Λουκάς Αποστολίδης και Γιώργος Μαυρομμάτης: Υπεραμύνονται της απόφασης του δημοτικού συμβουλίου για την αξιοποίηση του ακινήτου στην Ιξιά

• Σύγκρουση αφη­γή­σεων για την Ιξιά μετά την απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου

Η υπόθεση του κλη­ρο­δο­τή­μα­τος Ψιμό­ρι­φου, που για πάνω από 2 δεκα­ε­τίες κινεί­ται στα όρια μιας διαρ­κούς θεσμι­κής τριβής, επέ­στρεψε με ένταση στην επι­και­ρό­τητα στη Ρόδο, με φόντο τη μεγάλη παρα­θα­λάσ­σια έκταση των 19.130 τ.μ. στην Ιξιά. Η συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου του Δήμου Ρόδου στις 22 Δεκεμ­βρίου 2025 απέ­κτησε χαρα­κτήρα πολι­τι­κού και κοι­νω­νι­κού τεστ, όχι μόνο για την ουσία της αξιο­ποί­η­σης ή εκποί­η­σης του ακι­νή­του, αλλά και για το ποιος αφη­γεί­ται πει­στικά το τι είναι νόμιμο, τι είναι θεσμικά ορθό και τι υπη­ρε­τεί πράγ­ματι το δημόσιο συμ­φέ­ρον.

Λίγες ώρες πριν από τη συνε­δρί­αση, ένα εξώδικο ανέβασε τους τόνους, ζητώ­ντας από­συρση του θέματος και καταγ­γέλ­λο­ντας μεθο­δεύ­σεις. Μετά την έκδοση της από­φα­σης του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, εκδό­θηκε δελτίο τύπου που υπε­ρα­σπί­ζε­ται ευθέως τη γραμμή ότι ο Δήμος όφειλε εδώ και χρόνια να κινηθεί και ότι η επιλογή να προ­χω­ρή­σει τώρα απο­τε­λεί συμ­μόρ­φωση με δικα­στι­κές απο­φά­σεις και απο­κα­τά­σταση μιας μεγάλης καθυ­στέ­ρη­σης.

Η συνε­δρί­αση της 22ας Δεκεμ­βρίου και το βάρος της από­φα­σης

Στον πυρήνα βρί­σκε­ται το ερώτημα τι σημαί­νει στην πράξη αξιο­ποί­ηση ενός κλη­ρο­δο­τή­μα­τος, όταν γύρω του έχουν συσ­σω­ρευ­τεί δικα­στι­κές κρίσεις, κοι­νω­νι­κές προσ­δο­κίες και σκιές που άλλοι τις θεωρούν τεχνη­τές και άλλοι καθο­ρι­στι­κές. Από τη μία πλευρά, η δημο­τική επιλογή να προ­χω­ρή­σει με το ακίνητο παρου­σιά­ζε­ται ως κίνηση που ξεμπλο­κά­ρει ένα πολύ­χρονο αδιέ­ξοδο. Από την άλλη, η χρονική συγκυ­ρία, παρα­μο­νές Χρι­στου­γέν­νων, γίνεται κομμάτι της πολι­τι­κής αφή­γη­σης, αφού το εξώδικο τη χαρα­κτη­ρί­ζει ως στοι­χείο που ενι­σχύει την εικόνα μιας εσπευ­σμέ­νης δια­δι­κα­σίας.

Η υπόθεση δεν είναι απλώς τεχνική. Αγγίζει το πώς ο Δήμος Ρόδου δια­χει­ρί­ζε­ται μια περιου­σία που συν­δέ­ε­ται με βούληση διαθέτη, με δικα­στικά προη­γού­μενα και με την κοι­νω­νική απαί­τηση για δια­φά­νεια, ειδικά όταν το αντι­κεί­μενο είναι ένα ακίνητο μεγάλης αξίας σε παρα­θα­λάσ­σια ζώνη.

Το εξώδικο πριν από τη συνε­δρί­αση και οι καταγ­γε­λίες για μεθο­δεύ­σεις

Σύμφωνα με τα στοι­χεία που παρα­τί­θε­νται, οι Μιχαήλ Ζησι­μά­τος, Ανα­στα­σία Μας και Ερρίκος Μας ζήτησαν την από­συρση του θέματος από το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο Δήμος Ρόδου κινή­θηκε με εσπευ­σμέ­νες και αδια­φα­νείς ενέρ­γειες και επι­δί­ωξε να φέρει το θέμα προς συζή­τηση χωρίς πλήρη ενη­μέ­ρωση των μελών του σώματος. Το εξώδικο, που απευ­θυ­νό­ταν προ­σω­πικά στον δήμαρχο Ρόδου Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη και ζητούσε να ανα­γνω­σθεί επίσημα στη συνε­δρί­αση, τοπο­θε­τεί ως κεντρικό ισχυ­ρι­σμό ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει ορι­στικά, παρά τα όσα προ­βάλ­λο­νται.

