ΔΗΜΑΡ για Πολυτεχνείο

41 χρόνια μετά την εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου, οι μνήμες και τα μηνύ­ματα της εξέ­γερ­σης προ­βάλ­λουν στο προ­σκή­νιο επί­καιρα και ανθε­κτικά. Σήμερα, που η χώρα, η κοι­νω­νία και η νέα γενιά βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­πες με μια πρω­το­φανή οικο­νο­μική και κοι­νω­νική κρίση, η παρα­κα­τα­θήκη του αγώνα για τη δημο­κρα­τία, την ελευ­θε­ρία και την αξιο­πρέ­πεια είναι ο οδηγός για ένα ελπι­δο­φόρο αύριο.

Η γενιά της κρίσης δεν πρέπει να απο­δει­χθεί μια χαμένη γενιά. Πρέπει, αντί­θετα, αξιο­ποιώ­ντας όλη την εμπει­ρία της μετα­πο­λί­τευ­σης, να σταθεί όρθια, απέ­να­ντι στο κλίμα της γενι­κευ­μέ­νης απα­ξί­ω­σης, διεκ­δι­κώ­ντας ένα καλύ­τερο μέλλον, που δεν θα σφρα­γί­ζουν η από­γνωση της ανερ­γίας, ο κοι­νω­νι­κός απο­κλει­σμός και η περι­θω­ριο­ποί­ηση.

Στις μέρες μας, όπου τα φαντά­σματα του φασι­σμού απει­λούν να πάρουν πάλι σάρκα και οστά, η δια­φύ­λαξη του δημο­κρα­τι­κού κεκτη­μέ­νου και ο ασυμ­βί­βα­στος αγώνας ενάντια στις νεο­να­ζι­στι­κές πρα­κτι­κές και σε όσους επι­διώ­κουν να δηλη­τη­ριά­σουν την κοι­νω­νία με τον ρατσι­σμό, απο­τε­λούν απόδοση τιμής στο Πολυ­τε­χνείο και έμπρα­κτη ανα­γνώ­ριση της συμ­βο­λής του στη δημο­κρα­τική ιστορία της χώρας.

Η έκβαση της ανα­μέ­τρη­σης ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη σφρα­γί­ζει πάντοτε τις κοι­νω­νίες και προσ­διο­ρί­ζει το μέλλον τους. Στην περί­πτωση της εξέ­γερ­σης του Πολυ­τε­χνείου, χρέος όλων μας είναι η μνήμη να νικά πάντοτε τη λήθη.