ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τρία χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του μακροβιότερου Δωδεκανήσιου πολιτικού, Αριστοτέλη Παυλίδη

Νατάσα Παμπρή 5 λεπτά ανάγνωση
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ

Τρία χρόνια συμπλη­ρώ­νο­νται αύριο Σάββατο 25 Οκτω­βρίου 2025, από την ημέρα που «έφυγε» από τη ζωή ο μακρο­βιό­τε­ρος Δωδε­κα­νή­σιος πολι­τι­κός, Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης.

Ο οικου­με­νι­κός Τέλης της Δωδε­κα­νή­σου άφησε μία πλούσια παρα­κα­τα­θήκη στα «νησάκια του», που τόσο αγάπησε, και σφρά­γισε με την πολύ­χρονη πολι­τική του δια­δρομή τη σύγ­χρονη πολι­τική ιστορία του τόπου μας. Υπη­ρέ­τησε την κοι­νο­βου­λευ­τική Δημο­κρα­τία επί δεκα­ε­τίες, τιμώ­ντας την εμπι­στο­σύνη των συμπα­τριω­τών του κατά τις αλλε­πάλ­λη­λες θητείες του στη Βουλή.

Ο αγα­πη­μέ­νος υπουρ­γός της Δωδε­κα­νή­σου, που όλοι τον φώναζαν με το μικρό του όνομα, Τέλη, ο μακρο­βιό­τε­ρος πολι­τι­κός του νομού μας, που υπη­ρέ­τησε την πολι­τική από τις θέσεις του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου επί 30 χρόνια με τη ΝΔ και υπουρ­γού στις κυβερ­νή­σεις των Τζανή Τζαν­νε­τάκη, Κων­στα­ντί­νου Μητσο­τάκη και Κώστα Καρα­μανλή.

Στις εθνικές εκλογές της 20ής Νοεμ­βρίου 1977 η ΝΔ του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή κερ­δί­ζει θριαμ­βευ­τικά και ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης, σε ηλικία 34 ετών, εκλέ­γε­ται για πρώτη φορά βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, της οποίας υπήρξε ιδρυ­τικό μέλος. Έκτοτε έμελλε να χαράξει μία λαμπρή πορεία στην πολι­τική. Ο νεαρός φιλό­δο­ξος Κώος με σπουδές στη Φυσική, άγνω­στος ακόμη τότε στα νησιά, περιό­δευε στις πρώτες εκλογές με παρέα λίγων φίλων και συγ­γε­νών (Αγγε­λική Παυλίδη και Μανώλης Γιαν­νι­κου­ρής, Γιάννης Μαγρι­πλής, Νίκος Μπάτης, Γιάννης και Καίτη Παμπρή, Γιάννης Γιαν­να­κά­κης, Γιάγκος Καμπου­ρό­που­λος, Γιώργος και Τρια­ντά­φυλ­λος Καρα­γιάν­νης, Νίκος Τσίκκης, Οδυσ­σέας Παπα­νι­κο­λάου, Ηλίας Στα­μα­τά­κης, Μαρίτσα Μαντι­κού, Στέλλα Σαρρή, Γιάννης Σκλα­βού­ρης, Βασίλης Πλαγ­γέ­της και άλλοι) στις γει­το­νιές, στα καφε­νεία και στα χωριά της Ρόδου και αμέσως κατά­φερνε να μαγνη­τί­ζει τα πλήθη, λένε όσοι ήταν στο πλευρό του, επι­στή­θιοι φίλοι, συνερ­γά­τες και συνο­δοι­πό­ροι. Δεν άργησε να δια­δο­θεί στην κοι­νω­νία ταχύ­τατα το όνομά του και να γίνει ο «Δωδε­κα­νη­σιάρ­χης». Ήρθε πρώτος βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου σε σταυ­ρούς προ­τί­μη­σης στις εκλογές του 1977 με τη Νέα Δημο­κρα­τία, αφή­νο­ντας δεύτερο τον Ευάγ­γελο Κανό­ναρχο.

