η κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία στη­ρί­ζει την επιλογή της σε τρεις δια­φο­ρε­τι­κούς άξονες:

– στην ανάγκη η Ελλάδα να παρα­κο­λου­θεί συστη­μα­τικά τις υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς και να απο­κτή­σει ενιαία, αξιό­πι­στη εικόνα για την απο­τε­λε­σμα­τική αντι­με­τώ­πισή τους,

– στην ανάγκη ο πολίτης να βρίσκει δικαιο­σύνη σε κοινώς απο­δε­κτά χρονικά όρια,

– στην ανάγκη το ποινικό σύστημα να συνδέει την ποινή με την προ­στα­σία της κοι­νω­νίας και την ουσια­στική επα­νέ­νταξη.

«Δεν ισχυ­ρι­ζό­μα­στε ότι το σχέδιο νόμου λύνει μαγικά όλα τα προ­βλή­ματα», υπο­γράμ­μισε ο κ. Υψη­λά­ντης. «Ισχυ­ρι­ζό­μα­στε όμως κάτι πολύ συγκε­κρι­μένο: ότι πηγαί­νει τη δικαιο­σύνη ένα βήμα μπροστά – στη δια­φά­νεια, στην ταχύ­τητα, στην ευθύνη. Αυτό είναι το πραγ­μα­τικό δια­κύ­βευμα της σημε­ρι­νής ψηφο­φο­ρίας και για όλους αυτούς τους λόγους υπερ­ψη­φίζω το νομο­σχέ­διο».