Μάνος Κόνσολας: «Πρέπει να ξαναφέρουμε στη ΝΔ ένα εκατομμύριο πολίτες που απομακρύνθηκαν από κοντά μας»

Η ακρί­βεια και το στε­γα­στικό κ. Κόνσολα απο­τε­λούν ίσως τα πιο πιε­στικά ζητή­ματα για την κοι­νω­νία. Τι είδους παρεμ­βά­σεις εκτι­μάτε ότι μπορούν ν’ απο­δώ­σουν άμεσα και ουσια­στικά για τα νοι­κο­κυ­ριά;

Κυρία Παμπρή, δεν ανήκω σε αυτούς που αρνού­νται ότι υπάρχει πρό­βλημα με την ακρί­βεια ή το στε­γα­στικό. Ζω μέσα στην κοι­νω­νία, δεν είμαι απο­κομ­μέ­νος. Σας υπεν­θυ­μίζω, μάλιστα, ότι για την αντι­με­τώ­πιση του στε­γα­στι­κού στις νησιω­τι­κές περιο­χές κατέ­θεσα συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις, κάποιες από τις οποίες θα υλο­ποι­η­θούν. Από εκεί και πέρα, το αυξη­μένο κόστος ζωής απα­σχο­λεί όλες τις χώρες σε διεθνές επίπεδο.

Οι αιτίες για όσους θέλουν να βλέπουν την αλήθεια είναι:

– η παν­δη­μία που δημιούρ­γησε προ­βλή­ματα στην εφο­δια­στική αλυσίδα

– η ενερ­γειακή κρίση και η αύξηση των τιμών

– οι δασμοί που επι­βάλ­λο­νται πλέον στη παγκό­σμια οικο­νο­μία

Εύκολες λύσεις δεν υπάρ­χουν. Χρειά­ζε­ται, όμως, μια σοβαρή και συγκρο­τη­μένη κυβέρ­νηση, πολι­τική και οικο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα που θα μας επι­τρέ­πει να εξα­ντλούμε τα δημο­σιο­νο­μικά περι­θώ­ρια για να στη­ρί­ζουμε τους πολίτες που έχουν ανάγκη.

Απαι­τού­νται στο­χευ­μέ­νες πολι­τι­κές, έλεγχοι στην αγορά, παρεμ­βά­σεις στην εφο­δια­στική αλυσίδα, δια­μόρ­φωση κατα­να­λω­τι­κής συνεί­δη­σης κίνητρα για την αξιο­ποί­ηση ακι­νή­των και μια νέα στε­γα­στική πολι­τική.

Εκφράζω την βεβαιό­τητα ότι προς τη σωστή κατεύ­θυνση κινού­νται τα έξι μέτρα που ανα­κοί­νωσε ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης από το βήμα της Βουλής. Συνο­πτικά «γενναίο πρό­γραμμα ανα­καί­νι­σης κατοι­κιών» που θα καλύ­πτει έως και το 90% της δαπάνης, για 50.000 εκπαι­δευ­τι­κούς, νοση­λευ­τές και για­τρούς που νοι­κιά­ζουν στην επαρχία θα προ­βλέ­πε­ται και δεύτερη επι­στροφή ενοι­κίου ανε­ξάρ­τητα από το εισό­δημά τους, «τοπικά σχέδια ανα­βάθ­μι­σης δημο­τι­κών και κρα­τι­κών κτηρίων σε ορεινές και νησιω­τι­κές περιο­χές για κατοι­κίες για δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους», επι­πρό­σθε­τους περιο­ρι­σμούς στη βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση, πλαίσιο κινή­τρων για νέες επεν­δύ­σεις στον τομέα της προ­σι­τής στέγης και νέα πολε­ο­δο­μική πρό­βλεψη σύμφωνα με την οποία «θα επι­τρέ­πε­ται η γρήγορη μετα­τροπή υφι­στά­με­νων ακι­νή­των προς οικι­στική χρήση».

