Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε αγωγή της ΕΔΕΜ κατά ξενοδοχείου κρίνοντας ατεκμηρίωτη τη δημόσια εκτέλεση μουσικού ρεπερτορίου

• Η από­φα­ση ανα­δει­κνύ­ει το αυ­στη­ρό απο­δει­κτι­κό βάρος για την από­δει­ξη δη­μό­σιας εκτέ­λε­σης και απορ­ρί­πτει το αί­τη­μα ηθι­κής βλά­βης ως αό­ρι­στο, επι­δι­κά­ζο­ντας δι­κα­στι­κή δα­πά­νη 300 ευρώ υπέρ της ενα­γό­με­νης

Μία υπό­θε­ση με ευ­ρύ­τε­ρες προ­ε­κτά­σεις για τον ξε­νο­δο­χεια­κό κλάδο και τους ορ­γα­νι­σμούς συλ­λο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης πνευ­μα­τι­κών δι­καιω­μά­των κρί­θη­κε στη Ρόδο.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με από­φα­σή του που δη­μο­σιεύ­θη­κε σε έκτα­κτη δη­μό­σια συ­νε­δρί­α­ση, απέρ­ρι­ψε την αγωγή της «Ένω­σης Δι­καιού­χων ΕΔΕΜ» κατά της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας η οποία εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται ξε­νο­δο­χείο στα Κο­λύ­μπια.

Στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­κε το αν υφί­στα­ται, απο­δει­κτι­κά και νο­μι­κά, δη­μό­σια εκτέ­λε­ση μου­σι­κών έργων χωρίς σχε­τι­κή άδεια, καθώς και το εάν στοι­χειο­θε­τεί­ται ηθική βλάβη του ορ­γα­νι­σμού.

Η ΕΔΕΜ, ορ­γα­νι­σμός συλ­λο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης με έδρα την Αθήνα, προ­σέ­φυ­γε στη δι­καιο­σύ­νη, αξιώ­νο­ντας αμοι­βές για χρήση ρε­περ­το­ρί­ου που φε­ρό­ταν να εκτε­λεί­ται δη­μό­σια στην ξε­νο­δο­χεια­κή μο­νά­δα από το 2018 έως και το 2023.

Ο ορ­γα­νι­σμός επι­κα­λεί­το το δι­πλά­σιο της συ­νή­θους αμοι­βής, κατά το άρθρο 65 του ν. 2121/1993, συ­νο­λι­κά 17.422,50 ευρώ, καθώς και 3.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Πα­ράλ­λη­λα, προ­βλή­θη­κε επι­κου­ρι­κά βάση αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού για 8.711,25 ευρώ.

Στις σκέ­ψεις της από­φα­σης ανα­λύ­ε­ται διε­ξο­δι­κά το θε­σμι­κό πλαί­σιο της πνευ­μα­τι­κής ιδιο­κτη­σί­ας. Το δι­κα­στή­ριο υπεν­θύ­μι­σε ότι ο δη­μιουρ­γός απο­κτά εξ αρχής πε­ριου­σια­κό και ηθικό δι­καί­ω­μα επί του έργου του, ενώ οι ορ­γα­νι­σμοί συλ­λο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης δύ­να­νται να εκ­προ­σω­πούν τους δι­καιού­χους και να ει­σπράτ­τουν εύ­λο­γες αμοι­βές. Καί­ρια έν­νοια είναι η «δη­μό­σια εκτέ­λε­ση», δη­λα­δή η χρήση που κα­θι­στά το έργο προ­σι­τό σε κύκλο προ­σώ­πων πέρα από το στενό οι­κο­γε­νεια­κό ή άμεσο κοι­νω­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον.

Στο ξε­νο­δο­χεια­κό πε­ρι­βάλ­λον, δη­μό­σια εκτέ­λε­ση μπο­ρεί να συ­ντρέ­χει όταν ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας ορ­γα­νώ­νει συ­στη­μα­τι­κά τη με­τά­δο­ση μου­σι­κής σε κοινό πε­λα­τών ή μέσω κε­ντρι­κών συ­στη­μά­των δια­νο­μής—προ­ϋ­πό­θε­ση που πρέ­πει να απο­δει­κνύ­ε­ται με σα­φή­νεια.

Το απο­δει­κτι­κό βάρος «κλει­δί» της υπό­θε­σης

Κατά την εκτί­μη­ση των εγ­γρά­φων, των φω­το­γρα­φιών και της μίας ένορ­κης βε­βαί­ω­σης που προ­σκο­μί­στη­κε υπέρ της αγω­γής, το δι­κα­στή­ριο δεν πεί­σθη­κε ότι το ξε­νο­δο­χείο προ­έ­βη σε δη­μό­σια εκτέ­λε­ση έργων που ανή­κουν στο ρε­περ­τό­ριο που δια­χει­ρί­ζε­ται η ΕΔΕΜ. Κα­θο­ρι­στι­κή ήταν η αντι­πα­ρα­βο­λή του δειγ­μα­το­λη­πτι­κού ελέγ­χου με τον δη­μο­σιευ­μέ­νο πί­να­κα ρε­περ­το­ρί­ου του έτε­ρου ορ­γα­νι­σμού «ΑΥ­ΤΟ­ΔΙΑ­ΧΕΙ­ΡΙ­ΣΗ», από τον οποίο η ενα­γό­με­νη είχε ήδη λάβει άδειες για τα έτη 2021, 2022 και 2023.

