- Από τη διεθνή καριέρα στις πασαρέλες με τους κορυφαίους οίκους μόδας Dolce & Gabbana, Versace, Ηermes κλπ σε Παρίσι, Μιλάνο, Μαϊάμι, Νέα Υόρκη, Λος Αντζελες, μαζί με την πριγκίπισσα Στεφανί του Μονακό, ο Ελληνοαμερικανός καλλιτέχνης-μουσικός, υποψήφιος για βραβείο Grammy, μιλά για τις συνθέσεις, τις ρίζες, τη μόδα και το δικαίωμα να ονειρεύεσαι ξανά
Ανάμεσα στα φώτα της πασαρέλας των παγκόσμιων πόλεων και τη γαλήνη των λόφων της Καλύμνου, ο Deno Frangopoulos (Ντίνος Φραγκόπουλος) μοιάζει να έχει βρει τον τέλειο συγχρονισμό, ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν της λάμψης και της γνησιότητας. Γεννημένος στο Οχάιο, μεγαλωμένος σε ένα σπίτι όπου η μυρωδιά του αυγολέμονου συναντούσε το αμερικανικό fast food, ο Ελληνοαμερικανός Δωδεκανήσιος καλλιτέχνης αφηγείται μια ζωή γεμάτη απρόσμενες στροφές. Από ένα «ναι» σε μια φωτογράφιση στο Μαϊάμι μέχρι τα φώτα του Versace, το στούντιο του Desmond Child και τις μελωδίες που γεννήθηκαν πάνω από ένα φτηνό συνθεσάιζερ Casio που τον οδήγησε σε υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Καλύτερου Ορχηστρικού Άλμπουμ για το κομμάτι Basement Tears.
Σήμερα, αφού διέσχισε ωκεανούς και βιομηχανίες, ζει πια μόνιμα στην Ελλάδα, στο νησί του πατέρα του, αφήνοντας τη θάλασσα να γίνει το πεντάγραμμο της νέας του ζωής. Με αυτοσαρκασμό, ευγνωμοσύνη και μια απλότητα που ξαφνιάζει για άνθρωπο που έζησε την απόλυτη χλιδή της μόδας, ο κ. Φραγκόπουλος μιλά για τη δεύτερη πατρίδα του, την τέχνη που θεραπεύει και το όνειρο, που όπως λέει, μόλις τώρα αρχίζει.
Κύριε Φραγκόπουλε πρέπει να είστε δεύτερη γενιά αποδήμων Kαλυμνίων και γεννηθήκατε στο Οχάιο. Πως μεγαλώσατε στις ΗΠΑ, οι γονείς σας διατηρούσαν σχέση με την ιδιαίτερη πατρίδα, δηλαδή ζούσατε σε καταστάσεις τύπου Fat Greek Wedding;
Α, κυρία Παμπρή, το να μεγαλώνεις ως Ελληνοαμερικανός στο Οχάιο ήταν βασικά η ζωντανή εκδοχή του «Γάμος αλά Ελληνικά», ακόμα και τώρα, ψιθυρίζω τις μισές ατάκες κάθε φορά που το δείχνει η τηλεόραση (και ναι, είμαι αυτός ο τύπος που φέρνει Windex (καθαριστικό τζαμιών) σε κάθε μικρή κρίση. Φαντάσου το σκηνικό. Δύο γιαγιάδες στο ίδιο σπίτι, να