Κύριε βου­λευτά, τον τελευ­ταίο καιρό η πολι­τική συζή­τηση είναι ιδιαί­τερα τετα­μένη στον δημόσιο διάλογο, με τοξικό και διχα­στικό λόγο. Βλέπετε ν’ αλλά­ζουν οι όροι στο πολι­τικό σκηνικό;

Η αντι­πο­λί­τευση δεν έχει θέσεις, δεν δια­θέ­τει μια ρεα­λι­στική και αξιό­πι­στη πρόταση δια­κυ­βέρ­νη­σης. Αυτό γίνεται αντι­λη­πτό από τους πολίτες και απο­τυ­πώ­νε­ται στις δημο­σκο­πή­σεις. Προ­φα­νώς, πιστεύ­ουν κάποιοι ότι το έλλειμμα θέσεων και κυβερ­νη­τι­κής πρό­τα­σης καλύ­πτε­ται με την τοξι­κό­τητα, τον ακραίο και διχα­στικό λόγο.

Δεν είναι έτσι όμως. Η χώρα χρειά­ζε­ται συναί­νεση και συνεν­νό­ηση. Όσοι δηλη­τη­ριά­ζουν τον δημόσιο λόγο και το πολι­τικό σκηνικό με τοξικό και διχα­στικό λόγο δεν προ­σφέ­ρουν καλές υπη­ρε­σίες στη χώρα και στους πολίτες. Η κοι­νω­νία δεν θέλει τέτοιες συμπε­ρι­φο­ρές.

Θα μπο­ρούσε κανείς να πει κ. Κόνσολα, πως η δια­χεί­ριση θεμάτων, όπως πρό­σφατα π.χ. στα ΕΛΤΑ απο­τε­λεί απο­τυ­χία του επι­τε­λι­κού κράτους, καθώς βλέ­πουμε ότι στα προ­βλή­ματα που ανα­κύ­πτουν χρειά­ζε­ται «πρω­θυ­πουρ­γική παρέμ­βαση» για να δοθεί λύση; Πώς απα­ντάτε;

Στο ζήτημα με τα ΕΛΤΑ έγιναν λάθος χει­ρι­σμοί που αδί­κη­σαν τη συνο­λική μας προ­σπά­θεια. Έγινε, όμως, άμεσα κατα­νοητό και υπήρξε διορ­θω­τική παρέμ­βαση.

Υπεν­θυ­μίζω τον νόμο του 2018 της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο πέρασαν οι μετοχές που είχε το δημόσιο στα ΕΛΤΑ, στο Υπερ­τα­μείο. Προ­φα­νώς, από εκεί, δεν υπήρξε καλός σχε­δια­σμός γιατί δεν μπορεί να

κλεί­νουν, ορι­ζό­ντια, υπο­κα­τα­στή­ματα χωρίς να έχει βρεθεί ο τρόπος εξυ­πη­ρέ­τη­σης των πολιτών, ιδίως στις απο­μα­κρυ­σμέ­νες και νησιω­τι­κές περιο­χές.

Ο κ. Πιερ­ρα­κά­κης παρου­σί­ασε ένα ρεα­λι­στικό και αξιό­πι­στο σχέδιο για τα ΕΛΤΑ που δια­σφα­λί­ζει ότι οι κάτοι­κοι στην επαρχία, στα νησιά και στα χωριά μας θα εξυ­πη­ρε­τού­νται στον τόπο κατοι­κίας τους.

Οι δημο­σκο­πή­σεις κ. βου­λευτά δεί­χνουν την κυβέρ­νηση να προη­γεί­ται με σταθερό προ­βά­δι­σμα από τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης. Παράλ­ληλα όμως, παρα­τη­ρεί­ται σημα­ντική αύξηση στους ανα­πο­φά­σι­στους. Πώς το εξη­γείτε;

Η κυβέρ­νηση βρί­σκε­ται στο μέσο της δεύ­τε­ρης τετρα­ε­τίας. Το γεγονός ότι προη­γεί­ται και μάλιστα με διψήφια διαφορά του δεύ­τε­ρου κόμ­μα­τος, αυτό λέει πολλά. Κυρίως, όμως, απο­τυ­πώ­νει την κοινή δια­πί­στωση που υπάρχει: ότι μόνο η Νέα Δημο­κρα­τία προ­σφέ­ρει αξιό­πι­στη και σοβαρή πρόταση δια­κυ­βέρ­νη­σης, μόνο η Νέα Δημο­κρα­τία εγγυά­ται την πολι­τική και οικο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα στη χώρα.

