Τρία χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του μακροβιότερου Δωδεκανήσιου πολιτικού, Αριστοτέλη Παυλίδη

Τρία χρό­νια συ­μπλη­ρώ­νο­νται αύριο Σάβ­βα­το 25 Οκτω­βρί­ου 2025, από την ημέρα που «έφυγε» από τη ζωή ο μα­κρο­βιό­τε­ρος Δω­δε­κα­νή­σιος πο­λι­τι­κός, Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης.

Ο οι­κου­με­νι­κός Τέλης της Δω­δε­κα­νή­σου άφησε μία πλού­σια πα­ρα­κα­τα­θή­κη στα «νη­σά­κια του», που τόσο αγά­πη­σε, και σφρά­γι­σε με την πο­λύ­χρο­νη πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή τη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή ιστο­ρία του τόπου μας. Υπη­ρέ­τη­σε την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Δη­μο­κρα­τία επί δε­κα­ε­τί­ες, τι­μώ­ντας την εμπι­στο­σύ­νη των συ­μπα­τριω­τών του κατά τις αλ­λε­πάλ­λη­λες θη­τεί­ες του στη Βουλή.

Ο αγα­πη­μέ­νος υπουρ­γός της Δω­δε­κα­νή­σου, που όλοι τον φώ­να­ζαν με το μικρό του όνομα, Τέλη, ο μα­κρο­βιό­τε­ρος πο­λι­τι­κός του νομού μας, που υπη­ρέ­τη­σε την πο­λι­τι­κή από τις θέ­σεις του βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου επί 30 χρό­νια με τη ΝΔ και υπουρ­γού στις κυ­βερ­νή­σεις των Τζανή Τζαν­νε­τά­κη, Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη και Κώστα Κα­ρα­μαν­λή.

Στις εθνι­κές εκλο­γές της 20ής Νο­εμ­βρί­ου 1977 η ΝΔ του Κων­στα­ντί­νου Κα­ρα­μαν­λή κερ­δί­ζει θριαμ­βευ­τι­κά και ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης, σε ηλι­κία 34 ετών, εκλέ­γε­ται για πρώτη φορά βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου, της οποί­ας υπήρ­ξε ιδρυ­τι­κό μέλος. Έκτο­τε έμελ­λε να χα­ρά­ξει μία λα­μπρή πο­ρεία στην πο­λι­τι­κή. Ο νε­α­ρός φι­λό­δο­ξος Κώος με σπου­δές στη Φυ­σι­κή, άγνω­στος ακόμη τότε στα νησιά, πε­ριό­δευε στις πρώ­τες εκλο­γές με παρέα λίγων φίλων και συγ­γε­νών (Αγ­γε­λι­κή Παυ­λί­δη και Μα­νώ­λης Γιαν­νι­κου­ρής, Γιάν­νης Μα­γρι­πλής, Νίκος Μπά­της, Γιάν­νης και Καίτη Πα­μπρή, Γιάν­νης Γιαν­να­κά­κης, Γιά­γκος Κα­μπου­ρό­που­λος, Γιώρ­γος και Τρια­ντά­φυλ­λος Κα­ρα­γιάν­νης, Νίκος Τσίκ­κης, Οδυσ­σέ­ας Πα­πα­νι­κο­λά­ου, Ηλίας Στα­μα­τά­κης, Μα­ρί­τσα Μα­ντι­κού, Στέλ­λα Σαρρή, Γιάν­νης Σκλα­βού­ρης, Βα­σί­λης Πλαγ­γέ­της και άλλοι) στις γει­το­νιές, στα κα­φε­νεία και στα χωριά της Ρόδου και αμέ­σως κα­τά­φερ­νε να μα­γνη­τί­ζει τα πλήθη, λένε όσοι ήταν στο πλευ­ρό του, επι­στή­θιοι φίλοι, συ­νερ­γά­τες και συ­νο­δοι­πό­ροι. Δεν άρ­γη­σε να δια­δο­θεί στην κοι­νω­νία τα­χύ­τα­τα το όνομά του και να γίνει ο «Δω­δε­κα­νη­σιάρ­χης». Ήρθε πρώ­τος βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου σε σταυ­ρούς προ­τί­μη­σης στις εκλο­γές του 1977 με τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, αφή­νο­ντας δεύ­τε­ρο τον Ευάγ­γε­λο Κα­νό­ναρ­χο.

