Τ. Καμπούρης στο RLN24 για τον Προϋπολογισμό του Δήμου Ρόδου: «Ένας προϋπολογισμός που ζητά περισσότερα και υπόσχεται λιγότερα»

Ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του Δήμου Ρόδου για το 2026, όπως πα­ρου­σιά­ζε­ται στην ει­ση­γη­τι­κή έκ­θε­ση και στις ενό­τη­τες των εσό­δων και των δα­πα­νών, απο­τυ­πώ­νει μια ξε­κά­θα­ρη πο­λι­τι­κή επι­λο­γή: η οι­κο­νο­μι­κή ισορ­ρο­πία του Δήμου βα­σί­ζε­ται κυ­ρί­ως στα χρή­μα­τα που πλη­ρώ­νουν οι πο­λί­τες.

Αυτό δεν είναι συ­μπέ­ρα­σμα ή άποψη. Προ­κύ­πτει κα­θα­ρά από την ενό­τη­τα των ίδιων εσό­δων, όπου τα δη­μο­τι­κά τέλη –και ει­δι­κά τα τέλη κα­θα­ριό­τη­τας και φω­τι­σμού– εμ­φα­νί­ζο­νται ως βα­σι­κός πυ­λώ­νας χρη­μα­το­δό­τη­σης του Δήμου. Με απλά λόγια, ο Δήμος στη­ρί­ζει τη λει­τουρ­γία του σε αυτά που πλη­ρώ­νουν κάθε μήνα οι δη­μό­τες και οι επαγ­γελ­μα­τί­ες.

Το πρό­βλη­μα όμως δεν είναι μόνο ότι τα τέλη είναι υψηλά.

Το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα είναι ότι πα­ρου­σιά­ζο­νται ως ανα­πό­φευ­κτα, ενώ από το ίδιο το αρ­χείο του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού προ­κύ­πτει ότι υπήρ­χαν και άλλες επι­λο­γές.

Στην ει­ση­γη­τι­κή έκ­θε­ση ανα­φέ­ρε­ται ξε­κά­θα­ρα ότι ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ισο­σκε­λί­ζε­ται με τη χρήση χρη­μα­τι­κών δια­θε­σί­μων και με λο­γι­στι­κές τα­κτο­ποι­ή­σεις προη­γού­με­νων ετών. Αυτό ση­μαί­νει ότι ο Δήμος δεν ξε­κι­νά από μη­δε­νι­κή βάση. Υπάρ­χουν δια­θέ­σι­μοι πόροι, αλλά δεν αξιο­ποιού­νται για να ελα­φρυν­θεί ο πο­λί­της. Αντί­θε­τα, δια­τη­ρεί­ται η πίεση στα τέλη.

Πα­ράλ­λη­λα, στο σκέ­λος των δα­πα­νών –ιδίως στις ενό­τη­τες που αφο­ρούν τις λει­τουρ­γι­κές δα­πά­νες και τις αμοι­βές για υπη­ρε­σί­ες– φαί­νε­ται ότι με­γά­λα ποσά κα­τευ­θύ­νο­νται στη συ­ντή­ρη­ση του μη­χα­νι­σμού, σε ανα­θέ­σεις και σε κό­στος λει­τουρ­γί­ας. Δεν γί­νε­ται ου­σια­στι­κή προ­σπά­θεια πε­ριο­ρι­σμού αυτών των δα­πα­νών, ώστε να δη­μιουρ­γη­θεί χώρος για μεί­ω­ση των τελών.

Ιδιαί­τε­ρα στην ενό­τη­τα που αφορά τις υπη­ρε­σί­ες κα­θα­ριό­τη­τας, προ­κύ­πτει ξε­κά­θα­ρα ότι το σύ­στη­μα βα­σί­ζε­ται σε ακρι­βές συμ­βά­σεις και όχι σε έναν συ­νο­λι­κό επα­να­σχε­δια­σμό του τρό­που λει­τουρ­γί­ας. Όταν το κό­στος πα­ρα­μέ­νει υψηλό και δεν αμ­φι­σβη­τεί­ται, τότε τα τέλη με­τα­φέ­ρο­νται αυ­τού­σια στον πο­λί­τη.

Κι όμως, το ίδιο το αρ­χείο δεί­χνει τι θα μπο­ρού­σε να γίνει δια­φο­ρε­τι­κά:

•Πρώ­τον, πε­ριο­ρι­σμός και επα­νέ­λεγ­χος των λει­τουρ­γι­κών δα­πα­νών και των αμοι­βών υπη­ρε­σιών, πριν ζη­τη­θούν πε­ρισ­σό­τε­ρα από τους δη­μό­τες.

•Δεύ­τε­ρον, κα­λύ­τε­ρη αξιο­ποί­η­ση των χρη­μα­τι­κών δια­θε­σί­μων για να απορ­ρο­φη­θεί μέρος του κό­στους, αντί να με­τα­κυ­λί­ε­ται όλο στα τέλη.

•Τρί­τον, δι­καιό­τε­ρη κα­τα­νο­μή των βαρών, με κοι­νω­νι­κά και χω­ρι­κά κρι­τή­ρια, κάτι που δεν προ­κύ­πτει από την ενό­τη­τα της γε­ω­γρα­φι­κής και κοι­νω­νι­κής κα­τα­νο­μής του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού.

•Τέ­ταρ­τον, διεκ­δί­κη­ση και κα­λύ­τε­ρη αξιο­ποί­η­ση με­τα­βι­βά­σε­ων και χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων, αντί να θε­ω­ρού­νται τα δη­μο­τι­κά τέλη η εύ­κο­λη και μό­νι­μη λύση.

Το πιο άδικο στοι­χείο αυτού του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού είναι ότι όλοι πλη­ρώ­νουν, αλλά δεν ωφε­λού­νται όλοι το ίδιο. Τα τέλη είναι ορι­ζό­ντια, ενώ οι υπη­ρε­σί­ες δεν είναι. Οι γει­το­νιές, τα χωριά και οι επαγ­γελ­μα­τί­ες δεν βλέ­πουν την αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα που θα δι­καιο­λο­γού­σε αυτό το βάρος.

Ένας Δήμος που σέ­βε­ται τους πο­λί­τες του πρώτα ορ­γα­νώ­νει τα του οίκου του. Πρώτα ελέγ­χει πού πη­γαί­νει κάθε ευρώ. Πρώτα μειώ­νει σπα­τά­λες και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές πρα­κτι­κές. Και μόνο αν όλα αυτά δεν επαρ­κούν, ζητά από τον πο­λί­τη να συ­νει­σφέ­ρει.

Ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του 2026, όπως είναι δο­μη­μέ­νος, ακο­λου­θεί την αντί­στρο­φη λο­γι­κή:

πρώτα ζητά από τον πο­λί­τη και μετά εξη­γεί γιατί δεν γί­νε­ται αλ­λιώς.

Αυτό δεν είναι μο­νό­δρο­μος.

Και το ίδιο το αρ­χείο του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού το απο­δει­κνύ­ει

Πηγή: rodoslivenews24.gr