Ποινή φυλάκισης 3 ετών και πρόστιμο 50.150 ευρώ σε ιδιοκτήτρια beach bar της Ρόδου!

• Το δι­κα­στή­ριο έκανε εν μέρει δε­κτούς ισχυ­ρι­σμούς για δε­δι­κα­σμέ­νο και διέ­κο­ψε ορι­στι­κά τη δίωξη για συ­γκε­κρι­μέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα, ενώ κα­τέ­λη­ξε σε κα­τα­δί­κη για το υπό­λοι­πο σκέ­λος της υπό­θε­σης

Βαρύ ήταν το απο­τύ­πω­μα της από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου σε βάρος ιδιο­κτή­τριας γνω­στού beach bar, καθώς στην ίδια δι­κά­σι­μο συ­νεκ­δι­κά­στη­καν 4 υπο­θέ­σεις που αφο­ρού­σαν, κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, ζη­τή­μα­τα χρή­σης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας, κα­τά­λη­ψης δη­μό­σιου κτή­μα­τος, αυ­θαί­ρε­των κα­τα­σκευών, με­τα­βο­λής αι­για­λού, αλλά και λει­τουρ­γί­ας επι­χεί­ρη­σης εντός αρ­χαιο­λο­γι­κού χώρου χωρίς την απαι­τού­με­νη άδεια.

Μετά την εξέ­τα­ση των επι­μέ­ρους φα­κέ­λων και την προ­βο­λή ισχυ­ρι­σμών από την υπε­ρά­σπι­ση, το δι­κα­στή­ριο έκανε εν μέρει δεκτή έν­στα­ση δε­δι­κα­σμέ­νου και έπαυ­σε ορι­στι­κά τη δίωξη για με­ρι­κό­τε­ρες κα­τη­γο­ρί­ες αυ­το­γνώ­μο­νης κα­τά­λη­ψης αι­για­λού και ει­δι­κό­τε­ρα για συ­γκε­κρι­μέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Για τα υπό­λοι­πα, επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στο­λή και χρη­μα­τι­κή ποινή 50.150 ευρώ.

Η συ­νεκ­δί­κα­ση 4 υπο­θέ­σε­ων και το πλαί­σιο της δια­δι­κα­σί­ας

Στην υπό­θε­ση απο­τυ­πώ­θη­κε δια­δι­κα­στι­κό πλαί­σιο που επέ­τρε­πε την εκ­δί­κα­ση και χωρίς την αυ­το­πρό­σω­πη πα­ρου­σία κα­τη­γο­ρου­μέ­νου. Στο ίδιο ακρο­α­τή­ριο τέ­θη­καν δια­δο­χι­κά κα­τη­γο­ρί­ες που εκτεί­νο­νταν χρο­νι­κά από το 2020 έως το 2023 και αφο­ρού­σαν, σύμ­φω­να με τα κλη­τή­ρια θε­σπί­σμα­τα και τα κα­τη­γο­ρη­τή­ρια, πρά­ξεις σε κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας, καθώς και σε χώρο που εμπί­πτει σε αρ­χαιο­λο­γι­κή ζώνη.

Το βα­σι­κό στοι­χείο της συ­γκε­κρι­μέ­νης συ­νεκ­δί­κα­σης ήταν ότι οι υπο­θέ­σεις δεν κι­νή­θη­καν όλες με την ίδια αφε­τη­ρία και το ίδιο αντι­κεί­με­νο, πα­ρό­τι, κατά την υπε­ρά­σπι­ση, σε κρί­σι­μα ση­μεία τους αφο­ρού­σαν στο ίδιο ιστο­ρι­κό γε­γο­νός και στην ίδια επί­δι­κη έκτα­ση. Αυτό το ση­μείο απο­τέ­λε­σε και τον πυ­ρή­να της έν­στα­σης δε­δι­κα­σμέ­νου που προ­βλή­θη­κε, αλλά και της τε­λι­κής κρί­σης του δι­κα­στη­ρί­ου να τη δε­χθεί εν μέρει, οδη­γώ­ντας σε ορι­στι­κή παύση της δί­ω­ξης για επι­μέ­ρους σκέλη.