Σε κάθε εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση έκτο­τε κα­τά­φερ­νε να εκλέ­γε­ται πρώ­τος σε σταυ­ρούς προ­τί­μη­σης, κα­ταρ­ρί­πτο­ντας κάθε φορά το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε ψή­φους. Η μο­να­δι­κή φορά που δεν κα­τά­φε­ρε να εκλε­γεί στο ελ­λη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο ήταν το 1996.

Στις κυ­βερ­νή­σεις Τζαν­νε­τά­κη, Ζο­λώ­τα και Μη­τσο­τά­κη, ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης διε­τέ­λε­σε υφυ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών και υπουρ­γός Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λί­ας. Στην πρώτη κυ­βέρ­νη­ση του Κώστα Κα­ρα­μαν­λή το 2004 διο­ρί­στη­κε υπουρ­γός Αι­γαί­ου και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής, θέση στην οποία πα­ρέ­μει­νε μέχρι και τον σχη­μα­τι­σμό της δεύ­τε­ρης κυ­βέρ­νη­σης που προ­ήλ­θε από τις βου­λευ­τι­κές εκλο­γές του 2007.

Εκ­προ­σω­πού­σε με πάθος τον λαό της Δω­δε­κα­νή­σου από τα έδρα­να του ελ­λη­νι­κού κοι­νο­βου­λί­ου, αλλά και τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας μας από το Συμ­βού­λιο της Ευ­ρώ­πης, το Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο και διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς, όπου έδινε μάχες για τη χώρα μας.

Υπήρ­ξε από μόνος του μια πο­λι­τι­κή σχολή, πα­ρα­δέ­χο­νται ακόμη και σή­με­ρα πο­λι­τι­κοί φίλοι και αντί­πα­λοι. Ήταν η σχολή της από­λυ­της αφο­σί­ω­σης στα κοινά και στον τόπο του. Η πο­λι­τι­κή σχολή της συ­νε­χούς και αδιά­λει­πτης επι­κοι­νω­νί­ας με τον κόσμο. Η σχολή που γνώ­ρι­ζε τον κα­θέ­να με το μικρό του όνομα, που γνώ­ρι­ζε όλη την οι­κο­γέ­νεια, που ήξερε τα κα­θη­με­ρι­νά της προ­βλή­μα­τα. Ήταν πρό­τυ­πο αυ­το­δη­μιούρ­γη­του πο­λι­τι­κού και ευ­πα­τρί­δης της πο­λι­τι­κής. Δια­κρι­νό­ταν για τις κα­θα­ρές επι­λο­γές του, για την ακε­ραιό­τη­τά του.

Οι φίλοι του αμέ­τρη­τοι σε όλα τα Δω­δε­κά­νη­σα και πάντα τα γρα­φεία του προ­ε­κλο­γι­κά κα­τα­κλύ­ζο­νταν από έν­θερ­μους υπο­στη­ρι­κτές-πυ­ρή­να εκλο­γι­κού αγώνα (οι­κο­γέ­νεια Γιαν­νι­κου­ρή, Τ. Σπα­νός, Χ. Χα­τζηευ­θυ­μί­ου, Γ. Γιαν­να­κά­κης, Μ. Παλ­λάς, Μ. Μα­ντι­κού, οι­κο­γέ­νεια Τριομ­μά­τη, οι­κο­γέ­νεια Χα­τζη­μι­χα­ήλ, Μ. Κόν­σο­λας, οι­κο­γέ­νεια Πα­μπρή, Γ. Σάβ­βας, Μ. Κούρ­τη, Π. Σα­κελ­λα­ρί­ου, οι­κο­γέ­νεια Τσίκ­κη, οι­κο­γέ­νεια Κα­ρί­κη, Γ. Μη­να­τσής, Γ. Κα­ρα­γιάν­νης, οι­κο­γέ­νεια Δοντά, Ν. Βα­σι­λά­κης, Φώτης και Μίκη Δρά­κου, Τσαμ. Κα­ρα­γιάν­νης, Στ. Σαρρή, Β. Ζω­άν­νου κλπ).

Ένας από τους αν­θρώ­πους που έζησε τον Αρι­στο­τέ­λη Παυ­λί­δη, τόσο σε προ­σω­πι­κό-φι­λι­κό επί­πε­δο, όσο και σε επαγ­γελ­μα­τι­κό, είναι ο δρ. Κων­στα­ντί­νος Τασ­σάς, πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, οι­κο­νο­μο­λό­γος, συγ­γρα­φέ­ας και πρώην επι­κε­φα­λής της Task Force για τα συγ­χρη­μα­το­δο­τού­με­να έργα της Κο­μι­σιόν στην Ελ­λά­δα. Ιδιαί­τε­ρα καί­ρια η θέση που είχε ο κ. Τασ­σάς την πε­ρί­ο­δο που ήταν υπουρ­γός Αι­γαί­ου και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής ο Α. Παυ­λί­δης, αφού ήλεγ­χε όλα τα δη­μό­σια έργα από την πλευ­ρά της Ευ­ρώ­πης στην Ελ­λά­δα, δη­λα­δή 144.000 έργα και υπο­έρ­γα με 37 δισ. προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό!