Με άλλα λόγια, δεν τεκ­μη­ριώ­θη­κε ότι παί­ζο­νταν, ζω­ντα­νά ή μη­χα­νι­κά, έργα που βρί­σκο­νται στη δια­χεί­ρι­ση της ΕΔΕΜ χωρίς την απαι­τού­με­νη άδεια.

Ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά γί­νε­ται στον ισχυ­ρι­σμό ότι υπήρ­ξε δη­μό­σια εκτέ­λε­ση μέσω των τη­λε­ο­πτι­κών συ­σκευών στα δω­μά­τια.

Ο μάρ­τυ­ρας του ενά­γο­ντος, που επι­σκέ­φθη­κε το ξε­νο­δο­χείο ως πε­λά­της για μία ημέρα (11 Οκτω­βρί­ου 2023) χωρίς δια­μο­νή, ανέ­φε­ρε ότι «είναι σε θέση να βε­βαιώ­σει» δη­μό­σια εκτέ­λε­ση ρε­περ­το­ρί­ου. Ωστό­σο, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν εξή­γη­σε πώς απέ­κτη­σε αυτή τη γνώση, αφού δεν διέ­μει­νε σε δω­μά­τιο και πα­ρέ­μει­νε μόνο στους κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους. Ενό­ψει αυτού, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος ισχυ­ρι­σμός δεν βρήκε επαρ­κές απο­δει­κτι­κό έρει­σμα.

Το αί­τη­μα χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης λόγω ηθι­κής βλά­βης απορ­ρί­φθη­κε ως αό­ρι­στο. Η από­φα­ση υπο­γραμ­μί­ζει ότι για νο­μι­κά πρό­σω­πα η ηθική βλάβη πρέ­πει να εμ­φα­νί­ζει συ­γκε­κρι­μέ­νη υλική απο­τύ­πω­ση: προ­σβο­λή εμπο­ρι­κής πί­στης, απώ­λεια συ­νερ­γα­σιών, υπο­χώ­ρη­ση με­ρι­δί­ου αγο­ράς ή ακύ­ρω­ση συμ­βά­σε­ων. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, η ΕΔΕΜ δεν επι­κα­λέ­στη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να πε­ρι­στα­τι­κά όπως απώ­λεια δη­μιουρ­γών ή χρη­στών, υπα­να­χω­ρή­σεις ή οι­κο­νο­μι­κή ζημία με με­τρή­σι­μο αντί­κτυ­πο στο εμπο­ρι­κό της μέλ­λον. Κατά συ­νέ­πεια, το σχε­τι­κό κον­δύ­λι δεν μπο­ρού­σε να στα­θεί.

Και η επι­κου­ρι­κή βάση απορ­ρί­φθη­κε ως μη νό­μι­μη, καθώς στη­ρι­ζό­ταν στα ίδια πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά με την κύρια αγωγή. Το δι­κα­στή­ριο υπεν­θύ­μι­σε ότι ο αδι­καιο­λό­γη­τος πλου­τι­σμός έχει επι­βοη­θη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και προ­ϋ­πο­θέ­τει δια­φο­ρε­τι­κά ή πρό­σθε­τα πραγ­μα­τι­κά στοι­χεία, τα οποία εδώ δεν υφί­στα­ντο.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε την αγωγή, κατά τα νό­μι­μα και πα­ρα­δε­κτά τμή­μα­τά της, αβά­σι­μη στην ουσία και την απέρ­ρι­ψε. Επι­πλέ­ον, επέ­βα­λε στον ενά­γο­ντα την κα­τα­βο­λή δι­κα­στι­κής δα­πά­νης υπέρ της ενα­γό­με­νης, ύψους 300 ευρώ.

Η από­φα­ση δεν αμ­φι­σβη­τεί την κα­νο­νι­στι­κή αρχή ότι η δη­μό­σια εκτέ­λε­ση σε επι­χει­ρή­σεις απαι­τεί άδεια και αμοι­βή υπέρ των δι­καιού­χων. Αντι­θέ­τως, κα­θι­στά σαφές ότι το δι­καί­ω­μα αυτό πρέ­πει να στη­ρί­ζε­ται σε στι­βα­ρό απο­δει­κτι­κό υλικό: ακρι­βείς κα­τα­γρα­φές ρε­περ­το­ρί­ου, ταυ­το­ποί­η­ση έργων, τε­χνι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση της με­τά­δο­σης, και δια­χω­ρι­σμός ανά­με­σα σε κα­λυμ­μέ­νο και μη κα­λυμ­μέ­νο ρε­περ­τό­ριο.

Για τα ξε­νο­δο­χεία, η υπό­θε­ση υπεν­θυ­μί­ζει την ανά­γκη συ­στη­μα­τι­κής συμ­μόρ­φω­σης και σαφών αδειο­δο­τή­σε­ων όπου υπάρ­χουν πολ­λοί ορ­γα­νι­σμοί, οι άδειες πρέ­πει να αντα­να­κλούν το πραγ­μα­τι­κό ρε­περ­τό­ριο που χρη­σι­μο­ποιεί­ται. Για τους ορ­γα­νι­σμούς, το μή­νυ­μα είναι ότι η τεκ­μη­ρί­ω­ση δεν μπο­ρεί να επα­φί­ε­ται σε γε­νι­κές ανα­φο­ρές ή δειγ­μα­το­λη­πτι­κές κρί­σεις χωρίς επαρ­κή με­θο­δο­λο­γία.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Βα­σί­λης Κα­βου­ριού.