διορθώνουν τα ελληνικά μου κρατώντας στο ένα χέρι την κουτάλα και στο άλλο μια κουτάλα αυγολέμονο. Ήμουν δίγλωσσος πριν καν πάω νηπιαγωγείο, αγγλικά στο σχολείο, ελληνικά μόλις περνούσα την πόρτα του σπιτιού. Η μαμά μου ήταν 100% Ελληνίδα, αλλά τελείως Νεοϋορκέζα (σκέψου τη Σοφία Πετρίλο με καλύτερα αγγλικά και καλύτερα παπούτσια) και ο μπαμπάς ήταν φρεσκοφερμένος από την Κάλυμνο, μυρίζοντας θάλασσα και δουλειά. Η τέλεια ένωση των δύο κόσμων, πραγματικά. Καθημερινές: αμερικανικό δημόσιο σχολείο. Μετά τις 3 μ.μ.: κατευθείαν ελληνικό σχολείο, ύστερα κατηχητικό την Κυριακή, και μετά πρόβα στη νεανική χορωδία όπου κατέστρεφα ύμνους σε οκτάφωνη αρμονία. Κάθε 25η Μαρτίου, στριμωχνόμουν σε μια φουστανέλα δύο νούμερα μικρότερη, παρήλαυνα στην παρέλαση της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και απήγγειλα ποιήματα που θα έκαναν τον Καζαντζάκη να δακρύσει, συνήθως ενώ προσευχόμουν να μη σηκωθεί η φούστα από τον άνεμο του Οχάιο. Πέντε αδέρφια κι όλοι μας συρόμασταν στην Κάλυμνο, κάθε καλοκαίρι σαν ρολόι. Παραπονιόμασταν στο αεροπλάνο και μετά περνούσαμε δύο μήνες τρώγοντας χταπόδι κατευθείαν από τα καΐκια και προσποιούμασταν ότι ήμασταν ντόπιοι. Πετούσα πάνω από τον Ατλαντικό από τεσσάρων χρονών κι έτσι μέχρι το λύκειο είχα δει περισσότερη Ευρώπη απ’ ό,τι οι περισσότεροι καθηγητές μου μαζί. Το αστείο είναι ότι μόνο περίπου το 42% των Αμερικανών έχει καν διαβατήριο. Ήμουν το παράξενο παιδί στο μάθημα των μαθηματικών που έλεγε χαλαρά, «Ναι, αλλά πέρσι στη Σαντορίνη…» και όλοι με κοιτούσαν άδειοι. Το να είσαι τόσο «κοσμοπολίτης» στα δεκαέξι ήταν σαν να φοράς νέον πινακίδα που έγραφε «Παρακαλώ, κοροϊδέψτε με». Αλλά τώρα που το σκέφτομαι; Δεν θα το άλλαζα για τίποτα. Εκείνα τα καλοκαίρια μου έδωσαν μια οπτική που οι περισσότεροι δεν αποκτούν ούτε στο πανεπιστήμιο, αν ποτέ τη βρουν. Οπότε ναι, είμαι ο τύπος που μπορεί να παραγγείλει καφέ στην Αθήνα, να φωνάξει για τους Cleveland Browns (ομάδα αμερικανικού ποδοσφαίρου) σε έναν αγώνα και να δακρύσει όταν ο παπάς θυμιάζει το Πάσχα. Λίγο γιαγιά, λίγο Οχάιο και για πάντα ευγνώμων για κάθε μίλι που με έκανε και τα δύο.