Σε κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση έκτοτε κατά­φερνε να εκλέ­γε­ται πρώτος σε σταυ­ρούς προ­τί­μη­σης, καταρ­ρί­πτο­ντας κάθε φορά το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε ψήφους. Η μονα­δική φορά που δεν κατά­φερε να εκλεγεί στο ελλη­νικό κοι­νο­βού­λιο ήταν το 1996.

Στις κυβερ­νή­σεις Τζαν­νε­τάκη, Ζολώτα και Μητσο­τάκη, ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης διε­τέ­λεσε υφυ­πουρ­γός Οικο­νο­μι­κών και υπουρ­γός Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λίας. Στην πρώτη κυβέρ­νηση του Κώστα Καρα­μανλή το 2004 διο­ρί­στηκε υπουρ­γός Αιγαίου και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, θέση στην οποία παρέ­μεινε μέχρι και τον σχη­μα­τι­σμό της δεύ­τε­ρης κυβέρ­νη­σης που προήλθε από τις βου­λευ­τι­κές εκλογές του 2007.

Εκπρο­σω­πούσε με πάθος τον λαό της Δωδε­κα­νή­σου από τα έδρανα του ελλη­νι­κού κοι­νο­βου­λίου, αλλά και τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας μας από το Συμ­βού­λιο της Ευρώπης, το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο και διε­θνείς οργα­νι­σμούς, όπου έδινε μάχες για τη χώρα μας.

Υπήρξε από μόνος του μια πολι­τική σχολή, παρα­δέ­χο­νται ακόμη και σήμερα πολι­τι­κοί φίλοι και αντί­πα­λοι. Ήταν η σχολή της από­λυ­της αφο­σί­ω­σης στα κοινά και στον τόπο του. Η πολι­τική σχολή της συνε­χούς και αδιά­λει­πτης επι­κοι­νω­νίας με τον κόσμο. Η σχολή που γνώριζε τον καθένα με το μικρό του όνομα, που γνώριζε όλη την οικο­γέ­νεια, που ήξερε τα καθη­με­ρινά της προ­βλή­ματα. Ήταν πρότυπο αυτο­δη­μιούρ­γη­του πολι­τι­κού και ευπα­τρί­δης της πολι­τι­κής. Δια­κρι­νό­ταν για τις καθαρές επι­λο­γές του, για την ακε­ραιό­τητά του.

Οι φίλοι του αμέ­τρη­τοι σε όλα τα Δωδε­κά­νησα και πάντα τα γραφεία του προ­ε­κλο­γικά κατα­κλύ­ζο­νταν από ένθερ­μους υποστηρικτές-πυρήνα εκλο­γι­κού αγώνα (οικο­γέ­νεια Γιαν­νι­κουρή, Τ. Σπανός, Χ. Χατζηευ­θυ­μίου, Γ. Γιαν­να­κά­κης, Μ. Παλλάς, Μ. Μαντι­κού, οικο­γέ­νεια Τριομ­μάτη, οικο­γέ­νεια Χατζη­μι­χαήλ, Μ. Κόν­σο­λας, οικο­γέ­νεια Παμπρή, Γ. Σάββας, Μ. Κούρτη, Π. Σακελ­λα­ρίου, οικο­γέ­νεια Τσίκκη, οικο­γέ­νεια Καρίκη, Γ. Μηνα­τσής, Γ. Καρα­γιάν­νης, οικο­γέ­νεια Δοντά, Ν. Βασι­λά­κης, Φώτης και Μίκη Δράκου, Τσαμ. Καρα­γιάν­νης, Στ. Σαρρή, Β. Ζωάννου κλπ).

Ένας από τους ανθρώ­πους που έζησε τον Αρι­στο­τέλη Παυλίδη, τόσο σε προσωπικό-φιλικό επίπεδο, όσο και σε επαγ­γελ­μα­τικό, είναι ο δρ. Κων­στα­ντί­νος Τασσάς, πολι­τι­κός μηχα­νι­κός, οικο­νο­μο­λό­γος, συγ­γρα­φέας και πρώην επι­κε­φα­λής της Task Force για τα συγ­χρη­μα­το­δο­τού­μενα έργα της Κομι­σιόν στην Ελλάδα. Ιδιαί­τερα καίρια η θέση που είχε ο κ. Τασσάς την περίοδο που ήταν υπουρ­γός Αιγαίου και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής ο Α. Παυ­λί­δης, αφού ήλεγχε όλα τα δημόσια έργα από την πλευρά της Ευρώπης στην Ελλάδα, δηλαδή 144.000 έργα και υποέργα με 37 δισ. προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό!

