Μια βραδια αλλιώτικη από τις άλλες παρακολούθησε το κοινό στο Δημοτικό Θέατρο

Μια βραδιά μαγική, μια βραδιά αλλιώ­τικη από τις άλλες, είχαν την χαρά να παρα­κο­λου­θή­σουν όλοι οι φίλοι της χορω­δια­κής μου­σι­κής που πλημ­μύ­ρι­σαν το βράδυ της Κυρια­κής 14 Δεκεμ­βρίου 2025 το Δημο­τικό Θέατρο Ρόδου.

Το Δημο­τικό Ωδείο Ρόδου είχε την έμπνευση να ενώσει τρία δια­φο­ρε­τικά σύνολα: το Παρα­δο­σιακό Σύνολο, το σύνολο Παι­δι­κής Χορω­δίας και την Χορωδία Ενη­λί­κων, σε μία βραδιά χαρμονή:  Με αυθε­ντι­κούς ρυθμούς και ζεστές μελω­δίες, μας θύμισαν πως η μουσική, παρα­δο­σιακή, λόγια ή παιδική έχει έναν τρόπο να μας φέρνει κοντά, να γεφυ­ρώ­νει το παλιό με το και­νού­ριο, το προ­σω­πικό με το συλ­λο­γικό.

Ακού­σαμε μελω­δίες που μίλησαν στις καρδιές μας για αγάπη, ειρήνη και προ­σμονή, για τη γέννηση που φωτίζει κάθε ανθρώ­πινη ψυχή. Μελω­δίες που μας ταξί­δε­ψαν ανά τους αιώνες, τις ηπεί­ρους, τους λαούς, αλλά με ένα κοινό γνώ­ρι­σμα: το πνεύμα των Χρι­στου­γέν­νων..

Κι έτσι κάναμε μία βόλτα στον κόσμο… γνω­ρί­σαμε πώς τρα­γου­δούν τα Χρι­στού­γεννα σε κάθε γωνιά της γης…. ξεκι­νώ­ντας από την Αφρική, συνε­χί­σαμε στην Αμερική και κατα­λή­ξαμε στην Γηραιά Ήπειρο, απο­λαμ­βά­νο­ντας τις μελω­δίες, με τις οποίες  κάθε λαός, με το δικό του χρώμα, και τον δικό του ρυθμό, υμνεί την γέννηση του Θεαν­θρώ­που .…

Και στην συνέ­χεια γυρί­σαμε στις δικές μας ρίζες και στα δικά μας έθιμα, στα κάλαντα της χώρας μας που δεν είναι απλά τρα­γού­δια: Είναι χρονικά της καρδιάς μας, είναι ευχές για υγεία, ευη­με­ρία και μια καλή χρονιά.. Και όπως ακριβώς η Ελλάδα είναι ένα πολύ­χρωμο μωσαϊκό από τοπία, πολι­τι­σμούς και ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, έτσι και τα κάλαντά της έχουν το δικό τους χρώμα, τη δική τους ατμό­σφαιρα, ανάλογα απ’ όπου  προ­έρ­χο­νται.

Την βραδιά παρου­σί­α­σαν με μαε­στρία δύο νέα παιδιά: ο Νίκος Κεφα­λά­κης και ο Άγγελος Λάκου­ρας, που με θεα­τρι­κό­τητα και μπρίο ξεπέ­ρα­σαν τους εαυτούς τους.

Όπως άλλωστε ξεπέ­ρα­σαν τους εαυτούς τους, αλλά και όλα τα εμπόδια και όλοι οι συμ­με­τέ­χο­ντες …δεδο­μέ­νου ότι το Δημο­τικό μας Θέατρο λόγω τεχνι­κού προ­βλή­μα­τος στην ηλε­κτρο­δό­τηση, δεν είχε  φώτα, ούτε ρεύμα, ούτε μικρό­φωνα, κι έτσι η βραδιά ήταν -και εξ αυτού του λόγου- μονα­δική και αλλιώ­τικη..

Τα εύσημα στην μαέστρο Άντζελα Σπανού, που με χαμό­γελο και αυτο­πε­ποί­θηση, αγνόησε τις αντι­ξο­ό­τη­τες και οδήγησε τις χορω­δίες στο αξιό­λογο και ολο­κλη­ρω­μένο απο­τέ­λε­σμα που απο­λαύ­σαμε, στην Διευ­θύ­ντρια του Ωδείου Σεβαστή Χατζη­στρατή, που ανέσυρε το πιάνο του Θεάτρου και συνό­δευσε παί­ζο­ντας κυριο­λε­κτικά πίσω από τις κουί­ντες και στους καθη­γη­τές του παρα­δο­σια­κού συνόλου Σμάρω Ντου­μάνη και Πανα­γιώτη Παπα­δη­μη­τρίου.

Ευχα­ρι­στίες:

·       Στον τηλε­ο­πτικό Σταθμό «Θάρρι» και προ­σω­πικά στον πατέρα Ισίδωρο Παφιάκη

Στον τηλε­ο­πτικό Σταθμό «Ιριδα»

·       Στον Τάσο Νεο­φύ­του, τεχνικό του Θεάτρου, που έκανε τα αδύνατα δυνατά για την ολο­κλή­ρωση της βραδιάς.

·       Στο Music Spot και στον Πάρι Κατσέλα για την παρα­χώ­ρηση των βάθρων.

·       Φωτο­γρα­φίες: Χάρης Παστρι­κός