Πώς ξεκίνησε η διαδρομή στον κόσμο της υψηλής ραπτικής; Έχετε συνεργαστεί με ονόματα όπως Dolce & Gabbana Armani, Versace, Ηermes etc, οίκους που έχουν καθορίσει την παγκόσμια μόδα. Πώς προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες;
Ξεκίνησα το μόντελινγκ στα δεκαπέντε μου, στο Οχάιο, μικρές δουλειές ανάμεσα στα μαθήματα, μέχρι που τελείωσα το λύκειο στα δεκαοχτώ. Ο πατέρας μου με κάθισε κάτω και μου είπε: « – Πρώτα το πανεπιστήμιο, τέλος το μόντελινγκ». Του έδωσα τον λόγο μου. Έτσι πήγα στο Art Institute στο Μαϊάμι, αποφασισμένος να κρατήσω την υπόσχεσή μου. Τη δεύτερη χρονιά, στα δεκαεννέα μου, ένας φοιτητής φωτογραφίας με ρώτησε αν μπορούσε να με φωτογραφίσει για μια σχολική εργασία. Είπα «ναι» πριν προλάβω να το σκεφτώ. «-Συγγνώμη, μπαμπά». Αυτές οι φωτογραφίες κατέληξαν στο κορυφαίο πρακτορείο του Μαϊάμι και μετά στον Πολ Χάγκνερ, τον ιδιοκτήτη του First, το πρώτο πρακτορείο που πραγματικά έβαλε το Παρίσι στον χάρτη για τα ανδρικά μοντέλα. Μια εβδομάδα αργότερα ήμουν στο αεροπλάνο για τη Γαλλία. Η πριγκίπισσα Στεφανί ήταν κι εκείνη υπογεγραμμένη στο ίδιο πρακτορείο, βρεθήκαμε και οι δύο καλεσμένοι στο ίδιο δείπνο ένα βράδυ και ήταν πραγματικά υπέροχη. Μετά ήρθε το Μιλάνο. Ο Τζιάνι Βερσάτσε με έκλεισε για την πρώτη μου πασαρέλα και ξαφνικά, μου ζήτησε να ανοίξω το σόου του. Ήμουν τρομοκρατημένος στα παρασκήνια, αλλά όταν άναψαν τα φώτα και έκανα το πρώτο μου βήμα, κάτι μέσα μου απλώς «κούμπωσε». Μετά το σόου, μου έσφιξε το χέρι, χαμογέλασε και μου είπε πόσο αγαπούσε την ελληνική ιστορία δείχνοντας το μοτίβο του ελληνικού κλειδιού στο λογότυπο και μου είπε: « -Αυτό δεν βγαίνει ποτέ από τη μόδα». Κρατήσαμε επαφή όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα ευγενικός, πάντα γενναιόδωρος με τον χρόνο του. Και ύστερα ήρθε εκείνο το φρικτό πρωινό στο Miami Beach. Έμενα μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι του όταν βγήκε η είδηση. Μέχρι να φτάσω στην Casa Casuarina, ο δρόμος ήταν αποκλεισμένος με κορδέλες. Στάθηκα εκεί, κοιτάζοντας τα σκαλιά, το αίμα… και έκλαψα. Είκοσι οκτώ χρόνια μετά, ακόμα κόβω ταχύτητα κάθε φορά που περνάω μπροστά από εκείνο το σπίτι και ψιθυρίζω «αναπαύσου εν ειρήνη» στον άνθρωπο που χάρισε σε ένα αγχωμένο παιδί από το Οχάιο τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής του στη μόδα. Ένα μικρό «ναι» στο Μαϊάμι πραγματικά άλλαξε τα πάντα. Η ζωή είναι παράξενη έτσι;
Ποια ήταν η πιο καθοριστική εμπειρία σας δουλεύοντας δίπλα σε τόσο ισχυρές δημιουργικές προσωπικότητες;
Αυτό το κομμάτι πάντα με κάνει να χαμογελώ όταν το θυμάμαι…Ήμουν αρκετά τυχερός να είμαι ένα από τα προσωπικά μοντέλα εφαρμογής του Gianni Versace. Λίγες εβδομάδες πριν από κάθε επίδειξη περνούσα ολόκληρες μέρες στο ιδιωτικό του ατελιέ με τον ίδιο, τη Donatella, τον σύζυγό της Paul, τον Antonio και τη μικρή ομάδα που έδινε ζωή στη μαγεία της μόδας. Φορούσα τα πρωτότυπα ρούχα της πασαρέλας, κομμάτια που δεν είχε δει κανείς άλλος. Ο Gianni και η Donatella περνούσαν γύρω μου, καρφιτσώνοντας, διορθώνοντας υφάσματα, συζητώντας λεπτομέρειες χρώματος ή μήκους. Ήταν απίστευτα ευγενικοί.
