Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρόδου:  Οι μετακλήσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν υποκατάστατο της σταθερής, αξιοπρεπούς και ποιοτικής εργασίας

Από το Σω­μα­τείο Ερ­γα­ζο­μέ­νων στον του­ρι­σμό ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Με αφορ­μή την πρό­σφα­τη εκ­δή­λω­ση-πρώτη  συ­νε­δρί­α­ση της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ξε­νο­δό­χων μετά την ανα­καί­νι­ση των γρα­φεί­ων της, πα­ρου­σία της Υπουρ­γού Του­ρι­σμού Όλγα Κε­φα­λο­γιάν­νη, και μετά τις εντει­νό­με­νες πα­ρεμ­βά­σεις της ομο­σπον­δί­ας ξε­νο­δό­χων για το ζή­τη­μα των με­τα­κλή­σε­ων ερ­γα­ζο­μέ­νων, γί­νε­ται ακόμη πιο σαφές ποιοι βρί­σκουν χρόνο και ποιοι όχι.

Τα σω­μα­τεία των ερ­γα­ζο­μέ­νων έχουν επα­νει­λημ­μέ­να ζη­τή­σει συ­να­ντή­σεις με τα αρ­μό­δια υπουρ­γεία για κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα του κλά­δου.

Η απά­ντη­ση που λαμ­βά­νου­με είναι στα­θε­ρά η ίδια. Φόρ­τος ερ­γα­σί­ας και έλ­λει­ψη χρό­νου.

Χρό­νος όμως φαί­νε­ται πως υπάρ­χει για εκ­δη­λώ­σεις, φω­το­γρα­φί­σεις και δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις με ερ­γο­δο­τι­κούς φο­ρείς.

Αυτό δεν είναι θέμα πρω­το­κόλ­λου.

Είναι θέμα προ­τε­ραιο­τή­των.

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα η ΠΟΞ έχει εντεί­νει τις πα­ρεμ­βά­σεις και τις πιέ­σεις της για το ζή­τη­μα των με­τα­κλη­τών ερ­γα­ζο­μέ­νων, απο­τυ­πώ­νο­ντας με σα­φή­νεια τις προ­τε­ραιό­τη­τές της.

Τα­χύ­τη­τα στις δια­δι­κα­σί­ες, ευ­ε­λι­ξία για τις επι­χει­ρή­σεις, λι­γό­τε­ρα «εμπό­δια».

Καμία όμως ου­σια­στι­κή ανα­φο­ρά στους αν­θρώ­πους που κρα­τούν όρθιο τον του­ρι­σμό.

Ναι, υπάρ­χει έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού, το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα είναι όμως η έλ­λει­ψη εξει­δι­κευ­μέ­νου και έμπει­ρου προ­σω­πι­κού που υφί­στα­ται

γιατί τα τε­λευ­ταία χρό­νια έλει­ψε ο σε­βα­σμός.

Χι­λιά­δες έμπει­ροι ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι απο­μα­κρύν­θη­καν από τον κλάδο λόγω κα­θυ­στε­ρή­σε­ων πλη­ρω­μών, εξα­ντλη­τι­κών ωρα­ρί­ων, αυ­θαι­ρε­σιών, ανα­σφά­λειας και πα­ρα­βί­α­σης συμ­βά­σε­ων.

Οι άν­θρω­ποι αυτοί δεν χά­θη­καν. Μπο­ρούν να επι­στρέ­ψουν.

Αρκεί να υπάρ­ξει πραγ­μα­τι­κή αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας.

Αν πραγ­μα­τι­κά τους εν­διέ­φε­ρε η επι­στρο­φή των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον κλάδο, τόσα χρό­νια θα είχαν στη­ρί­ξει έστω και τυ­πι­κά το δί­καιο αί­τη­μα των ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων για πα­ρά­τα­ση του επι­δό­μα­τος ανερ­γί­ας.

Δεν το έκα­ναν ποτέ.

Γιατί δεν τους απα­σχο­λεί πώς ζει ο ερ­γα­ζό­με­νος τον χει­μώ­να. Τους απα­σχο­λεί μόνο να είναι δια­θέ­σι­μος την άνοι­ξη.

Οι με­τα­κλή­σεις δεν μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν υπο­κα­τά­στα­το της στα­θε­ρής, αξιο­πρε­πούς και ποιο­τι­κής ερ­γα­σί­ας και κυ­ρί­ως εξει­δί­κευ­σης στον ξε­νο­δο­χεια­κό του­ρι­στι­κό κλάδο.

Ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­κή είναι η στάση της ηγε­σί­ας της ΠΟΞ, η οποία προ­έρ­χε­ται από πε­ριο­χές με έντο­νη επο­χι­κό­τη­τα, όπως η Ρόδος, και γνω­ρί­ζει πολύ καλά την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των επο­χι­κών ξε­νο­δο­χεί­ων και των συν­θη­κών ερ­γα­σί­ας που επι­κρα­τούν σε αυτά.