Είναι λογικό με τα προ­βλή­ματα που υπάρ­χουν, κάποιοι να είναι ανα­πο­φά­σι­στοι ή και να έχουν απο­μα­κρυν­θεί. Με όλους αυτούς πρέπει να συζη­τή­σουμε ξανά, να τους φέρουμε κοντά μας. Η μεγάλη και πλειο­ψη­φική Νέα Δημο­κρα­τία απευ­θύ­νε­ται σε όλη την κοι­νω­νία, πρέπει να συνο­μι­λεί με την κοι­νω­νία.

Μήπως πρέπει να ανα­θε­ω­ρή­σετε τη στρα­τη­γική σας ως κόμμα περί αυτο­δυ­να­μίας; Θεω­ρείτε ότι υπάρ­χουν στην αντι­πο­λί­τευση κόμματα με τα οποία θα μπο­ρού­σατε να συμπρά­ξετε σε κυβερ­νη­τικό επίπεδο;

Το πολι­τικό σκηνικό που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από τη ρητο­ρική της τοξι­κό­τη­τας, αλλά και την άρνηση συναί­νε­σης ακόμα και στα αυτο­νό­ητα, επι­βάλ­λει την ανάγκη αυτο­δύ­να­μων κυβερ­νή­σεων. Δυστυ­χώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει κουλ­τούρα συνερ­γα­σίας και προ­γραμ­μα­τι­κών συγκλί­σεων. Η Νέα Δημο­κρα­τία, κα. Παμπρή, δεν είναι κόμμα των άκρων και αυτό σημαί­νει ότι δεν πρό­κει­ται να επι­διώ­ξει συνερ­γα­σία με ακραίες φωνές και ακραί­ους πολι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς.

Η όποια συνερ­γα­σία, όμως, με κόμματα και πολι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς που πιστεύ­ουν στην ευρω­παϊκή πορεία της χώρας, απαιτεί να μην κυριαρ­χεί ο λαϊ­κι­σμός. Πολύ φοβάμαι ότι υπάρ­χουν σήμερα κόμματα που θεωρούν ότι θα ξεκολ­λή­σουν από τα χαμηλά ποσοστά που τα κατα­τάσ­σουν οι πολίτες, βάζο­ντας ισχυρές δόσεις λαϊ­κι­σμού στη ρητο­ρική αλλά και στην πολι­τική πρα­κτική τους.

Το τελευ­ταίο διά­στημα συζη­τιέ­ται πλέον εντόνως η επι­στροφή του κ. Τσίπρα στην πολι­τική σκηνή. Τον θεω­ρείτε εύκολο αντί­παλο;

Έχω μάθει να μην υποτιμώ κανένα, είμαι μακριά από λογικές αλα­ζο­νείας και έπαρσης. Σε ό,τι αφορά στον κ. Τσίπρα, έκανε και κάνει μια προ­σπά­θεια επα­να­φο­ράς με το βιβλίο του. Πιστεύω, όμως, ότι όλοι οι Έλληνες έχουν βγάλει τα συμπε­ρά­σματά τους και κυρίως έχουν απο­τι­μή­σει την περίοδο της δια­κυ­βέρ­νη­σης του κ. Τσίπρα. Το ό,τι έφερε ένα νέο και επώδυνο μνη­μό­νιο δεν είναι ευθύνη κανενός άλλου, εκτός από αυτόν που κυβερ­νούσε. Για τα capital controls φταίνε άλλοι; Για την εκχώ­ρηση όλης της δημό­σιας περιου­σίας στο Υπερ­τα­μείο για 99 χρόνια; Ποιος φταίει εκτός από τον ίδιο και τη δια­πραγ­μά­τευσή του, που έριξε τη χώρα στα βράχια; Θυμάται κανείς ότι η υπερ­φο­ρο­λό­γηση ήταν συνει­δητή επιλογή της κυβέρ­νη­σής του, όπως είχε πει ο κ. Τσα­κα­λώ­τος; Το γεγονός ότι επέλεξε τον κ. Καμμένο για να συγκυ­βερνά, το επέβαλε κάποιος άλλος στον κ.Τσίπρα ή μόνος του το επέλεξε; Ο κ. Βαρου­φά­κης πως έγινε υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών; Μόνος του; Η κα. Κων­στα­ντο­πού­λου αυτο­προ­τά­θηκε για πρό­ε­δρος της Βουλής ή την πρό­τεινε ο κ. Τσίπρας ως πρω­θυ­πουρ­γός;

