Κωστής Σαββιδάκης: «Στην Ελλάδα, ειδικά στον κινηματογράφο, οι μεγαλύτερες δυσκολίες προέρχονται από το οικονομικό σκέλος»

Κύριε Σαβ­βι­δάκη, σας είδαμε στην τηλε­ό­ραση, σε κινη­μα­το­γρα­φι­κές παρα­γω­γές, σε φωτο­γρα­φί­σεις, δια­φη­μί­σεις και καμπά­νιες. Με τι ασχο­λεί­στε αυτή την περίοδο;

Τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες έχουν ξεκι­νή­σει τα γυρί­σματα της ταινίας «ΚΑΤΟΧΗ» του Γιάννη Στρα­βό­λαι­μου – ο οποίος ήταν και ο σκη­νο­θέ­της και ο σενα­ριο­γρά­φος της ταινίας «ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ». Η «ΚΑΤΟΧΗ» είναι ένα ψυχο­λο­γικό θρίλερ που έχει να κάνει με την κατοχή του πνεύ­μα­τος, της ψυχής, του σώματος. Είναι ένα δύσκολο θέμα, που ίσως κινη­μα­το­γρα­φικά εδώ στην Ελλάδα δεν το έχει ακου­μπή­σει κανείς. Στην ταινία έχω την τιμή και την χαρά να βρί­σκο­μαι με αρκε­τούς αγα­πη­μέ­νους και αξιό­λο­γους συνα­δέλ­φους όπως οι: Μαίρη Βιδάλη, Κων­στα­ντί­νος Κων­στα­ντό­που­λος, Βύρων Κολάσης, Τεό Θεο­δω­ρί­δης, και αρκε­τούς άλλους με τους οποίους έχουμε συνερ­γα­στεί ξανά στο παρελ­θόν, κι αυτό βοηθάει να κυλούν τα πράγ­ματα καλύ­τερα, ειδικά όταν έχεις να αντι­με­τω­πί­σεις ένα τόσο δύσκολο θέμα.

Επίσης συνε­χί­ζο­νται τα γυρί­σματα της ταινίας «Το στοι­χειό του βάλτου». Πρό­κει­ται για ένα ιστορικό-πολεμικό δράμα, εμπνευ­σμένο από το μυθι­στό­ρημα τής Πηνε­λό­πης Δέλτα «Στα μυστικά του βάλτου», σε σενάριο – σκη­νο­θε­σία Βασίλη Τσικάρα, και σε σκη­νο­γρα­φία – ένδυση και οπλισμό εποχής Μανώλη Σαββίδη. Η ταινία κατα­γρά­φει την περίοδο 1906-1907 στη Μακε­δο­νία, και τα γυρί­σματα γίνο­νται στην Έδεσσα, στα Γιαν­νι­τσά και στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Ομολογώ ότι είναι, ίσως, από τα δυσκο­λό­τερα κινη­μα­το­γρα­φικά γυρί­σματα που έχω αντι­με­τω­πί­σει, γιατί σε αρκετά από αυτά οι μάχες γίνο­νται μέσα στους βάλτους, οπότε… φαντά­ζο­μαι ότι κατα­λα­βαί­νετε.

Και πριν από λίγες μέρες ολο­κλη­ρώ­σαμε τα δικά μου γυρί­σματα ενός ντο­κι­μα­ντέρ που γίνεται στην Νέδουσα, στην γενέ­τειρα του Νικη­ταρά. Εκεί λοιπόν ένας «τρελός» παπάς, ο πατήρ Βασί­λειος Βερ­γι­νά­δης, μαζί με τους περισ­σό­τε­ρους κατοί­κους (επίσης «τρελούς») του χωριού, απο­φά­σι­σαν να φτιά­ξουν, να ανα­στη­λώ­σουν το σπίτι που γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε ο Νικη­τα­ράς, έτσι ώστε να πηγαί­νουν σχολεία απ΄ όλη την Ελλάδα και να ξενα­γούν τους μαθητές, λέγο­ντάς τους τα κατορ­θώ­ματά του! Και δεν έφτανε μόνον αυτό, απο­φά­σι­σαν να γυρί­σουν λοιπόν κι ένα ντο­κι­μα­ντέρ με την ζωή του και να πηγαί­νουν στα σχολεία να το δεί­χνουν. Είμαι περή­φα­νος για αυτούς τους «τρελούς» Έλληνες και ευγνώ­μων που μου έδωσαν την ευκαι­ρία να τους γνωρίσω από κοντά και να ζήσω λίγη από την «τρέλα» τους! Μακάρι να είχαμε πολλούς τέτοιους «τρελούς» Έλληνες σαν κι αυτούς – και τότε τα πράγ­ματα θα ήταν δια­φο­ρε­τικά στην χώρα μας, και σίγουρα καλύ­τερα…

Στις 19 Φεβρουα­ρίου 2026 θα βγει στους κινη­μα­το­γρά­φους η ρομα­ντική, σπον­δυ­λωτή κωμωδία, «Φίλοι για πάντα» σε σενάριο – σκη­νο­θε­σία Κων­στα­ντί­νου Μου­σούλη.

Και τέλος, στις αρχές του 2026 κυκλο­φο­ρεί το και­νούρ­γιο ΕΡ «Σκηνές του Δρόμου» της Άνθια Κων­στα­ντι­νί­δου, όπου συμ­με­τέχω σε δυο τρα­γού­δια με αφη­γη­μα­τικό τρόπο θα έλεγα – στο «Αδέ­σποτη Ψυχή» και στην «Φυσαρ­μό­νικα» – σύντομα θα τα ακού­σετε κι αυτά.