Γνω­ρί­ζει τις αυ­θαι­ρε­σί­ες, τις κα­τα­πα­τή­σεις συμ­βά­σε­ων, τις μη επα­να­προ­σλή­ψεις και την ανα­σφά­λεια που βιώ­νουν χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νοι.

Κι όμως, επι­λέ­γει να μιλά μόνο για δια­δι­κα­σί­ες και τα­χύ­τη­τες.

Ακόμη πιο σο­βα­ρό είναι το ζή­τη­μα της μη­τρό­τη­τας.

Σε έναν κλάδο που δη­λώ­νει ότι «δεν βρί­σκει προ­σω­πι­κό», συ­νε­χί­ζουν να κα­τα­γρά­φο­νται πε­ρι­πτώ­σεις όπου εγκυ­μο­νού­σες και νέες μη­τέ­ρες οδη­γού­νται εκτός ερ­γα­σί­ας με έμ­με­σες πιέ­σεις, αλ­λα­γές ωρα­ρί­ων και τε­χνά­σμα­τα ώστε να εξα­να­γκα­στούν σε πα­ραί­τη­ση.

Όχι με απο­λύ­σεις. Με εξου­θέ­νω­ση.

Πα­ράλ­λη­λα, οι επο­χι­κές ερ­γα­ζό­με­νες εξα­κο­λου­θούν να στε­ρού­νται το δι­καί­ω­μα στο εν­νε­ά­μη­νο προ­στα­σί­ας, παρά τις επί­μο­νες πα­ρεμ­βά­σεις των σω­μα­τεί­ων.

Ανα­γκά­ζο­νται να επι­στρέ­φουν άμεσα στην ερ­γα­σία μετά την άδεια λο­χεί­ας, ακόμη και όταν δεν έχουν καμία δυ­να­τό­τη­τα φρο­ντί­δας για το λίγων μηνών παιδί τους.

Σε αυτές τις γυ­ναί­κες τι απα­ντά η ΠΟΞ;

Θέτει άραγε τα ίδια ερω­τή­μα­τα και στις γυ­ναί­κες υπουρ­γούς;

Θέτει το ζή­τη­μα της μη­τρό­τη­τας με την ίδια έντα­ση που θέτει τις δια­δι­κα­σί­ες και τις visa;

Και τε­λι­κά, εν­δια­φέ­ρε­ται κα­νείς πραγ­μα­τι­κά για αυτές τις ερ­γα­ζό­με­νες;

Ιδιαί­τε­ρη ευ­θύ­νη στο θέμα έχουν και οι γυ­ναί­κες που κα­τέ­χουν σή­με­ρα θέ­σεις ευ­θύ­νης στην πο­λι­τι­κή ηγε­σία.

Υπουρ­γοί, υφυ­πουρ­γοί και γε­νι­κές γραμ­μα­τείς, που γνω­ρί­ζουν από πρώτο χέρι τι ση­μαί­νει μη­τρό­τη­τα, ερ­γα­σία και οι­κο­γε­νεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις, δεν μπο­ρούν να πα­ρα­μέ­νουν σιω­πη­λές απέ­να­ντι σε αυτές τις πρα­κτι­κές.

Η ανοχή δεν είναι ου­δε­τε­ρό­τη­τα.

Είναι συ­νε­νο­χή.

Αν δεν υπε­ρα­σπι­στούν αυτές τις ερ­γα­ζό­με­νες οι ίδιες οι γυ­ναί­κες που βρί­σκο­νται στην εξου­σία, τότε ποιος θα το κάνει;

Η μη­τρό­τη­τα δεν είναι κό­στος. Είναι κοι­νω­νι­κή ευ­θύ­νη.

Η ερ­γα­σία δεν είναι ανα­λώ­σι­μη. Είναι αξιο­πρέ­πεια.

Όταν η αξιο­πρέ­πεια αμ­φι­σβη­τεί­ται, η σιωπή δεν είναι επι­λο­γή.

Απα­ντά­με με ενό­τη­τα, πα­ρου­σία και αγώνα.

Στις 25 Φε­βρουα­ρί­ου μπρο­στά στο υπουρ­γείο ερ­γα­σί­ας , θα εί­μα­στε εκεί για να υπε­ρα­σπι­στού­με τη δου­λειά μας, τις οι­κο­γέ­νειές μας και το μέλ­λον μας.

Υ.Γ. Σε πρό­σφα­τη ανάρ­τη­ση της ηγε­σί­ας της ΠΟΞ έγινε λόγος για “hats-off” στους ερ­γα­ζο­μέ­νους της Ομο­σπον­δί­ας ξε­νο­δό­χων…

Σωστό και δί­καιο.

Ανα­μέ­νου­με όμως να δούμε τον ίδιο σε­βα­σμό και για τους χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους στα ξε­νο­δο­χεία, που μάλ­λον δεν χω­ρού­σαν στην ανάρ­τη­ση…