Πάντα ρωτούσαν πώς ένιωθα όταν φορούσα κάτι. Κάποιες φορές, όταν δίσταζαν ανάμεσα σε δύο εκδοχές, ο Gianni με κοίταζε χαμογελώντας πονηρά και έλεγε: « – Αγάπη μου, πες μας, ποιο κάνει την καρδιά σου να τραγουδά;» Και πραγματικά άκουγαν την απάντηση. Το μεσημεριανό ήταν μια μικρή τελετουργία: γάντια, πορσελάνινα σερβίτσια, ιταλικό φαγητό ανάμεσα σε ρολά από μετάξι και καρφίτσες. Ένιωθες πως ήσουν μέλος μιας οικογένειας που έγραφε ιστορία στη μόδα. Ήμουν επίσης εκεί από την αρχή με τον Stefano και τον Domenico (Dolce & Gabbana) όταν είχαν ακόμα το μικρό τους στούντιο έξω από το Μιλάνο. Ήταν (και παραμένουν) από τους πιο ευγενικούς και αυθεντικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Έκανα το πρώτο τους σόου και αργότερα φωτογραφήθηκα από τον Steven Meisel για την πρώτη διεθνή τους καμπάνια. Θυμάμαι ένα βράδυ στη Νέα Υόρκη, λίγο πριν λανσαριστούν στην Αμερική, ήταν αγχωμένοι πως ο κόσμος δεν θα καταλάβει το όραμά τους. Τους κράτησα τα χέρια και τους είπα: « – Πιστέψτε με, η Αμερική θα σας λατρέψει.» Και έτσι έγινε. Ύστερα από τόσα χρόνια μέσα σε ατελιέ, βλέποντας τη δημιουργία να ξετυλίγεται βελονιά προς βελονιά, αποκτάς ένα βλέμμα που δεν κλείνει ποτέ. Ακόμη κι όταν μπαίνω σε μια μπουτίκ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται:«- Αυτό το βελάκι θα έπρεπε να είναι λίγο πιο ψηλά» και γελάω, γιατί όταν έχεις υπάρξει μέρος εκείνου του κόσμου, γίνεται για πάντα μέρος σου.
Η μόδα συχνά κατηγορείται για επιφανειακότητα. Πιστεύετε ότι η δημιουργία μπορεί να είναι και μορφή προσωπικής ή κοινωνικής έκφρασης;
Ναι, καταλαβαίνω απόλυτα γιατί τόσος κόσμος βλέπει τη βιομηχανία της μόδας σαν κάτι επιφανειακό και ειλικρινά, από έξω συχνά έτσι φαίνεται. Όταν όμως κάνεις zoom out, είναι η έβδομη μεγαλύτερη βιομηχανία στον κόσμο, παράγει πάνω από 100 δισεκατομμύρια ρούχα τον χρόνο και οι online πωλήσεις μόδας ξεπέρασαν το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια το 2025. Είναι πολλές πραγματικές δουλειές, δημιουργικότητα και οικονομικός αντίκτυπος που κρύβονται πίσω από τη λάμψη. Την «επιφανειακή» πλευρά την ένιωσα μόνο προς το τέλος της καριέρας μου ως μοντέλο, όταν είχα φτάσει στην κορυφή. Ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι σε αντιμετωπίζουν σαν περιπατούσα διαφημιστική πινακίδα, ένα ακριβό εμπόρευμα που νοικιάζει το πρόσωπο και το σώμα του για να πουλήσει εκατομμύρια δολάρια σε ρούχα.
Είναι περίεργη η αίσθηση όταν η αξία σου εξαρτάται μόνο από το πώς δείχνεις εκείνη τη σεζόν. Από την άλλη, τα προνόμια ήταν πραγματικά μαγικά. Nα παίρνω το Concorde για Παρίσι, ιδιωτικά αεροπλάνα, να με μεταφέρουν με λιμουζίνα σε πόλεις που μόνο ονειρευόμουν, να μένω στα ωραιότερα ξενοδοχεία. Ακόμα τσιμπιέμαι όταν τα θυμάμαι.