Τα κα­τη­γο­ρη­τή­ρια για αι­για­λό, πα­ρα­λία και δη­μό­σιο κτήμα

Στο σκέ­λος των κα­τη­γο­ριών που το­πο­θε­τού­νται χρο­νι­κά τον Αύ­γου­στο και τον Σε­πτέμ­βριο του 2023, η ιδιο­κτή­τρια κα­τη­γο­ρή­θη­κε ότι, σε 2 δια­φο­ρε­τι­κές ημε­ρο­μη­νί­ες, προ­χώ­ρη­σε σε πρά­ξεις που κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο συ­γκρο­τού­σαν εξα­κο­λού­θη­ση του ίδιου εγκλή­μα­τος, με αντι­κεί­με­νο την αυ­το­γνώ­μο­νη κα­τά­λη­ψη δη­μό­σιου κτή­μα­τος στον κοι­νό­χρη­στο χώρο αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας.

Κατά την πε­ρι­γρα­φή, ανα­φέρ­θη­κε ότι υπήρ­χαν συμ­βά­σεις πα­ρα­χώ­ρη­σης δι­καιώ­μα­τος απλής χρή­σης αι­για­λού πα­ρα­λί­ας για το­πο­θέ­τη­ση ομπρε­λο­κα­θι­σμά­των, τόσο με τον δήμο όσο και με την αρ­μό­δια κτη­μα­τι­κή υπη­ρε­σία, με συ­γκε­κρι­μέ­να εμ­βα­δά για τα νό­μι­μα μι­σθω­μέ­να τμή­μα­τα. Ωστό­σο, σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, σε έλεγ­χο δια­πι­στώ­θη­καν ανα­πτύ­ξεις ομπρε­λο­κα­θι­σμά­των που υπε­ρέ­βαι­ναν τα πα­ρα­χω­ρη­μέ­να όρια, με ανα­φο­ρά σε επι­μέ­ρους επι­φά­νειες, με­τα­ξύ άλλων 488,79 τ.μ. και 136,32 τ.μ. για το ένα σκέ­λος, 719,87 τ.μ. για άλλο σκέ­λος την ίδια ημε­ρο­μη­νία, καθώς και 320,51 τ.μ. σε με­τα­γε­νέ­στε­ρη ημε­ρο­μη­νία, με την από­δο­ση σκο­πού από­κτη­σης δι­καιω­μά­των νομής και κα­το­χής επί των εκτά­σε­ων.

Πα­ράλ­λη­λα, σε άλλη υπό­θε­ση που αφο­ρού­σε ημε­ρο­μη­νία Αυ­γού­στου του 2020, κα­τα­γρά­φη­κε κα­τη­γο­ρία για κα­τά­λη­ψη τμή­μα­τος κοι­νό­χρη­στου αι­για­λού 150 τ.μ. με το­πο­θέ­τη­ση τρα­πε­ζιών, κα­θι­σμά­των και ομπρε­λών, αυτή τη φορά με ανα­φο­ρά και σε δεύ­τε­ρο πρό­σω­πο, ως προς τον ρόλο του ως προ­σω­ρι­νά υπεύ­θυ­νου, ενώ η ιδιο­κτή­τρια του beach bar ανα­φε­ρό­ταν ως ιδιο­κτή­τρια του κα­τα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος.

Η υπό­θε­ση μη πα­ρά­δο­σης έκτα­σης μετά από πρω­τό­κολ­λο και η πε­ρι­γρα­φή κα­τα­σκευών 499,33 τ.μ.

Ση­μα­ντι­κό τμήμα της υπό­θε­σης αφο­ρού­σε στην κα­τη­γο­ρία ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη, ενώ ανα­γνώ­ρι­σε την κυ­ριό­τη­τα του Δη­μο­σί­ου επί δη­μό­σιου κτή­μα­τος, δεν το πα­ρέ­δω­σε, πα­ρό­τι είχε προ­σκλη­θεί και πα­ρό­τι είχε προη­γη­θεί πρω­τό­κολ­λο κα­τε­δά­φι­σης, άρσης και απο­μά­κρυν­σης κα­τα­σκευών και πα­ρά­δο­σης του ακι­νή­του στο Δη­μό­σιο, με τα­χθεί­σα προ­θε­σμία 30 ημε­ρών. Στο ίδιο πλαί­σιο, ανα­φέρ­θη­κε λε­πτο­με­ρής πε­ρι­γρα­φή κα­τα­σκευών σε χώρο αι­για­λού, με συ­νο­λι­κό εμ­βα­δό 499,33 τ.μ. και επι­μέ­ρους στοι­χεία, όπως ξύ­λι­νες πέρ­γκο­λες, ξύ­λι­να δά­πε­δα, τσι­με­ντέ­νια δά­πε­δα και κα­τα­σκευ­ές απο­χω­ρη­τη­ρί­ων απο­δυ­τη­ρί­ων με συ­γκε­κρι­μέ­να επι­μέ­ρους εμ­βα­δά, όπως αυτά κα­τα­γρά­φη­καν.

