Φαρμακοποιός κρίθηκε ένοχη σε υπόθεση πλαστών ασφαλιστικών ενημεροτήτων προς τον ΕΟΠΥΥ

Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, δι­κά­ζο­ντας σε δεύ­τε­ρο βαθμό, προ­χώ­ρη­σε χθες σε ου­σια­στι­κή δια­φο­ρο­ποί­η­ση της πρω­τό­δι­κης κρί­σης σε υπό­θε­ση που αφο­ρού­σε χρήση πλα­στών ασφα­λι­στι­κών ενη­με­ρο­τή­των και απο­δι­δό­με­νη απάτη, με φόντο πλη­ρω­μές συ­ντα­γών μέσω του ΕΟΠΥΥ.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ένοχη για πλα­στο­γρα­φία μια 65χρονη φαρ­μα­κο­ποιό και της επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 12 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή, ενώ αθώα κρί­θη­κε μια 39χρονη συγ­γε­νής της.

Σε πρώτο βαθμό είχαν κα­τα­δι­κα­στεί αμ­φό­τε­ρες σε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στο­λή.

Η πρω­τό­δι­κη από­φα­ση, όπως είχε δια­τυ­πω­θεί, είχε κρί­νει και τις 2 κα­τη­γο­ρού­με­νες ένο­χες για ενέρ­γειες που το­πο­θε­τή­θη­καν χρο­νι­κά από 5.3.2018 έως 3.7.2018 στη Ρόδο.

Η κρίση αυτή στη­ρι­ζό­ταν στο ό,τι, κατά το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο, οι 2 κα­τη­γο­ρού­με­νες ενήρ­γη­σαν από κοι­νού και κα­τό­πιν συ­να­πό­φα­σης και χρη­σι­μο­ποί­η­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρα του ενός πλα­στά έγ­γρα­φα, εμ­φα­νί­ζο­ντας ως γνή­σιες ασφα­λι­στι­κές ενη­με­ρό­τη­τες που φέ­ρο­νταν να έχουν εκ­δο­θεί από τον ΕΦΚΑ.

Σύμ­φω­να με το σκε­πτι­κό της πρω­τό­δι­κης κρί­σης, οι ενη­με­ρό­τη­τες αυτές υπο­βλή­θη­καν στον ΕΟΠΥΥ ΚΜΕΣ μέσω του Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου Δω­δε­κα­νή­σου. Οι ανα­φο­ρές πε­ριε­λάμ­βα­ναν συ­γκε­κρι­μέ­νες ημε­ρο­μη­νί­ες και αριθ­μούς πρω­το­κόλ­λου και συ­στή­μα­τος, με πρά­ξεις εντός Μαρ­τί­ου 2018 και με επα­να­λή­ψεις τον Απρί­λιο και τον Μάιο, ενώ υπήρ­ξε και υπο­βο­λή εντός Ιου­λί­ου 2018.

Το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο είχε απο­δε­χθεί ότι τα έγ­γρα­φα ήταν πλα­στά, ότι δεν είχαν εκ­δο­θεί από τους αρ­μό­διους φο­ρείς και ότι η φαρ­μα­κο­ποιός δεν ήταν ασφα­λι­στι­κά ενή­με­ρη κατά τους χρό­νους υπο­βο­λής.

Στο πρω­τό­δι­κο σκε­πτι­κό, η χρήση των εγ­γρά­φων συν­δε­ό­ταν με σκοπό πα­ρα­πλά­νη­σης των υπαλ­λή­λων του ΕΟΠΥΥ ως προς τη γνη­σιό­τη­τα και ως προς το ό,τι πλη­ρού­νταν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την εί­σπρα­ξη χρη­μά­των.

Στο πρω­τό­δι­κο κεί­με­νο κα­τα­γρά­φη­καν συ­γκε­κρι­μέ­να ποσά που, κατά την κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου, αφο­ρού­σαν πλη­ρω­μές για τους μήνες Φε­βρουά­ριο, Μάρ­τιο, Απρί­λιο και Μάιο 2018 και τα οποία ανα­φέ­ρο­νταν ως 18.025,78 ευρώ, 20.114,42 ευρώ, 18.666,34 ευρώ και 19.982,59 ευρώ. Η πρω­τό­δι­κη από­φα­ση πε­ριέ­γρα­φε ότι τα ποσά αυτά, λόγω λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών, θα πα­ρα­κρα­τού­νταν και θα απο­δί­δο­νταν στον ΕΦΚΑ, αλλά τε­λι­κώς κα­τα­βλή­θη­καν, με συ­νέ­πεια να πε­ρι­γρά­φε­ται ζημία για τον ασφα­λι­στι­κό φορέα με αντί­στοι­χο πε­ριου­σια­κό όφε­λος.

