Ο Μάνος Κόκκινος ζητά συνέχεια και τόλμη για μια δίκαιη και αποτελεσματική Ρόδο

Ο πρώην δή­μαρ­χος του Δήμου Ρο­δί­ων και πρώην πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου μιλά για τις προ­τε­ραιό­τη­τες της αυ­το­διοί­κη­σης, την ποιό­τη­τα στην απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης και το σχέ­διο που μπο­ρεί να ενώ­σει τις δυ­νά­μεις του νη­σιού

Στη συ­νέ­ντευ­ξη που ακο­λου­θεί ο Μάνος Κόκ­κι­νος κα­τα­θέ­τει μια συ­νο­λι­κή απο­τί­μη­ση της δια­δρο­μής του και μια κα­θα­ρή πρό­τα­ση για το αύριο της Ρόδου. Με αφε­τη­ρία την εμπει­ρία του στην το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση και στον θε­σμι­κό ρόλο του νο­μι­κού κό­σμου, ανα­δει­κνύ­ει πώς η συ­νέ­χεια των πο­λι­τι­κών και η τόλμη στις απο­φά­σεις μπο­ρούν να βελ­τιώ­σουν υπη­ρε­σί­ες που αγ­γί­ζουν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα από την κα­θα­ριό­τη­τα και τις υπο­δο­μές έως τον πο­λι­τι­σμό και την κοι­νω­νι­κή προ­στα­σία. Πε­ρι­γρά­φει τις δυ­σκο­λί­ες που γεν­νούν οι κα­θυ­στε­ρή­σεις στη Δι­καιο­σύ­νη και επι­μέ­νει σε στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις για απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών. Θέτει στο επί­κε­ντρο την αξιο­ποί­η­ση της δη­μο­τι­κής πε­ριου­σί­ας, την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος και τη συ­νερ­γα­σία των θε­σμών ως προ­ϋ­πο­θέ­σεις για ανά­πτυ­ξη με κα­νό­νες. Η συ­ζή­τη­ση επι­χει­ρεί να φω­τί­σει όχι μόνο το τι έγινε αλλά κυ­ρί­ως το τι μπο­ρεί να γίνει όταν υπάρ­χει σχέ­διο, με­τρή­σι­μη στό­χευ­ση και κοινό έδα­φος ευ­θύ­νης.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Μάνου Κόκ­κι­νου

Ο «Κα­πο­δί­στριας» και ο «Καλ­λι­κρά­της», τα δύο δια­δο­χι­κά προ­γράμ­μα­τα διοι­κη­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης στην Ελ­λά­δα που συ­νέ­νω­σαν πολ­λούς Δή­μους και Κοι­νό­τη­τες, τε­λι­κά έκα­ναν κακό ή καλό, κατά την άποψή σας;

Ο «Κα­πο­δί­στριας» και ο «Καλ­λι­κρά­της» υπήρ­ξαν επι­λο­γές που προ­έ­κυ­ψαν θε­σμι­κά και με πρω­το­βου­λία της ίδιας της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης με ανά­λο­γη κυ­βερ­νη­τι­κή συ­νερ­γα­σία, σαν επι­τα­κτι­κή ανά­γκη της επο­χής για τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό του θε­σμού και προ­σαρ­μο­γής του στις λει­τουρ­γι­κές και θε­σμι­κές ανά­γκες και δρα­στη­ριό­τη­τες.

Ήταν μια προ­σέγ­γι­ση στη γνη­σιό­τη­τα του θε­σμού του δη­μο­κρα­τι­κού πο­λι­τεύ­μα­τος, όπως μας δί­δα­ξε ο Πε­ρι­κλής στον επι­τά­φιό του λόγο και νο­μο­θέ­τη­σαν στη διάρ­κεια του Χρυ­σού Αθη­ναϊ­κού αιώνα ο Πει­σί­στρα­τος, ο Κλει­σθέ­νης, ο Σόλων και άλλοι, ανα­δει­κνύ­ο­ντας και κα­θι­στώ­ντας τον πο­λί­τη συμ­μέ­το­χο και πρω­τα­γω­νι­στή στις επι­λο­γές και τις απο­φά­σεις που τον αφο­ρούν.