Οι τηλε­ο­πτι­κές παρα­γω­γές στην Ελλάδα, έχουν ανα­κάμ­ψει τα τελευ­ταία χρόνια; Υπάρχει αντα­πό­κριση από το κοινό;

Ναι, υπάρχει, και νομίζω ότι μετά τις «Άγριες Μέλισ­σες»… και η μυθο­πλα­σία στην Ελλάδα τόλμησε, και οι παρα­γω­γοί εμπι­στεύ­τη­καν τους σενα­ριο­γρά­φους, αλλά και τα κανάλια έδωσαν το πράσινο φως να προ­χω­ρή­σουν οι τηλε­ο­πτι­κές παρα­γω­γές. Επίσης, τολμώ να πω ότι οι παρα­γω­γοί τόλ­μη­σαν να περά­σουν την χρι­στια­νική ιστορία στο «παι­χνίδι της τηλε­θέ­α­σης», και μπράβο τους, γιατί το κέρ­δι­σαν! Και γιατί -κακά τα ψέματα-, όσο και αν κάποιοι δεν θέλουν να προ­βά­λουν χρι­στια­νι­κές ταινίες ή σήριαλ, το κοινό είναι αρκετά μεγάλο, οπότε ως σωστοί επαγγελματίες-παραγωγοί έπρεπε να ανοί­ξουν τις πόρτες και σε αυτό το είδος.

Η ταινία «Το δείπνο του βοσκού» αν και πήρε εξαι­ρε­τι­κές κρι­τι­κές στο εξω­τε­ρικό, στην Ελλάδα δεν προ­ω­θή­θηκε. Ωστόσο, το κοινό την είδε και την αγκά­λιασε. Υπήρξαν δυσκο­λίες για να ολο­κλη­ρω­θεί και να βγει, τελικά; Γιατί δεν υπο­στη­ρί­ζο­νται οι ελλη­νι­κές παρα­γω­γές και όσες έχουν θρη­σκευ­τικό περιε­χό­μενο;

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα, ειδικά στον κινη­μα­το­γράφο, οι μεγα­λύ­τε­ρες δυσκο­λίες προ­έρ­χο­νται από το οικο­νο­μικό σκέλος. Αν υπήρχαν χρη­μα­το­δό­τες, χορηγοί, επι­δο­τή­σεις, τα πράγ­ματα θα ήταν σίγουρα καλύ­τερα. Όσο για το θρη­σκευ­τικό κομμάτι, όπως απά­ντησα και στην προη­γού­μενη ερώτηση, κάτι πάει να γίνει τώρα με τις παρα­γω­γές που ασχο­λού­νται με το θρη­σκευ­τικό θέμα, όχι με οποιο­δή­ποτε θρη­σκευ­τικό, να το ξεκα­θα­ρί­σουμε, με το χρι­στια­νικό! Γιατί αν κοι­τά­ξετε μου­σουλ­μα­νι­κές ή άλλες ταινίες με άλλες θρη­σκείες κυκλο­φο­ρούν ελεύ­θερα! Ευελ­πι­στώ ότι μετά το «MAN OF GOD», το «ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ» και τον «ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ» οι παρα­γω­γοί κατά­λα­βαν πλέον ότι υπάρχει μεγάλο κοινό που θέλει να βλέπει και αυτές τις ιστο­ρίες, οπότε θέλω να πιστεύω ότι είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Όσο για «Το δείπνο του βοσκού» αν και το έχουν δει δια­δι­κτυακά πάνω από δύο εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι, πιστεύω ότι έχει πολύ δρόμο ακόμη.

Είστε Ρόδιος και ξεκι­νή­σατε από την Ρόδο. Δια­τη­ρείτε επαφές και φιλίες στο νησί. Σας έχουμε δει να συμ­με­τέ­χετε σε πολλές δράσεις. Υπάρχει περι­θώ­ριο σε περιο­χές στην επαρχία, να γίνο­νται θεα­τρι­κές παρα­γω­γές; Είδαμε πολλούς ηθο­ποιούς και καλ­λι­τέ­χνες να φεύγουν από τα μέρη τους για να ακο­λου­θή­σουν καριέρα.

Ναι, υπάρχει και το περι­θώ­ριο και η δυνα­τό­τητα να γίνουν και ωραίες δου­λειές και ωραίες παρα­γω­γές, αρκεί να υπάρχει υπο­στή­ριξη και από τις τοπικές αρχές! Αλλά να υπάρχει ουσια­στική υπο­στή­ριξη, κι όχι μόνο να μπαί­νουν στην αφίσα οι «ευχα­ρι­στίες», και να πηγαί­νουν στις πρε­μιέ­ρες να φωτο­γρα­φί­ζο­νται. Θέληση να υπάρχει, και όρεξη για αυτό που θέλουμε να κάνουμε, και τότε όλα μπορούν να γίνουν.

Ποιο είναι το μήνυμά σας, στους ανα­γνώ­στες μας ενόψει και του νέου έτους;

Όλα έχουν ειπωθεί, και κάθε χρόνο λέμε τα ίδια και τα ίδια, αλλά δυστυ­χώς δεν ακούμε αυτά που ευχό­μα­στε, δεν ακούμε αυτά που μας εύχο­νται, και συνε­χί­ζουμε να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια λάθη κάθε χρόνο. Ας ανοί­ξουμε, λοιπόν, εφέτος τα αυτιά μας κι ας μάθουμε να ακούμε, κι ίσως κάτι μάθουμε από αυτό που μας λέει ο συνο­μι­λη­τής μας -ας το κλεί­σουμε το στο­μα­τάκι μας για μια φορά, κι ας δώσουμε σε αυτούς που μας μιλάνε χώρο να ακου­στούν… Εύχομαι Υγεία… και καλές συν­θή­κες στη ζωή μας, σε όλα τα επίπεδα.