Οι εξω­δί­κως δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι επι­κα­λού­νται 3 σημεία, παρου­σιά­ζο­ντάς τα ως καθο­ρι­στικά. Πρώτον, υπο­στη­ρί­ζουν ότι η υπόθεση ουσια­στικά εκκρε­μεί, με αναφορά στην απόφαση 5/2023 του Αρείου Πάγου, την οποία περι­γρά­φουν ως απόφαση που δεν έκρινε επί της ουσίας αλλά έκρινε τυπικά ζητή­ματα, κατα­λο­γί­ζο­ντας μάλιστα ευθύνη στον Δήμο Ρόδου για την εξέλιξη. Δεύ­τε­ρον, προ­βάλ­λουν την ύπαρξη μετα­γε­νέ­στε­ρης δια­θή­κης του Ευάγ­γε­λου Ψιμό­ρι­φου, με ημε­ρο­μη­νία 25 Δεκεμ­βρίου 1993, που φέρεται να ανα­κα­λεί προη­γού­με­νες δια­θή­κες και να εγκα­θι­στά ως γενική κλη­ρο­νόμο τη σύζυγό του Ούτε Ευαγ­γε­λία Βεα­τρίκη Καρλ Βιρτς, με αναφορά και στη Μερίδα 16 Γαιών Ιξιάς. Στο ίδιο πλαίσιο, επι­κα­λού­νται έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης του 2019 από το Εγκλη­μα­το­λο­γικό Τμήμα της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας για τη γνη­σιό­τητα γραφής και υπο­γρα­φών, καθώς και τη διάταξη 85/2019 του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, με την οποία, όπως ανα­φέ­ρουν, απορ­ρί­φθηκε μηνυ­τή­ρια αναφορά του Δήμου για πλα­στο­γρα­φία και απάτη. Τρίτον, υπο­στη­ρί­ζουν ότι η απόφαση 257/2025 του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου δεν έχει απο­κτή­σει δεδι­κα­σμένο και παρα­μέ­νει εκκλητή.

Το δελτίο τύπου που εκδό­θηκε μετά την απόφαση και η γραμμή της νομι­μό­τη­τας

Μετά την έκδοση της από­φα­σης του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, εκδό­θηκε ανα­κοί­νωση δελτίου τύπου, με απο­δέ­κτη τον δήμαρχο Ρόδου Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη και κοι­νο­ποί­ηση προς όλα τα μέλη του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, η οποία υπε­ρα­σπί­ζε­ται ευθέως ότι η απόφαση της 22ας Δεκεμ­βρίου 2025 αντα­πο­κρί­θηκε στη νομι­μό­τητα και στο δημόσιο συμ­φέ­ρον, τονί­ζο­ντας ότι ο Δήμος όφειλε ήδη από το 2008 να εκποι­ή­σει το ακίνητο και ότι αυτό επι­βε­βαιώ­θηκε και το 2018.

Ακο­λου­θεί αυτού­σιο το δελτίο τύπου όπως εκδό­θηκε:

«Η απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου του Δήμου Ρόδου της 22ας Δεκεμ­βρίου 2025, αντα­πο­κρί­θηκε στη νομι­μό­τητα και στο δημόσιο συμ­φέ­ρον. Οφείλε ο Δήμος της Ρόδου από το έτος 2008 μετά την απόφαση του Εφε­τείου Αθηνών να εκποι­ή­σει το ακίνητο. Αυτό επι­κύ­ρωσε και η απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου το 2018. Οι δύο αυτές δικα­στι­κές απο­φά­σεις έκριναν την υπόθεση επί της ουσίας. Όποια δικα­στική ενέρ­γεια έγινε από τους επί­δο­ξους ιδιο­κτή­τες τα τελευ­ταία τριάντα (30) χρόνια έχει κριθεί από τα δικα­στή­ρια αβάσιμη και απα­ρά­δε­κτη. Η ολι­γω­ρία του Δήμου να αξιο­ποι­ή­σει το ακίνητο κλη­ρο­δό­τημα Ψιμό­ρι­φου έχει βλάψει σοβαρά το δημόσιο συμ­φέ­ρον.