Ήλθε να κα­λύ­ψει τις ανά­γκες μιας επο­χής που η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση σαν συ­νταγ­μα­τι­κός θε­σμός και πυ­λώ­νας της Δη­μο­κρα­τί­ας αντι­με­τω­πί­ζει νέες θε­σμι­κές, λει­τουρ­γι­κές και ανα­πτυ­ξια­κές ανά­γκες που το τότε πρω­το­κύτ­τα­ρό της, η Κοι­νό­τη­τα, αδυ­να­τού­σε να αντέ­ξει οι­κο­νο­μι­κά και λει­τουρ­γι­κά, αφού δεν διέ­θε­τε τους απαι­τού­με­νους οι­κο­νο­μι­κούς πό­ρους, το απα­ραί­τη­το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό, τις κα­τάλ­λη­λες υπο­δο­μές και τε­χνι­κό εξο­πλι­σμό.

Την πυ­ρο­δό­τη­ση για το ξε­κί­νη­μα αυτό της με­γά­λης αλ­λα­γής διευ­κό­λυ­νε και το νέο νο­μο­θε­τι­κό κα­θε­στώς της θε­σμι­κής επα­νά­στα­σης της 10ετίας του 1980, που εξό­πλι­σε την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση με διοι­κη­τι­κή αυ­το­τέ­λεια και οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­δυ­να­μία, για την υλο­ποί­η­ση των οποί­ων απαι­τού­νται οι­κο­νο­μι­κοί πόροι και αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό, που μόνο η ενό­τη­τα γει­το­νι­κών κοι­νο­τή­των σε έναν νέο ενιαίο Δήμο θα του εξό­πλι­ζε το οπλο­στά­σιο με το ενι­σχυ­μέ­νο οι­κο­νο­μι­κό και αν­θρώ­πι­νο εύρος.

Η επι­λο­γή αυτή με τη σύγ­χρο­νη νο­μο­θέ­τη­ση εσω­τε­ρι­κών επι­τρο­πών και συμ­βου­λευ­τι­κών ορ­γά­νων ήτο απα­ραί­τη­τη, ώστε να δια­τη­ρη­θεί και να προ­στα­τευ­τεί η αμε­σό­τη­τα του πο­λί­τη με την εξου­σία, η διοι­κη­τι­κή αυ­το­τέ­λεια και το δι­καί­ω­μα του πο­λί­τη να πα­ρα­μεί­νει μπρο­στά­ρης, πρω­τα­γω­νι­στής και συμ­μέ­το­χος στις απο­φά­σεις που τον αφο­ρούν.

Οι πρώ­τες δε­κα­ε­τί­ες που πέ­ρα­σαν από τη θε­σμο­θέ­τη­ση αυτής της αυ­το­διοι­κη­τι­κής αλ­λα­γής απέ­δει­ξαν την ορ­θό­τη­τα και οντό­τη­τα του θε­σμού με ανά­λο­γες νο­μο­θε­τι­κές αλ­λα­γές ως προς το πλη­θυ­σμια­κό εύρος κάθε νέου ενιαί­ου Δήμου.

Πώς βλέ­πε­τε την πο­ρεία του ενιαί­ου Δήμου Ρόδου, από τη δική σας θη­τεία και μέχρι σή­με­ρα;

Πι­στεύω ότι η πο­ρεία του νέου Δήμου Ρόδου από τη δική μου θη­τεία μέχρι σή­με­ρα πραγ­μα­τι­κά, διοι­κη­τι­κά και ανα­πτυ­ξια­κά δι­καιώ­νει τη νέα θε­σμι­κή του προ­έ­λευ­ση, γιατί συ­γκέ­ντρω­σε και αξιο­ποί­η­σε όλο το αν­θρώ­πι­νο φυ­σι­κό και οι­κο­νο­μι­κό πλού­το αυτού του ενιαί­ου Δήμου μέσα από μια σύν­νο­μη, ορθή και συ­ντο­νι­σμέ­νη κοινή προ­σπά­θεια των διοι­κη­τι­κών Επι­τρο­πών και Ορ­γά­νων των προηγ­μέ­νων Δήμων, συ­νε­κτι­μώ­με­νου και του γε­γο­νό­τος ότι η συ­νέ­νω­ση αυτή προ­σφέ­ρει αν­θε­κτι­κό­τη­τα σ΄έ­ναν προ­γραμ­μα­τι­σμό ενός με­γα­λύ­τε­ρου οι­κο­νο­μι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, που μπο­ρεί να κα­λύ­ψει πε­ρισ­σό­τε­ρες και σπου­δαιό­τε­ρες κοι­νω­νι­κές και ανα­πτυ­ξια­κές δρα­στη­ριό­τη­τες που προ­σέ­φε­ρε η νέα νο­μο­θέ­τη­ση της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης για πολ­λές δρα­στη­ριό­τη­τες και αυ­το­διοι­κη­τι­κές υπη­ρε­σί­ες που προ­βλέ­πο­νται για τους νέους Δή­μους.

