Επιθεώρηση Εργασίας: Με διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα η καταγραφή και η αξιολόγηση των εργατικών δυστυχημάτων

Διευ­κρι­νί­σεις για τη κατα­γραφή και την αξιο­λό­γηση των εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των δίνει με ανα­κοί­νωση της η Ανε­ξάρ­τητη Αρχή Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας με αφορμή δημο­σιεύ­ματα που αφορούν τον αριθμό των εργα­τι­κών δυστυ­χη­μά­των.

«Τα θανα­τη­φόρα εργα­τικά ατυ­χή­ματα, σύμφωνα με τις εκθέ­σεις της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας, για το 2021 ήταν 46, για το 2022 ήταν επίσης 46, για το 2023 ήταν 47, ενώ το 2024 ήταν 48. Για το 2025 τα θανα­τη­φόρα ατυ­χή­ματα ανέρ­χο­νται σε 42, ενώ άλλα 5 βρί­σκο­νται υπό διε­ρεύ­νηση. Τα εργα­τικά ατυ­χή­ματα και ειδικά τα θανα­τη­φόρα εργα­τικά ατυ­χή­ματα, ερευ­νώ­νται από τους Επι­θε­ω­ρη­τές Υγείας και Ασφά­λειας της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας. Η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας λει­τουρ­γεί βάσει ευρω­παϊ­κών και διεθνών προ­τύ­πων και ακο­λου­θεί δια­χρο­νικά τη μεθο­δο­λο­γία ταξι­νό­μη­σης εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Στα­τι­στι­κής για τα εργα­τικά ατυ­χή­ματα (ESAW).

Υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι, μετά τον ψηφιακό μετα­σχη­μα­τι­σμό της Επι­θε­ώ­ρη­σης, τόσο η αναγ­γε­λία των εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των, όσο και η όλη δια­δι­κα­σία διε­ρεύ­νη­σης, αξιο­λό­γη­σης, στα­τι­στι­κής ταξι­νό­μη­σης και δια­χεί­ρι­σής τους απο­τυ­πώ­νε­ται λεπτο­με­ρώς στο  Ολο­κλη­ρω­μένο Πλη­ρο­φο­ριακό Σύστημα. Παράλ­ληλα τηρού­νται ακριβή στοι­χεία όλων των

σχε­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των των Υπη­ρε­σιών. Την αξιο­πι­στία των κατα­γρα­φών των θανα­τη­φό­ρων εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των από την

Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας εγγυώ­νται και οι λοιποί θεσμοί και δημό­σιες υπη­ρε­σίες που επι­λαμ­βά­νο­νται αυτών και εργά­ζο­νται παράλ­ληλα με την Επι­θε­ώ­ρηση προς τη διε­ρεύ­νηση της αιτιώ­δους συνά­φειας μεταξύ του θανα­τη­φό­ρου απο­τε­λέ­σμα­τος και της εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σια­κής σχέσης (συγκε­κρι­μένα οι Αστυ­νο­μι­κές Αρχές, οι Εισαγ­γε­λι­κές Αρχές και οι Ιατρο­δι­κα­στι­κές Υπη­ρε­σίες). Ειδι­κό­τερα, το ατύχημα απο­τε­λεί αρμο­διό­τητα αφενός της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας, η οποία διε­νερ­γεί αυτοψία και συντάσ­σει σχετική έκθεση των αιτιών που προ­κά­λε­σαν το ατύχημα, αφε­τέ­ρου των αστυ­νο­μι­κών αρχών, οι οποίες διε­νερ­γούν την αστυ­νο­μική προ­α­νά­κριση, της Ιατρο­δι­κα­στι­κής υπη­ρε­σίας, η οποία εκδίδει πόρισμα και τέλος των εισαγ­γε­λι­κών αρχών, που διε­νερ­γούν την προ­α­νά­κριση.  Δημο­σιεύ­ματα σχετικά με τον ετήσιο αριθμό εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των, αντί­θετα με τις επί­ση­μες εκθέ­σεις της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας, δεν παρα­πέ­μπουν ποτέ στην πηγή τους και ουδέ­ποτε εξει­δι­κεύ­ουν τη μεθο­δο­λο­γία συλ­λο­γής, κατα­γρα­φής και αξιο­λό­γη­σης» σημειώ­νε­ται στη σχετική ανα­κοί­νωση.

