Η δυσφορία στη Ρόδο για το «άδειασμα» Ανδρουλάκη ανοίγει έδαφος για τον Γερουλάνο

• Στελέχη και μέλη του κόμ­μα­τος παρα­δέ­χο­νται ότι βρέ­θη­καν σε θέση άμυνας απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, αδυ­να­τώ­ντας να υπο­στη­ρί­ξουν μια γραμμή που δεν αντα­να­κλά τα τοπικά αιτή­ματα

Απήχηση φαί­νε­ται βρίσκει η παρέμ­βαση του Παύλου Γερου­λά­νου στα Δωδε­κά­νησα και ειδικά στη Ρόδο, όπου το κλίμα παρα­μέ­νει παγω­μένο μετά το άδεια­σμα του προ­έ­δρου του ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα του μειω­μέ­νου ΦΠΑ και τη μη συμπε­ρί­ληψη του νησιού.

Δύο εβδο­μά­δες σχεδόν μετά τις δηλώ­σεις του Νίκου Ανδρου­λάκη στη ΔΕΘ, η δυσφο­ρία όχι μόνο δεν έχει υπο­χω­ρή­σει αλλά παρα­μέ­νει έντονη με τα τοπικά στελέχη που δηλώ­νουν απο­γοη­τευ­μένα να παρα­κο­λου­θούν με προσοχή τις εσω­κομ­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις και τις παρεμ­βά­σεις κεντρι­κών στε­λε­χών.

Στη Ρόδο, το αίτημα για επα­να­φορά του μειω­μέ­νου ΦΠΑ έχει λάβει χαρα­κτήρα καθο­λικό. Δεν πρό­κει­ται μόνο για οικο­νο­μική διεκ­δί­κηση, αλλά για ζήτημα ισο­νο­μίας και ανα­γνώ­ρι­σης της νησιω­τι­κό­τη­τας. Στη­ρί­ζε­ται ανοιχτά από την τοπική αυτο­διοί­κηση και τους παρα­γω­γι­κούς φορείς, ακόμη και από τους βου­λευ­τές της ΝΔ που έχουν εκφρα­στεί υπέρ. Σε ένα τέτοιο περι­βάλ­λον, η κοι­νω­νία της Ρόδου θεω­ρούσε δεδο­μένο ότι ο πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ θα τοπο­θε­τη­θεί υπέρ της συμπε­ρί­λη­ψης στο καθε­στώς των μειω­μέ­νων ΦΠΑ, του μεγα­λύ­τε­ρου νησιού της Δωδε­κα­νή­σου και του μονα­δι­κού από τον νομό που έμεινε εκτός.

Αντί αυτού, η τοπο­θέ­τηση του Νίκου Ανδρου­λάκη στη ΔΕΘ όχι μόνο δεν ήταν αυτή που περί­με­ναν αλλά ο πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ υπο­στή­ριξε ότι ο μειω­μέ­νος ΦΠΑ μπορεί να ισχύσει για τα μικρά νησιά, όχι όμως για τα μεγάλα. Για τη Ρόδο και παρό­μοια νησιά ανέφερε πως τα επι­πλέον έσοδα από τον κανο­νικό συντε­λε­στή θα πρέπει να επι­στρέ­φουν με έργα και κοι­νω­νι­κές παροχές. Η θέση αυτή κρίθηκε θολή και απο­στα­σιο­ποι­η­μένη. Για τα στελέχη του κόμ­μα­τος στο νησί λει­τούρ­γησε ως «άδεια­σμα», αφού τους αφαί­ρεσε το βασικό επι­χεί­ρημα απέ­να­ντι στους πολίτες.

Η αμη­χα­νία που ακο­λού­θησε δεν μπορεί εύκολα να γίνει δια­χει­ρί­σιμη. Στελέχη και μέλη παρα­δέ­χο­νται ότι βρέ­θη­καν σε θέση άμυνας απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, αδυ­να­τώ­ντας να υπο­στη­ρί­ξουν μια γραμμή που δεν αντα­να­κλά τα τοπικά αιτή­ματα. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα κλίμα παγω­μά­ρας το οποίο εξα­κο­λου­θεί να είναι διάχυτο και περιο­ρί­ζει τη δυνα­μική του κόμ­μα­τος στο νησί, καθώς αφορά στο μέλλον και στην ανά­πτυξη του νησιού.