Η παρά­βαση καθή­κο­ντος της δια­χρο­νικά δημό­σιας αρχής για αξιο­ποί­ηση του ακι­νή­του είναι προ­φα­νής. Όπως και η ολι­γω­ρία, η αδια­φο­ρία, της Δημο­τι­κής Αρχής, να μετα­γρά­ψει το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο στο Κτη­μα­το­λό­γιο για πολλά χρόνια. Ευτυχώς που μετά την απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου το 2018, το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο μετα­γρά­φηκε στο Κτη­μα­το­λό­γιο. Αυτή είναι η νομική ταυ­τό­τητα του ακι­νή­του που επι­βε­βαιώ­νει την ιδιο­κτη­σία του Δήμου. Αυτή την νομική ταυ­τό­τητα ουδείς πλέον μπορεί νόμιμα να προ­σβάλ­λει σε οποιο­δή­ποτε δικα­στή­ριο. Συνεπώς οπλι­σμένη η δημο­τική αρχή με τις δικα­στι­κές απο­φά­σεις όπως ανα­φέρ­θηκε στην εισή­γηση ο αντι­δή­μαρ­χος κύριος Χαλκιάς το μετα­γε­γραμ­μένο κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου οφείλει να σεβα­στεί τη νομι­μό­τητα, άλλως προ­σβάλ­λει το δημόσιο συμ­φέ­ρον και οποιοσ­δή­ποτε πολίτης δύναται να προ­σφύ­γει στη δικαιο­σύνη κατά της δημο­τι­κής αρχής για την τέλεση του αδι­κή­μα­τος της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος. Η αρχική ομόφωνη απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου που χαι­ρε­τή­σαμε όπως και η πρό­σφατη, απο­τε­λεί σεβασμό και συμ­μόρ­φωση με τη νομι­μό­τητα που έκριναν του­λά­χι­στον δύο δεκα­ε­τίες οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις. Αν κανείς ανα­λο­γι­στεί ότι από το 2008 η απόφαση του Εφε­τείου Αθηνών, είχε υλο­ποι­η­θεί από το δήμο της Ρόδου οι πολίτες δημότες της Ρόδου θα είχαν πολ­λα­πλά να ωφε­λη­θούν. Δυστυ­χώς αυτό δεν έγινε. Αξίζουν συγ­χα­ρη­τή­ρια στο δημο­τικό συμ­βού­λιο που έστω και με καθυ­στέ­ρηση απο­φά­σισε να αξιο­ποι­ή­σει το ακίνητο. Είναι αδια­νό­ητο από το 1993 το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο να μην εγγρά­φει στο κτη­μα­το­λό­γιο και μόλις τα τελευ­ταία χρόνια να γίνει πράξη η βούληση διά­θε­σης του διαθέτη με την μετα­γραφή τους στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου. Ας γίνει σεβαστό αυτό που επι­βάλ­λει το Σύνταγμα και η έννομη τάξη. Τη νομι­μό­τητα σε δικα­στι­κές διά­φο­ρες την κρίνουν τα δικα­στή­ρια και τις δικα­στι­κές απο­φά­σεις των δικα­στη­ρίων οφεί­λουν πρω­τί­στως οι δημό­σιες αρχές να τις κάνουν σεβα­στές και να συμ­μορ­φώ­νο­νται με αυτές. Όταν μάλιστα βλά­πτε­ται το δημόσιο συμ­φέ­ρον σε περι­πτώ­σεις μη συμ­μόρ­φω­σης ο κάθε πολίτης δημότης μπορεί να προ­σφύ­γει στα ποινικά δικα­στή­ρια καταγ­γέλ­λο­ντας τους παρα­βά­τες για παρά­βαση καθή­κο­ντος. Σωστά επι­σή­μανε ο κ. Δήμαρ­χος ότι οφείλει ο Δήμος να συμ­μορ­φω­θεί με τις Δικα­στι­κές απο­φά­σεις. Χαι­ρε­τί­ζουμε τις απο­φά­σεις της δημο­τι­κής αρχής και ασφαλώς στους δημο­τι­κούς συμ­βού­λους που θετικά αντα­πο­κρί­θη­καν και ψήφισαν για τη νομι­μό­τητα. Να αξιο­ποι­η­θεί το ακίνητο, σύμφωνα με τη βούληση του διαθέτη, να επεν­δυ­θούν τα χρήματα, μετά την εκποί­ηση του ακι­νή­του για αθλο­παι­διές. Αυτό επέ­βα­λαν οι δύο δικα­στι­κές απο­φά­σεις του Εφε­τείου Αθηνών από το έτος 2008, καθώς και η επι­βε­βαιω­τική απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου του 2018, που έκριναν την υπόθεση επί της ουσίας, κρί­νο­ντας ότι το επίδικο ακίνητο ανήκει στο δήμο της Ρόδου και σε κανέναν άλλο. Ας απο­δε­χθούμε άπαντες ότι τη νομι­μό­τητα σύμφωνα με το σύνταγμα την κρίνουν απο­κλει­στικά τα δικα­στή­ρια και οι απο­φά­σεις τους πρέπει να είναι σεβα­στές. Αυτή τη νομι­μό­τητα έκρινε το δημο­τικό συμ­βού­λιο του δήμου της Ρόδου για να αντα­πο­κρι­θεί στη βούληση του διαθέτη του ακι­νή­του Ψιμό­ρι­φου καθώς και να συμ­μορ­φω­θεί με τις αλλε­πάλ­λη­λες δικα­στι­κές απο­φά­σεις.

Μετά από πολλά χρόνια δικα­στι­κού αγώνα, χαι­ρε­τούμε την απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ρόδου, που ανοίγει το δρόμο για την αξιο­ποί­ηση του ακι­νή­του.

Ρόδος 30 Δεκεμ­βρίου 2025

Λουκάς Απο­στο­λί­δης, δικη­γό­ρος τ. αντι­πρό­ε­δρος Βουλής των

Ελλήνων, τ. βου­λευ­τής

Γιώργος Μαυ­ρομ­μά­της,

δικη­γό­ρος»