Σε συ­να­φές κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, η κα­τη­γο­ρού­με­νη αντι­με­τώ­πι­σε κα­τη­γο­ρί­ες για αυ­θαί­ρε­τη κα­τα­σκευή κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση σε πα­ρα­λια­κό δη­μό­σιο κτήμα, αυ­το­γνώ­μο­νη κα­τά­λη­ψη δη­μό­σιου κτή­μα­τος και με­τα­βο­λή αι­για­λού. Τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά το­πο­θε­τή­θη­καν τον Ια­νουά­ριο του 2020 και εκ νέου στους θε­ρι­νούς μήνες του ίδιου έτους, με ανα­φο­ρές σε νέες κα­τα­σκευ­ές, και με κοινό πα­ρο­νο­μα­στή το συ­νο­λι­κό εμ­βα­δό 499,33 τ.μ., που κατά το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο συν­δέ­θη­κε με τη ζώνη αι­για­λού.

Η κα­τη­γο­ρία για λει­τουρ­γία επι­χεί­ρη­σης σε αρ­χαιο­λο­γι­κό χώρο χωρίς άδεια

Ξε­χω­ρι­στό σκέ­λος της συ­νεκ­δί­κα­σης αφο­ρού­σε κα­τη­γο­ρία για πα­ρά­νο­μη λει­τουρ­γία επι­χεί­ρη­σης σε αρ­χαιο­λο­γι­κό χώρο χωρίς άδεια, κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση. Στο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο απο­τυ­πώ­θη­κε ότι σε 2 ημε­ρο­μη­νί­ες, 09.08.2023 και 13.08.2023, σε νο­μό­τυ­πο αστυ­νο­μι­κό έλεγ­χο δια­πι­στώ­θη­κε λει­τουρ­γία κα­τα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος εντός χερ­σαί­ας ζώνης αι­για­λού πα­ρα­λί­ας που εμπί­πτει σε αρ­χαιο­λο­γι­κό χώρο, χωρίς την απαι­τού­με­νη άδεια από την αρ­μό­δια εφο­ρεία αρ­χαιο­τή­των. Το σκέ­λος αυτό εμ­φα­νί­στη­κε ως αυ­το­τε­λής βάση ποι­νι­κής αξιο­λό­γη­σης, πέραν των υπο­θέ­σε­ων που εστί­α­ζαν στις εκτά­σεις και στις κα­τα­σκευ­ές.

Οι ισχυ­ρι­σμοί της υπε­ρά­σπι­σης για με­τα­βο­λή νο­μι­κού κα­θε­στώ­τος

Στο ακρο­α­τή­ριο τέ­θη­καν, από τους συ­νή­γο­ρους της κα­τη­γο­ρού­με­νης κ.κ. Στέ­λιο Κιουρ­τζή και Μι­χά­λη Κου­ντού­ρη, θέ­σεις που εστί­α­σαν σε με­τα­βο­λή του νο­μι­κού κα­θε­στώ­τος μετά τη δη­μο­σί­ευ­ση νέου νόμου, με επί­κλη­ση θε­με­λιώ­δους αλ­λα­γής ως προς τον ορι­σμό και την οριο­θέ­τη­ση αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας, ει­δι­κά σε πε­ριο­χές όπου ίσχυε ιδιαί­τε­ρο κα­θε­στώς λόγω κτη­μα­το­λο­γι­κών ρυθ­μί­σε­ων.