Σή­με­ρα ο νέος αυτός Δήμος μπο­ρεί να αντέ­ξει το οι­κο­νο­μι­κό και στε­λε­χεια­κό βάρος για αυ­τό­νο­μη υπη­ρε­σία κα­θα­ρι­σμού, ύδρευ­σης, απο­χέ­τευ­σης, πε­ρι­βάλ­λο­ντος, υγεί­ας, πο­λι­τι­σμού, στή­ρι­ξης ΑΜεΑ και Νέας Γε­νιάς, αθλη­τι­σμού, που ήταν αδύ­να­το να προ­γραμ­μα­τι­σθεί και να υλο­ποι­η­θεί πα­λαιό­τε­ρα.

Η συ­νέ­νω­ση αυτή αν­θρώ­πι­νων, φυ­σι­κών και οι­κο­νο­μι­κών δυ­νά­με­ων ήλθε ακόμη και θε­ρά­πευ­σε ανι­σό­τη­τες και αδυ­να­μί­ες που υπήρ­χαν ανά­με­σα σε γει­το­νι­κούς Δή­μους με δια­φο­ρε­τι­κούς οι­κο­νο­μι­κούς και φυ­σι­κούς πό­ρους με ίση κα­τα­νο­μή του ενιαί­ου πλού­του και των βελ­τιω­μέ­νων νέων αυ­το­διοι­κη­τι­κών υπη­ρε­σιών.

Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά, χα­ρα­κτη­ρί­ζω ως θε­σμι­κά θε­τι­κή την πο­ρεία αυτή για τη διοι­κη­τι­κή αυ­το­τέ­λεια και την οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­δυ­να­μία του νέου ενιαί­ου Δήμου, γε­γο­νός που θα εξαρ­τη­θεί και από τον ζήλο και τις ικα­νό­τη­τες που θα δια­θέ­τουν οι εκά­στο­τε εκλεγ­μέ­νοι δή­μαρ­χοι.

Τι σας έχει μεί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο από τη δική σας θη­τεία;

Η δική μου δη­μαρ­χια­κή θη­τεία είχε την ευ­τυ­χή συ­γκυ­ρία να συ­μπέ­σει χρο­νι­κά με το νέο ανα­πτυ­ξια­κό πλαί­σιο που νο­μο­θε­τή­θη­κε στη 10ετία του 1980 και απήλ­λα­ξε τον θεσμό της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης από τη βα­ρειά κη­δε­μο­νία και εξάρ­τη­ση από το μέχρι τότε υδρο­κέ­φα­λο Αθη­ναϊ­κό Κρά­τος και τον εξό­πλι­σε με εξου­σία, αρ­μο­διό­τη­τες και πό­ρους να αντα­πο­κρι­θεί στο πλαί­σιο του νέου θε­σμι­κού του ρόλου ως πυ­λώ­να της Δη­μο­κρα­τί­ας, εκ­φρα­στή της το­πι­κής εξου­σί­ας, δια­χει­ρι­στή των το­πι­κών υπο­θέ­σε­ων και μοχλό αυ­το­δύ­να­μης οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ανά­πτυ­ξης στην απο­κε­ντρω­μέ­νη ελ­λη­νι­κή πε­ρι­φέ­ρεια.