Πα­ράλ­λη­λα, στο πρω­τό­δι­κο σκε­πτι­κό εντά­χθη­κε και ανα­φο­ρά σε από­πει­ρα για τον Ιού­λιο 2018, όπου, κατά την από­φα­ση, επι­χει­ρή­θη­κε νέα εί­σπρα­ξη για τις συ­ντα­γές μηνός Ιου­νί­ου, χωρίς τε­λι­κά να ολο­κλη­ρω­θεί η πράξη λόγω εξω­τε­ρι­κών πα­ρα­γό­ντων που πε­ρι­γρά­φη­καν ως ανε­ξάρ­τη­τοι της βού­λη­σης των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και συν­δε­ό­με­νοι με επι­βλη­θεί­σα ποινή από ελεγ­κτι­κό μη­χα­νι­σμό.

Η γραμ­μή υπε­ρά­σπι­σης και τα επι­χει­ρή­μα­τα που ανα­πτύ­χθη­καν

Στο πλαί­σιο της υπε­ρά­σπι­σης ανα­πτύ­χθη­καν ισχυ­ρι­σμοί που εστί­α­σαν στην έν­νοια της πε­ριου­σια­κής βλά­βης για το αδί­κη­μα της απά­της και στη σχέση ανά­με­σα στην πλη­ρω­μή του ΕΟΠΥΥ και στις οφει­λές προς τον ΕΦΚΑ.

Κε­ντρι­κός άξο­νας της υπε­ρά­σπι­σης από τον συ­νή­γο­ρο υπε­ρά­σπι­σης κ. Δήμο Μου­τά­φη ήταν ότι τα χρή­μα­τα που κα­τα­βάλ­λο­νταν από τον ΕΟΠΥΥ προς το φαρ­μα­κείο δεν απο­τε­λού­σαν επι­δό­μα­τα ή επι­χο­ρη­γή­σεις λόγω ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας, αλλά πλη­ρω­μή για φάρ­μα­κα που είχαν ήδη χο­ρη­γη­θεί στους ασφα­λι­σμέ­νους και άρα εκ­πλή­ρω­ση συμ­βα­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης του ορ­γα­νι­σμού. Με αυτή τη λο­γι­κή, η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται η πε­ριου­σια­κή ζημία ή το πε­ριου­σια­κό όφε­λος όπως απαι­τεί­ται για το αδί­κη­μα της απά­της, διότι η κα­τα­βο­λή αντι­στοι­χού­σε σε πραγ­μα­τι­κή πα­ρο­χή και δεν δη­μιουρ­γού­σε έλ­λειμ­μα στη σχέση πα­ρο­χής και αντι­πα­ρο­χής.

Πα­ράλ­λη­λα, στην ίδια επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία υπο­γραμ­μί­στη­κε ότι η ουσία του οφέ­λους, εφό­σον υφί­στα­ται, θα μπο­ρού­σε να συν­δέ­ε­ται με το ποσό που δεν κα­τα­βλή­θη­κε τότε προς τον ασφα­λι­στι­κό φορέα ώστε να εκ­δο­θεί νό­μι­μα ενη­με­ρό­τη­τα.

Στο πλαί­σιο αυτό προ­βλή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­νη ανα­φο­ρά για οφει­λές ύψους 3.364,7 ευρώ και προ­τά­χθη­κε ότι οι οφει­λές αυτές είχαν εξο­φλη­θεί, με επί­κλη­ση χρό­νου εξό­φλη­σης προ­γε­νέ­στε­ρου της κλή­σης για εξέ­τα­ση, ώστε να θε­με­λιώ­νε­ται αί­τη­μα περί απαλ­λα­γής ως προς την απάτη κατά τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 405 παρ. 2 και 3 ΠΚ.

Σε δεύ­τε­ρο επί­πε­δο, προ­βλή­θη­καν ισχυ­ρι­σμοί για ευ­νοϊ­κή ποι­νι­κή με­τα­χεί­ρι­ση λόγω ομο­λο­γί­ας κατά την προ­δι­κα­σία και λόγω έμπρα­κτης με­τά­νοιας.