Είμαι τόσο ευγνώμων που είδα τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο. Ναι λοιπόν, η μόδα μπορεί να φαίνεται ρηχή από μακριά, αλλά είναι επίσης ένας τεράστιος, πολύπλοκος κόσμος που χάρισε σε ένα παιδί από μικρή πόλη εμπειρίες που θα κρατήσω για πάντα και τελικά το κουράγιο να κυνηγήσω αυτό που πραγματικά μετράει.
Παράλληλα με τη μόδα, έχετε ασχοληθεί και με τη μουσική. Πώς μπήκε η μουσική στη ζωή σας, ως πάθος, ως ανάγκη έκφρασης, ή και τα δύο;
Να μια πιο σφιχτή, ζουμερή ελληνική version. Μόλις είχα μετακομίσει Λ.Α. για το όνειρο της ηθοποιίας, αλλά ακόμα έκανα κανένα modeling που πλήρωνε τόσο καλά ώστε νοίκιασα διώροφη ισπανική βίλα στους λόφους του Χόλιγουντ με ταβάνια-πολυελαίους που δεν άξιζα. Μια Κυριακή στο Rose Bowl Flea Market βλέπω ένα σαραβαλέ Casio $40.
Η τότε κοπέλα μου με κοιτάει στραβωμένα: -«Παίζεις; » -«Ακόμα όχι. Αλλά με φωνάζει σαν σειρήνα » Γέλασε τόσο που κόντεψε να ρουφήξει τον freddo της. Δυο μέρες μετά ήμουν κολλημένος πάνω του. Μελωδίες έβγαιναν σαν τρελές, έστελνα 20’’ voice memos, με βάφτισε Casio-Man. 30 χρόνια μετά, ακόμα χαμογελάω. Κάποιος παραγωγός μ’ άκουσε: «Αν κρατάς νότα, βγάζουμε δίσκο » Δοκιμάσαμε τα πάντα. Αμερικάνικη pop, club κομμάτια που έσπαγαν τζάμια, μετά ελληνικά από ενοχές. Βρέθηκα στο Αμβούργο να ηχογραφώ 7-track CD με τίτλο DENO: From Hamburg to L.A. Ο πατέρας μου: «- Γερμανία; Οι ίδιοι που…» «- Μπαμπά, έχουν φανταστικά studio και καλύτερα pretzel. Χαλάρωσε » Έγραψα δυο ελληνικά single, τα έστειλα Αθήνα. Heaven, Minos, Warner με φωνάζουν. Ακούνε τα ελληνικά μου και χαμογελάνε γλυκά: «- Φωνή υπέροχη, πιάνο φονικό… αλλά η προφορά σου είναι «οπα» με τηγανιτές πατάτες. Θα σε σφάξουν τα πρωτοσέλιδα, αγάπη μου » Και θα έπαιζα τα ίδια 12 τραγούδια σε μπουζουξίδικα μέχρι να σιχαθώ το όνομά μου. Η Ελένη Μενεγάκη με κάλεσε live. Πανικοβλήθηκα τόσο που γκώσαρα ολόκληρη τη χώρα. Σκηνικός φόβος, αήττητος. Fast-forward, σήμερα: μόλις έγινα Έλληνας πολίτης, κάθομαι στη βεράντα του εξοχικού που μας άφησε ο πατέρας μου, κοιτάω το Αιγαίο σαν να περιμένει τη σειρά του. Το πιάνο δεν το αγόρασα ακόμα (αύριο, ορκίζομαι), αλλά μόλις έρθει θα κάνω αυτό που ονειρευόταν ο 19χρονος Casio-Man: ολόκληρο άλμπουμ με μόνο συνοδεία αλμύρα και αγέρι. Από ένα Casio 40 δολαρίων σε παζάρι μέχρι λευκή παρτιτούρα μπροστά στην ίδια θάλασσα που άφησε πίσω ο πατέρας μου μικρός… ναι, είμαι ο πιο τυχερός ντροπαλός τύπος του πλανήτη. Κάποιος να με τσιμπήσει. Ή μάλλον όχι. Είμαι ξύπνιος και έτοιμος να παίξω.