Με από­λυ­τη συ­νέ­πεια απέ­να­ντι στη νέα αυτή πρό­κλη­ση και μπο­λια­σμέ­νοι με το όραμα να ανοί­ξου­με νέους δρό­μους ανά­πτυ­ξης και νέο βη­μα­τι­σμό σε μια ελεύ­θε­ρη, ανε­ξάρ­τη­τη και προ­ο­δευ­τι­κή Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, πλαι­σιω­μέ­νοι και από δη­μο­τι­κούς συμ­βού­λους δια­πνε­ό­με­νους από νέες ιδέες, ιδέες για μια νέα κοι­νω­νία, ελεύ­θε­ρη, πε­ρή­φα­νη και με πε­ρισ­σό­τε­ρο αν­θρώ­πι­νο προ­σω­πι­κό προ­γραμ­μα­τι­σμό, υλο­ποι­ή­σα­με σε με­γά­λο βαθμό, όσο μας επέ­τρε­ψε ο χρό­νος της δη­μαρ­χια­κής μας θη­τεί­ας, ένα φι­λό­δο­ξο, εκ­συγ­χρο­νι­στι­κό, ανα­πτυ­ξια­κό έργο που απε­τέ­λε­σε κα­θο­ρι­στι­κή υπο­δο­μή στις δρα­στη­ριό­τη­τες της Δη­μαρ­χια­κής Αρχής, που δυ­στυ­χώς διε­κό­πη πρό­ω­ρα και διέ­κο­ψε την ολο­κλή­ρω­ση πολ­λών εν εξε­λί­ξει έργων και υπο­δο­μών και την υλο­ποί­η­ση και άλλων έργων και δρα­στη­ριο­τή­των, για την οποία εί­χα­με εξα­σφα­λί­σει και τις απαι­τού­με­νες δα­πά­νες από το Τα­μείο Συ­νο­χής της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και από δι­κούς μας κρα­τι­κούς πό­ρους.

Αφή­σα­με όμως πίσω μας πολ­λές ολο­κλη­ρω­μέ­νες με­λέ­τες έργων και υπο­δο­μών στην υγεία, το πε­ρι­βάλ­λον, τη Ρο­δί­τι­κη γει­το­νιά και άλλων χώρων της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης που απε­τέ­λε­σαν και αυτές σο­βα­ρή προί­κα στις επό­με­νες Δη­μο­τι­κές Αρχές.

Αυτό που μου έχει μεί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο από τη δική μου θη­τεία είναι η ικα­νο­ποί­η­ση ότι αντα­πο­κρί­θη­κα στον όρκο μου, στις υπο­σχέ­σεις και πε­ρισ­σό­τε­ρο στις προσ­δο­κί­ες του Ρο­δια­κού λαού για τη βελ­τί­ω­ση της κοι­νω­νι­κής ζωής, των δομών παι­δεί­ας, υγεί­ας, αθλη­τι­σμού, πε­ρι­βάλ­λο­ντος, πο­λι­τι­σμού κ.α. και κα­τ΄ε­ξο­χήν μια ει­λι­κρι­νής και αυ­θόρ­μη­τη αγάπη, εκτί­μη­ση και υστε­ρο­φη­μία, που με συ­νο­δεύ­ει μέχρι σή­με­ρα.

Και τι ήταν εκεί­νο που θα θέ­λα­τε να εί­χα­τε κάνει δια­φο­ρε­τι­κά;

Αυτό που θα ήθελα να κάμω δια­φο­ρε­τι­κά ήταν να ολο­κλη­ρώ­σω το έργο μου, να εκ­πλη­ρώ­σω όλο τον εν­θου­σια­σμό και δυ­να­μι­σμό που διέ­θε­τα για προ­σφο­ρά στην πόλη μου και τον πε­ρή­φα­νο λαό της, να βελ­τιώ­σω ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο το βιο­τι­κό, οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο του Ρο­δια­κού λαού.

Να ανα­πτύ­ξω και άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες που ανα­δει­κνύ­ουν την ιστο­ρι­κή και πο­λι­τι­στι­κή πο­ρεία της Ρόδου μας και να αφήσω ένα ακόμη ισχυ­ρό­τε­ρο απο­τύ­πω­μα στη δη­μαρ­χια­κή μου θη­τεία.

Δεν θα μπο­ρού­σα να μη σας ζη­τή­σω σχό­λιο και για τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου, θεσμό τον οποίο επί­σης έχετε υπη­ρε­τή­σει. Ποιο είναι σή­με­ρα, κατά τη γνώμη σας, το με­γα­λύ­τε­ρο δια­κύ­βευ­μα ενό­ψει και των εκλο­γών για την ανά­δει­ξη νέου Δ.Σ.;

Ζούμε σε μια κοι­νω­νία όπου η πα­ρου­σία του εγκλή­μα­τος στον χώρο της Εκ­κλη­σί­ας, της Αστυ­νο­μί­ας, η έξαρ­ση της παι­δι­κής εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας και της εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας είναι φαι­νό­με­να της επο­χής μας που τρί­ζουν τα θε­μέ­λια της κοι­νω­νί­ας και που δυ­στυ­χώς η γνω­στή και αδι­καιο­λό­γη­τη στην πλειο­ψη­φία της ατι­μω­ρη­σία, αντί να κα­τα­στέλ­λει, τρο­φο­δο­τεί το έγκλη­μα και ναρ­κο­θε­τεί τους αρ­μούς της δι­καιο­σύ­νης. Κλο­νί­ζει ακόμη, απο­δο­μεί και οδη­γεί τον σε­βα­σμό και την εμπι­στο­σύ­νη του πο­λί­τη και οδη­γεί σε με­γά­λη κοι­νω­νι­κή απα­ξί­ω­ση.