«Η χώρα μας, σύμφωνα και με τα επίσημα στοι­χεία της Eurostat, παρου­σιά­ζει μια πολύ καλή εικόνα συγκρι­τικά με τα υπό­λοιπα κράτη μέλη της Ένωσης. Σύμφωνα με τα τελευ­ταία στοι­χεία που εξέδωσε η Eurostat τον Οκτώ­βριο του 2025, για τα εργα­τικά δυστυ­χή­ματα μεταξύ των χωρών της ΕΕ, η Ελλάδα βρί­σκε­ται μεταξύ των τριών χωρών όπου παρα­τη­ρού­νται τα λιγό­τερα θανα­τη­φόρα εργα­τικά ατυ­χή­ματα, πίσω μόνο από τη Γερ­μα­νία και την Ολλαν­δία. Και παρά το γεγονός ότι τα τελευ­ταία χρόνια και το εργα­τικό δυνα­μικό έχει αυξηθεί κατά 509.000 εργα­ζο­μέ­νους και η παρα­γω­γική δρα­στη­ριό­τητα έχει αυξηθεί. Ως εργα­τικό ατύχημα νοείται κάθε πρό­κληση σωμα­τι­κής βλάβης ή εμφά­νιση νόσου ή επι­δεί­νωση προ­ϋ­πάρ­χου­σας νόσου σε εργα­ζό­μενο με συνέ­πεια την μερική ή ολική, πρό­σκαιρη ή διαρκή ανι­κα­νό­τητά του για εργασία ή/και τον θάνατό του, εξαι­τίας ενός βίαιου εξω­τε­ρι­κού γεγο­νό­τος, μη σχε­τι­ζό­με­νου με τον οργα­νι­σμό του παθό­ντος, εφ’ όσον το γεγονός έλαβε χώρα κατά την εκτέ­λεση της εργα­σίας του ή με αφορμή αυτήν και συν­δέ­ε­ται με την εργασία άμεσα ή έμμεσα με σχέση αιτίου και απο­τε­λέ­σμα­τος. Στην περί­πτωση ατυ­χη­μά­των σε βάρος ένστο­λου προ­σω­πι­κού των Ενόπλων Δυνά­μεων και των Σωμάτων Ασφα­λείας δεν εφαρ­μό­ζε­ται η εργα­τική νομο­θε­σία σχετικά με την υγεία και την ασφά­λεια στην εργασία όταν το ατύχημα λαμ­βά­νει χώρα κατά τη διάρ­κεια δρα­στη­ριο­τή­των με εγγε­νείς ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, όπως προ­βλέ­πε­ται στο άρθρ. 2 παρ. 2 εδ. α’ και β΄ του Κώδικα Νόμων για την Υγεία και την Ασφά­λεια στην Εργασία.

Επι­πλέον, παθο­λο­γικά συμ­βά­ντα τα οποία παρου­σιά­ζο­νται κατά τη διάρ­κεια της εργα­σίας και οφεί­λο­νται σε παθο­λο­γία ή ενδο­γενή ευαι­σθη­σία ή βαθ­μιαία εξα­σθέ­νιση και φθορά του οργα­νι­σμού του εργα­ζο­μέ­νου, δεν νοού­νται ως εργα­τικά ατυ­χή­ματα, εφόσον δεν συν­δέ­ο­νται με βίαια ή/και δυσμενή για την υγεία συμ­βά­ντα στο εργα­σιακό περι­βάλ­λον. Τούτο άλλωστε επι­βε­βαιώ­νει παγίως και δια­χρο­νικά η νομο­λο­γία των Ανώ­τα­των Δικα­στη­ρίων της χώρας.

Επο­μέ­νως, η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας έχει υπο­χρέ­ωση για τη διε­ρεύ­νηση των θανα­τη­φό­ρων εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των που εμπί­πτουν στην αρμο­διό­τητά της και αυτά κατα­γρά­φει στα στα­τι­στικά στοι­χεία που δημο­σιο­ποιεί»  προ­στί­θε­ται στη σχετική ανα­κοί­νωση.

Πηγή: enikos.gr