Σε τελευ­ταία ανάλυση, σε έναν άνθρωπο που απο­δε­δειγ­μένα ομο­λο­γεί ότι έκανε λάθος που επέλεξε τα συγκε­κρι­μένα πρόσωπα για δύο κορυ­φαίες θέσεις ευθύνης, μπορεί κανείς να δείξει εμπι­στο­σύνη ξανά;

Για να τελειώ­νουμε: ο κ. Τσίπρας με το βιβλίο του προ­σπα­θεί να ξανα­γρά­ψει την ιστορία όπως τον συμ­φέ­ρει και όπως την ερμη­νεύει ο ίδιος. Με τη διαφορά ότι η ιστορία δεν ξανα­γρά­φε­ται, ιδιαί­τερα όταν συν­δέ­ε­ται με μια επώδυνη περίοδο που όλοι οι Έλληνες έχουν βιώσει. Κυρίως, όμως, ο κ. Τσίπρας επι­χει­ρεί να κλείσει λογα­ρια­σμούς στην Αρι­στερά και να ανοίξει κάποιους άλλους στον συγκε­κρι­μένο πολι­τικό χώρο.

Αυτό, όμως, δεν αφορά στους Έλληνες πολίτες και στην ελλη­νική κοι­νω­νία που έχουν άλλα, πιο σοβαρά προ­βλή­ματα.

Εξ ίσου πιθανή θεω­ρεί­ται η δημιουρ­γία νέου κόμ­μα­τος και από τον Αντώνη Σαμαρά. Πώς σχο­λιά­ζετε την πιθα­νό­τητα δημιουρ­γίας νέου φορέα από τον πρώην πρω­θυ­πουργό, με δεδο­μένο πως η ΝΔ φαί­νε­ται να χάνει ποσοστά και από τα δεξιό­τερά της;

Δεν γνωρίζω τις προ­θέ­σεις του κ. Σαμαρά, κα. Παμπρή, αλλά επιλέγω να βλέπω πάντα τη μεγάλη εικόνα. Η μεγάλη εικόνα είναι η νικη­φόρα και πλειο­ψη­φική προ­ο­πτική αυτής της παρά­τα­ξης. Ο κ. Σαμαράς έχει τις απόψεις του. Δεν θα σχο­λιάσω έναν πρώην πρω­θυ­πουργό και πρόεδρο της παρά­τα­ξης που – ειρήσθω εν παρόδω – δεν ψήφισα όταν ήταν υπο­ψή­φιος για πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας, αλλά εξελέγη με τη συμ­με­τοχή ενός εκα­τομ­μυ­ρίου ψηφο­φό­ρων.

Η Νέα Δημο­κρα­τία δεν είναι μόνο ένα κόμμα στε­λε­χών. Είναι, κυρίως, κόμμα πολιτών που πιστεύ­ουν στις αρχές και στις αξίες αυτής της παρά­τα­ξης. Η θέση μου αυτή, θεωρώ ότι αντα­να­κλά τις δια­θέ­σεις και τον ψυχισμό των απλών πολιτών που στη­ρί­ζουν αυτή την παρά­ταξη. Όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι ξέρουν και έχουν ζήσει τη μεγάλη και πλειο­ψη­φική ΝΔ. Αυτή την Νέα Δημο­κρα­τία θέλουν.

Η μεγάλη ΝΔ προ­ϋ­πο­θέ­τει ενότητα, απαιτεί να συνο­μι­λή­σουμε με όλους όσοι έχουν απο­μα­κρυν­θεί ή πικρα­θεί. Και δεν ανα­φέ­ρο­μαι σε στελέχη αλλά, κυρίως, σε πολίτες γιατί για να βρε­θούμε από το 1.900.000 των βου­λευ­τι­κών στο 1 και κάτι στις ευρω­ε­κλο­γές, σημαί­νει ότι μας λείπουν σχεδόν 1 εκα­τομ­μύ­ριο πολίτες που απο­μα­κρύν­θη­καν από κοντά μας. Αυτούς πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τους φέρουμε ξανά κοντά μας. Αυτή είναι η δική μου, θέση, αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Πιστεύω ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός θα πάρει πρω­το­βου­λίες προς αυτή την κατεύ­θυνση. Άλλωστε, πάντα η ηγεσία της παρά­τα­ξης λει­τουρ­γούσε ενωτικά.