Η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στή­ρι­ξε ότι, μετά τη νο­μο­θε­τι­κή με­τα­βο­λή, ο χώρος ανά­με­σα στη γραμ­μή αι­για­λού και την πο­λυ­γω­νι­κή γραμ­μή πα­ρα­λί­ας δεν είναι δε­δο­μέ­νο ότι πα­ρα­μέ­νει κοι­νό­χρη­στος, καθώς μπο­ρεί, μετά από αί­τη­μα επα­να­κα­θο­ρι­σμού, να λάβει κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα, ενώ το­νί­στη­κε ότι οι διοι­κη­τι­κές πρά­ξεις εκτέ­λε­σης πρω­το­κόλ­λων κα­τε­δά­φι­σης θα όφει­λαν να εξε­τά­ζο­νται υπό νέο πρί­σμα, εκτός εάν υπάρ­χει επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νη αυ­το­ψία που να τεκ­μη­ριώ­νει ότι οι κα­τα­σκευ­ές βρί­σκο­νται εντός της ζώνης που ο νέος νόμος ορί­ζει ως αι­για­λό.

Στην ουσία των ισχυ­ρι­σμών, ανα­πτύ­χθη­κε ότι η πράξη της με­τα­βο­λής αι­για­λού, όπως είχε απο­δο­θεί, δεν πλη­ροί την αντι­κει­με­νι­κή και υπο­κει­με­νι­κή υπό­στα­σή της υπό το νέο πλαί­σιο, με το επι­χεί­ρη­μα ότι οι επί­μα­χες κα­τα­σκευ­ές βρί­σκο­νται εκτός της ζώνης που βρέ­χε­ται από τις με­γα­λύ­τε­ρες και συ­νή­θεις ανα­βά­σεις του χει­μέ­ριου κύ­μα­τος.

Πα­ράλ­λη­λα, τέ­θη­κε θέμα εφαρ­μο­γής επιει­κέ­στε­ρου νόμου, με επί­κλη­ση της αρχής ότι, εφό­σον με­σο­λά­βη­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρες νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις από την τέ­λε­ση έως την αμε­τά­κλη­τη εκ­δί­κα­ση, εφαρ­μό­ζε­ται εκεί­νη που οδη­γεί σε ευ­με­νέ­στε­ρη με­τα­χεί­ρι­ση στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση. Στο συ­μπέ­ρα­σμα των ισχυ­ρι­σμών, ζη­τή­θη­κε απαλ­λα­γή με το σκε­πτι­κό ότι, υπό τα νέα δε­δο­μέ­να, δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται το αδί­κη­μα με­τα­βο­λής αι­για­λού, όπως είχε απο­δο­θεί.

Η έν­στα­ση δε­δι­κα­σμέ­νου και το αί­τη­μα απα­ρα­δέ­κτου νέας δί­ω­ξης

Κε­ντρι­κό ση­μείο της υπε­ρα­σπι­στι­κής γραμ­μής απο­τέ­λε­σε η έν­στα­ση δε­δι­κα­σμέ­νου, με το επι­χεί­ρη­μα ότι δεν μπο­ρεί να ασκη­θεί εκ νέου δίωξη για την ίδια πράξη, ακόμη και αν απο­δί­δε­ται δια­φο­ρε­τι­κός χα­ρα­κτη­ρι­σμός.

Στην έν­στα­ση απο­τυ­πώ­θη­κε ότι, για την πράξη της αυ­το­γνώ­μο­νης κα­τά­λη­ψης δη­μό­σιου κτή­μα­τος και για συ­να­φείς κα­τη­γο­ρί­ες, είχαν ήδη υπάρ­ξει προη­γού­με­νες ποι­νι­κές διώ­ξεις και αθω­ω­τι­κές ή άλλες κρί­σεις, με επί­κλη­ση συ­γκε­κρι­μέ­νων απο­φά­σε­ων δι­κα­στη­ρί­ων και με ει­δι­κή μνεία ότι υπήρ­ξε υπό­θε­ση η οποία κη­ρύ­χθη­κε απα­ρά­δε­κτη λόγω δε­δι­κα­σμέ­νου με από­φα­ση της 19.02.2025, επει­δή αφο­ρού­σε εμ­βα­δο­με­τρι­κά και δο­μι­κά την ίδια επί­δι­κη έκτα­ση 499,33 τ.μ.