“Με τον Τέλη Παυ­λί­δη μάς έχει συν­δέ­σει μία τρο­με­ρή φιλία! Γνω­ρι­στή­κα­με σε ει­δι­κές συν­θή­κες, γιατί τότε ήμουν ο captain της Task Force της Κο­μι­σιόν για τα συγ­χρη­μα­το­δο­τού­με­να έργα της Ελ­λά­δας και τον γνώ­ρι­σα σαν υπουρ­γό Αι­γαί­ου και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής στη Μυ­τι­λή­νη. Η γνω­ρι­μία μας ήταν ολι­γό­λε­πτη στην αρχή και μετά κα­τα­λή­ξα­με να τρώμε σε μία τα­βέρ­να και αρ­χί­σα­με να λέμε πάρα πολλά κοινά που εί­χα­με ζήσει και εμείς και ο πα­τέ­ρας μου και ο ίδιος από τότε που ήταν φοι­τη­τής ακόμα στην Φυ­σι­κο­μα­θη­μα­τι­κή μέχρι τις 12 τα με­σά­νυ­χτα. Από τότε συν­δε­θή­κα­με και επαγ­γελ­μα­τι­κά και φι­λι­κά”, θα πει ο δρ. Κων­στα­ντί­νος Τασ­σάς.

Ση­μεί­ω­σε δε ότι «ο επαγ­γελ­μα­τι­σμός του ήταν ασύ­γκρι­τος. Δη­λα­δή εγώ που έχω δου­λέ­ψει πάρα πολύ στα με­γα­λύ­τε­ρα έργα του κό­σμου και σε πολ­λές χώρες, δεν έχω γνω­ρί­σει “Παυ­λί­δη­δες” στη ζωή μου! Αυτός ο άν­θρω­πος ήταν ακού­ρα­στος, έδινε την ψυχή του, γιατί μπο­ρεί να ήταν υπουρ­γός Αι­γαί­ου, μπο­ρεί να ήταν υπουρ­γός Ναυ­τι­λί­ας, αλλά αυτός ο άν­θρω­πος είχε όλη την Ελ­λά­δα στην καρ­διά του”, ση­μεί­ω­σε κα­τα­λή­γο­ντας.

Ένας άν­θρω­πος που βρι­σκό­ταν επί­σης δίπλα του για 39 ολό­κλη­ρα χρό­νια ήταν ο Χρή­στος Σκάλ­κος, ο άν­θρω­πος της προ­σω­πι­κής του ασφά­λειας, ο αστυ­νο­μι­κός του, ο επί δε­κα­ε­τί­ες εξ απορ­ρή­των του εκλι­πό­ντος βου­λευ­τή και υπουρ­γού. Όσοι γνώ­ρι­ζαν τον Αρι­στο­τέ­λη Παυ­λί­δη, έβλε­παν τον Χρή­στο Σκάλ­κο, πάντα, να κι­νεί­ται δίπλα του, όχι μόνο στην Αθήνα, που ήταν η βάση του, αλλά πολ­λές φορές να τον συ­νο­δεύ­ει και στα νησιά, στις τα­κτι­κές επι­σκέ­ψεις του και στις αμέ­τρη­τες χι­λιά­δες πε­ριο­δεί­ες του ή στις εκλο­γές. Η φυ­σιο­γνω­μία του γνω­στή σε μι­κρούς και με­γά­λους. Στε­κό­ταν πάντα ένα βήμα πίσω του. Δεν έφυγε από το πλευ­ρό του, ακόμη κι όταν συ­ντα­ξιο­δο­τή­θη­κε. Μέχρι την ύστα­τη ώρα στο πλευ­ρό του…

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, παρά τα σο­βα­ρά θέ­μα­τα υγεί­ας που αντι­με­τώ­πι­ζε, αφιε­ρώ­θη­κε στο στόχο ανά­δει­ξης της Ιπ­πο­κρα­τι­κής Κω και προ­βο­λής των Ιπ­πο­κρα­τι­κών Ιδεών, όπου διε­τέ­λε­σε και πρό­ε­δρος του Διε­θνούς Ιπ­πο­κρά­τειου Ιδρύ­μα­τος.