Σε κάθε ελεύ­θε­ρη και ευ­νο­μού­με­νη χώρα ο δι­κη­γό­ρος απο­τε­λεί κα­θο­ρι­στι­κό πα­ρά­γο­ντα ορθής απο­νο­μής της δι­καιο­σύ­νης και θε­μα­το­φύ­λα­κα του κρά­τους δι­καί­ου. Και η δι­καιο­σύ­νη απο­τε­λεί το προ­πύρ­γιο της δη­μο­κρα­τί­ας και τον κυ­μα­το­θραύ­στη που ανα­κό­πτει τη μανία των κυ­μά­των της ανο­μί­ας, της αδι­κί­ας, της πάσης μορ­φής εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας. Και κάθε προ­σβο­λή ή δια­τά­ρα­ξη της δι­καιο­σύ­νης προ­κα­λεί αντί­στοι­χες πε­ρι­πέ­τειες και αντί­στοι­χο κίν­δυ­νο στη δη­μο­κρα­τία.

Αυτό είναι το δια­κύ­βευ­μα και η με­γά­λη πα­θο­γέ­νεια της δι­καιο­σύ­νης, στη θε­ρα­πεία της οποί­ας το δι­κη­γο­ρι­κό σώμα της χώρας πρέ­πει να κα­τα­βά­λει κάθε προ­σπά­θεια αντι­με­τώ­πι­σης με ορ­γα­νω­μέ­νη θε­ρα­πευ­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση σε όλο το εύρος του δι­κα­στι­κού συ­στή­μα­τος της χώρας.

Δεν πα­ρα­βλέ­πω και άλ­λους κα­θο­ρι­στι­κούς πα­ρά­γο­ντες για την εξα­σφά­λι­ση της ανε­ξαρ­τη­σί­ας και της αδέ­κα­στης κρί­σης του δι­κα­στι­κού λει­τουρ­γού που αφο­ρούν στα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει ο δι­κα­στι­κός κλά­δος τόσο στη στε­λέ­χω­σή του και στο μι­σθο­λό­γιό του, όσο και σε με­τα­στέ­γα­ση των υπη­ρε­σιών του ανά­λο­γη με το κύρος της δι­κα­στι­κής εξου­σί­ας.

Κλεί­νο­ντας, ποια συμ­βου­λή θα δί­να­τε στους ση­με­ρι­νούς αυ­το­διοι­κη­τι­κούς αλλά και στους εκ­προ­σώ­πους που θα ανα­δει­χθούν από τις εκλο­γές του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου;

Απευ­θυ­νό­με­νος στους συ­να­δέλ­φους μου αυ­το­διοι­κη­τι­κούς θα τους συμ­βού­λευα να τι­μή­σουν τον όρκο τους, να αντα­πο­κρι­θούν στην ψήφο του Ρο­δια­κού λαού και να δι­καιώ­σουν τις προσ­δο­κί­ες που επέν­δυ­σαν στο πρό­σω­πό τους οι Ρο­δί­τες ψη­φο­φό­ροι και κατ’ επέ­κτα­ση να υπη­ρε­τή­σουν τον με­γά­λο θεσμό της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης ως εκ­πρό­σω­ποι της το­πι­κής εξου­σί­ας, ως δια­χει­ρι­στές των το­πι­κών υπο­θέ­σε­ων και ως ανα­πτυ­ξια­κό φορέα στην απο­κε­ντρω­μέ­νη ελ­λη­νι­κή πε­ρι­φέ­ρεια, να προ­στα­τεύ­σουν, να προ­βά­λουν και να ανα­δεί­ξουν την ιστο­ρι­κή πο­ρεία και πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή προ­σφο­ρά της Ρόδου από τα βάθη των αιώ­νων μέχρι σή­με­ρα.