Τι είδους μουσική σάς εκφράζει περισσότερο; Πώς θα περιγράφατε το προσωπικό σας μουσικό ύφος. Αν δεν απατάμε κάποια στιγμή ήσασταν και μέλος ενός pop συγκροτήματος;
Είμαι ένας άνθρωπος που πορεύεται στη ζωή με την καρδιά του στο μανίκι, οπότε μάλλον οι ροκ μπαλάντες στο πιάνο θα ήταν ο ιδανικός μου συνδυασμός.
Προς το παρόν, όμως, νιώθω πιο άνετα να κάθομαι πίσω από το πιάνο μου και να τραγουδώ μόνο για τον εαυτό μου, αλλά ποιος ξέρει τι θα φέρει ο χρόνος μου εδώ στην Ελλάδα. Κάποτε ήμουν φωνητικά δεύτερη φωνή για τον Σάκη Ρουβά, τραγούδησα φωνητικά στο Μαϊάμι για τους μουσικούς παραγωγούς Φοίβο και Desmond Child, στο στούντιο του Desmond στο Μαϊάμι. Μου τηλεφώνησε και με ρώτησε αν ξέρω ποιος είναι ο Σάκης Ρουβάς και του είπα «ναι, φυσικά γιατί;» και μου είπε «ηχογραφώ το νέο του άλμπουμ με τον Φοίβο». Τρελάθηκα από τη χαρά μου! Τραγούδησα στα κομμάτια “Όλα Καλά και Μια Ζωή Μαζί”. Πρόσφατα έστειλα ένα προσωπικό email στον μάνατζερ του Desmond Child, ζητώντας να του πει ότι επικοινώνησα και να μάθει αν ο Desmond βρίσκεται αυτή την περίοδο στο δεύτερο σπίτι του στην Ελλάδα ή στο Νάσβιλ. Ελπίζω να ξανασυνδεθούμε και ίσως να μπορέσει να με συστήσει ξανά στον Φοίβο. Ήμουν σε δύο μπάντες η πρώτη, για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στο Μαϊάμι, δημιουργήθηκε από τον Desmond, ο οποίος ένωσε πέντε μουσικούς ενώ εγώ έπαιζα πιάνο στη σκηνή. Μας ζήτησε να παίζουμε κάθε Σαββατοκύριακο σε clubs, αλλά όταν τα υπόλοιπα μέλη δεν είδαν αμέσως συμβόλαιο ή χρήματα, αποχώρησαν.
Η δεύτερη μπάντα ήταν επίσης στο Μαϊάμι, αλλά ένας από τους κιθαρίστες είχε πρόβλημα αλκοολισμού, με αποτέλεσμα να παθαίνει blackouts και ψυχωτικά επεισόδια, κάτι που διέλυσε τη μπάντα μέσα σε λιγότερο από έξι μήνες.
Παρ’ όλα αυτά, προλάβαμε να ηχογραφήσουμε ένα τραγούδι μαζί, το Running Away, που είχε πολύ καλές προοπτικές. Βρίσκεται δωρεάν στη μουσική μου σελίδα reverbnation.com υπό το όνομα Deno Frangopoulos, μαζί με τα δύο ελληνικά EDM κομμάτια μου.
Η σελίδα μου στο Instagram, που άνοιξα πρόσφατα τον Σεπτέμβριο, είναι @DenoFrangopoulos, όπου υπάρχει και δωρεάν σύνδεσμος για το ποπ single μου από τη Γερμανία με τίτλο On My Way. Τα CD μου με πιάνο είναι το “Pour Mon Père” στο Spotify, και το καλύτερό μου άλμπουμ για πιάνο είναι το “Icarus Bleeds” από τον Deno Frangopoulos, διαθέσιμο σε YouTube, Spotify, Apple Music και iTunes. Ήμουν υποψήφιος για Grammy στην κατηγορία Καλύτερου Ορχηστρικού Άλμπουμ για το κομμάτι μου Basement Tears.