“Με τον Τέλη Παυλίδη μάς έχει συν­δέ­σει μία τρομερή φιλία! Γνω­ρι­στή­καμε σε ειδικές συν­θή­κες, γιατί τότε ήμουν ο captain της Task Force της Κομι­σιόν για τα συγ­χρη­μα­το­δο­τού­μενα έργα της Ελλάδας και τον γνώρισα σαν υπουργό Αιγαίου και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής στη Μυτι­λήνη. Η γνω­ρι­μία μας ήταν ολι­γό­λε­πτη στην αρχή και μετά κατα­λή­ξαμε να τρώμε σε μία ταβέρνα και αρχί­σαμε να λέμε πάρα πολλά κοινά που είχαμε ζήσει και εμείς και ο πατέρας μου και ο ίδιος από τότε που ήταν φοι­τη­τής ακόμα στην Φυσι­κο­μα­θη­μα­τική μέχρι τις 12 τα μεσά­νυ­χτα. Από τότε συν­δε­θή­καμε και επαγ­γελ­μα­τικά και φιλικά”, θα πει ο δρ. Κων­στα­ντί­νος Τασσάς.

Σημεί­ωσε δε ότι «ο επαγ­γελ­μα­τι­σμός του ήταν ασύ­γκρι­τος. Δηλαδή εγώ που έχω δου­λέ­ψει πάρα πολύ στα μεγα­λύ­τερα έργα του κόσμου και σε πολλές χώρες, δεν έχω γνω­ρί­σει “Παυ­λί­δη­δες” στη ζωή μου! Αυτός ο άνθρω­πος ήταν ακού­ρα­στος, έδινε την ψυχή του, γιατί μπορεί να ήταν υπουρ­γός Αιγαίου, μπορεί να ήταν υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας, αλλά αυτός ο άνθρω­πος είχε όλη την Ελλάδα στην καρδιά του”, σημεί­ωσε κατα­λή­γο­ντας.

Ένας άνθρω­πος που βρι­σκό­ταν επίσης δίπλα του για 39 ολό­κληρα χρόνια ήταν ο Χρήστος Σκάλκος, ο άνθρω­πος της προ­σω­πι­κής του ασφά­λειας, ο αστυ­νο­μι­κός του, ο επί δεκα­ε­τίες εξ απορ­ρή­των του εκλι­πό­ντος βου­λευτή και υπουρ­γού. Όσοι γνώ­ρι­ζαν τον Αρι­στο­τέλη Παυλίδη, έβλεπαν τον Χρήστο Σκάλκο, πάντα, να κινεί­ται δίπλα του, όχι μόνο στην Αθήνα, που ήταν η βάση του, αλλά πολλές φορές να τον συνο­δεύει και στα νησιά, στις τακτι­κές επι­σκέ­ψεις του και στις αμέ­τρη­τες χιλιά­δες περιο­δείες του ή στις εκλογές. Η φυσιο­γνω­μία του γνωστή σε μικρούς και μεγά­λους. Στε­κό­ταν πάντα ένα βήμα πίσω του. Δεν έφυγε από το πλευρό του, ακόμη κι όταν συντα­ξιο­δο­τή­θηκε. Μέχρι την ύστατη ώρα στο πλευρό του…

Τα τελευ­ταία χρόνια, παρά τα σοβαρά θέματα υγείας που αντι­με­τώ­πιζε, αφιε­ρώ­θηκε στο στόχο ανά­δει­ξης της Ιππο­κρα­τι­κής Κω και προ­βο­λής των Ιππο­κρα­τι­κών Ιδεών, όπου διε­τέ­λεσε και πρό­ε­δρος του Διε­θνούς Ιππο­κρά­τειου Ιδρύ­μα­τος.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.