Να αξιο­ποι­ή­σουν πα­ρα­γω­γι­κά και ανα­πτυ­ξια­κά και κοι­νω­νι­κά την ακί­νη­τη πε­ριου­σία του Δήμου και να διεκ­δι­κή­σουν την ακί­νη­τη πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου για την εκτέ­λε­ση έργων με­γά­λης πνοής και κοι­νω­φε­λούς ανα­πτυ­ξια­κού χα­ρα­κτή­ρα.

Να σε­βα­σθούν και να ανα­δεί­ξουν και να προ­στα­τεύ­σουν το ανε­πα­νά­λη­πτο φυ­σι­κό και δο­μη­μέ­νο πε­ρι­βάλ­λον της Ρόδου μας και να το κα­τα­στή­σουν μοχλό πο­λι­τι­κής, κοι­νω­νι­κής και κα­τ΄ε­ξο­χήν του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης.

Να ανα­βαθ­μί­σουν τη Ρο­δί­τι­κη γει­το­νιά και να υπη­ρε­τή­σουν με σε­βα­σμό την κοι­νω­νι­κή αλ­λη­λεγ­γύη, κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, κοι­νω­νι­κή ευ­η­με­ρία και τις κοι­νω­νι­κές τά­ξεις της τρί­της ηλι­κί­ας, των ατό­μων με ει­δι­κές ανά­γκες και της νέας γε­νιάς.

Απευ­θυ­νό­με­νος στους συ­να­δέλ­φους μου δι­κη­γό­ρους, θέλω να επι­ση­μά­νω ότι επέ­λε­ξαν να υπη­ρε­τή­σουν έναν θεσμό που απο­τε­λεί κα­τ΄ε­ξο­χήν λει­τούρ­γη­μα, προ­ο­ρι­σμέ­νο να στη­ρί­ξει ανά τους αιώ­νες την αν­θρώ­πι­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα και αξιο­πρέ­πεια, τα ατο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα και να συμ­βά­λει στην εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία ενός βα­σι­κού πυ­λώ­να της δη­μο­κρα­τί­ας μας και ένα ανα­πό­σπα­στο κομ­μά­τι της ορθής απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης με ύψι­στο αί­σθη­μα ευ­θύ­νης και βα­ριές υπο­χρε­ώ­σεις απέ­να­ντι στην πα­τρί­δα και σε κάθε το­πι­κή κοι­νω­νία. Πάντα κάθε νέα εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία ση­μα­το­δο­τεί μια και­νού­ρια εποχή και ένα νέο ξε­κί­νη­μα. Και σ΄αυ­τό το νέο ξε­κί­νη­μα θε­σμι­κό χρέος που δη­μιουρ­γεί ο κοι­νω­νι­κός ρόλος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου ως πρυ­τά­νε­ως των επι­στη­μο­νι­κών συλ­λό­γων της χώρας στη δι­κα­στι­κή πε­ρι­φέ­ρειά μας είναι και η πα­ρου­σία, συμ­με­το­χή και προ­σφο­ρά στο κοι­νω­νι­κό γί­γνε­σθαι της πε­ριο­χής δι­καιο­δο­σί­ας σας.

Απο­τε­λεί­τε ζω­ντα­νό κομ­μά­τι μιας κοι­νω­νί­ας που αντι­με­τω­πί­ζει με­γά­λα κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα, τα οποία αγ­γί­ζουν θε­σμι­κές δι­καιο­δο­σί­ες, με­τα­ξύ των οποί­ων επι­ση­μαί­νω την απα­ραί­τη­τη στε­λέ­χω­ση του δι­κα­στι­κού σώ­μα­τος, την κα­το­χύ­ρω­ση των θε­σμι­κών αρ­μο­διο­τή­των και στο τέλος το με­γά­λο επί­και­ρο θέμα που τε­λευ­ταία απα­σχο­λεί τη Ρο­δί­τι­κη κοι­νω­νία και που είναι η προ­βλη­μα­τι­κή λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, μιας υπη­ρε­σί­ας που δια­χει­ρί­ζε­ται θε­σμι­κά ολά­κε­ρο το σύ­στη­μα της κτη­μα­τα­γο­ράς και των κτη­μα­τι­κών συ­ναλ­λα­γών του λαού μας και να συ­νε­χί­σε­τε τους αγώ­νες για την τα­χύ­τε­ρη κα­το­χύ­ρω­σή τους.