Ζείτε ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Αμερικανική νοοτροπία και νησιωτική αυθεντικότητα. Πώς συνυπάρχουν αυτά μέσα σας;
Πάντα ζούσα ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλλά τώρα είμαι έτοιμος να ρίξω πραγματικές ρίζες και να κάνω την Ελλάδα το αιώνιο σπίτι μου, τη βάση μου, τη διεύθυνση της καρδιάς μου. Στα χαρτιά είμαι ακόμα Αμερικανός (και προφανώς και σε κάθε ντύσιμό μου), οπότε κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου εδώ, παίρνω την ίδια αξιολάτρευτη αντίδραση: μάτια διάπλατα, σαγόνια κάτω, ολόκληρη η ελληνική σαπουνόπερα.
Τη μια στιγμή ετοιμάζονται για σπασμένα «hello, where is beach?» αγγλικά την επόμενη κουβεντιάζω στα ελληνικά και αναφωνούν, «Μα είσαι Έλληνας!» Όταν εξηγώ ότι είμαι Ελληνοαμερικανός, γεννημένος στις ΗΠΑ, με πλημμυρίζουν με τα πιο γλυκά κομπλιμέντα για τα ελληνικά μου. Κοκκινίζω κάθε φορά, κρυφά είμαι τόσο ανασφαλής γι’ αυτό.
Τα αγγλικά μου είναι σε πανεπιστημιακό επίπεδο, τα ελληνικά μου μερικές μέρες ακόμα σκοντάφτουν. Αλλά είμαι εδώ για πάντα τώρα και ανυπομονώ να συνεχίσει η γλώσσα να ανθίζει μέσα μου σαν άγριο θυμάρι σε αυτούς τους λόφους. Θα είμαι πάντα εκείνο το ελληνοαμερικανάκι που μεγάλωσε στο Οχάιο, αλλά τη στιγμή που μπαίνω στην εκκλησία, ανάβω ένα κεράκι και ακούω το βυζαντινό τροπάριο να υψώνεται, νιώθω τη γιαγιά και τον παππού μου να στέκονται ακριβώς πίσω μου. Ρίγη τρέχουν στη σπονδυλική μου στήλη, δάκρυα κρύβονται και ξέρω, βαθιά στα κόκαλά μου, επιτέλους, αληθινά, είμαι σπίτι.
Αν σας ζητούσα να περιγράψετε «το όνειρό σας» με μία φράση, ποια θα ήταν;
Το όνειρό μου για τον κόσμο είναι το πιο απλό. Ειρήνη, υγεία και ευημερία για κάθε ψυχή που περπατά σε αυτή τη γη. Και για μένα; Ζω ήδη μέσα στο όνειρο που ψιθύριζα όταν ήμουν παιδί. Κάθε πρωί ξυπνώ με την ίδια θάλασσα που άφησε πίσω του ο πατέρας μου, κάθε βράδυ βλέπω τον ήλιο να λιώνει μέσα της σαν μέλι.
Την Κυριακή γλιστρώ στην εκκλησούλα στο δρόμο, ανάβω το κεράκι μου, και η φλόγα χορεύει με τον ίδιο τρόπο που χόρευε όταν η γιαγιά κρατούσε το χέρι μου πριν από πενήντα χρόνια. Κλείνω τα μάτια μου, το βυζαντινό τροπάριο με τυλίγει, και ζητώ από τον Θεό ένα πράγμα: «Να φωτίζεις το μονοπάτι.
Εγώ θα συνεχίσω να περπατώ». Όποιες ευλογίες κι αν έρθουν στη συνέχεια, είμαι έτοιμος, με ανοιχτή καρδιά, ευγνώμων πέρα από λόγια και ακόμα ονειρεύομαι δυνατά. Αυτή είναι η ζωή για την οποία προσευχόμουν. Και μόλις τώρα αρχίζει.
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.