Η εικόνα αυτή γίνεται ακόμη πιο δύσκολη λόγω του οργα­νω­τι­κού κενού στα Δωδε­κά­νησα. Δεν έχουν ακόμη συγκρο­τη­θεί Νομαρ­χια­κές Επι­τρο­πές ούτε στο Νότιο ούτε στο Βόρειο συγκρό­τημα, γεγονός που αφήνει τα στελέχη χωρίς συντο­νι­σμό και χωρίς θεσμικό πλαίσιο να στη­ρί­ξει τη δράση τους. Το κενό αυτό μετα­φρά­ζε­ται σε έλλειψη πολι­τι­κής κάλυψης. Όπως παρα­δέ­χο­νται τοπικοί κομ­μα­τι­κοί παρά­γο­ντες, η απο­γο­ή­τευση για τον ΦΠΑ σε συν­δυα­σμό με την οργα­νω­τική αδρά­νεια λει­τουρ­γούν πολ­λα­πλα­σια­στικά και δημιουρ­γούν αίσθημα απο­μά­κρυν­σης από την ηγεσία.

Σε αυτό το περι­βάλ­λον, η παρέμ­βαση Γερου­λά­νου έχει πυρο­δο­τή­σει συζη­τή­σεις και στα τοπικά κομ­μα­τικά στελέχη, ακόμη και σε εκείνα που μέχρι πρό­τι­νος δήλωναν ανοιχτά τη στήριξή τους στον Νίκο Ανδρου­λάκη. Το «άδεια­σμα» στο ζήτημα του ΦΠΑ και τα καθη­λω­μένα ποσοστά του κόμ­μα­τος στην περιοχή δημιουρ­γούν ερω­τή­ματα για τη στρα­τη­γική και δίνουν έδαφος σε φωνές που ζητούν αλλαγές.

Ο Παύλος Γερου­λά­νος μίλησε ανοιχτά για την ανάγκη συνε­δρίου ουσίας και ξεκά­θα­ρης στρα­τη­γι­κής, τονί­ζο­ντας ότι «τα πολι­τικά στελέχη κρί­νο­νται για αυτά που πράτ­τουν» και ότι «δεν μπορεί να σιωπά κανένα στέ­λε­χος». Υπο­γράμ­μισε ότι η δουλειά όλων είναι να βγουν έξω και να παλέ­ψουν για το κόμμα, ενώ ξεκα­θά­ρισε πως δεν τίθεται ζήτημα αμφι­σβή­τη­σης της ηγεσίας. Ωστόσο, άφησε σαφές μήνυμα ότι αν μέσα στο χρονικό περι­θώ­ριο που έχει τεθεί δεν συγκλη­θούν τα όργανα και δεν γίνει συνέ­δριο ουσίας, τότε το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να επα­νε­ξε­τά­σει τη στρα­τη­γική του.

Στη Ρόδο, τα λόγια αυτά λει­τούρ­γη­σαν σαν καθρέ­φτης. Για τις τοπικές οργα­νώ­σεις, περι­γρά­φουν με ακρί­βεια την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν εδώ και μήνες. Όταν η ηγεσία αφήνει ανοιχτά κρίσιμα ζητή­ματα και καθυ­στε­ρεί να οργα­νώ­σει τα εσω­κομ­μα­τικά όργανα, η βάση αισθά­νε­ται εκτε­θει­μένη. Το κενό στρα­τη­γι­κής που επε­σή­μανε ο Π. Γερου­λά­νος ταυ­τί­ζε­ται με το αίσθημα αδρά­νειας που βιώνουν καθη­με­ρινά τα στελέχη των Δωδε­κα­νή­σων.

Η πολι­τική συνέ­πεια είναι εμφανής. Η εικόνα του προ­έ­δρου στη Ρόδο έχει υποστεί φθορά, ενώ τα στελέχη στε­ρού­νται τα μέσα για να αντι­στρέ­ψουν το κλίμα. Η απουσία συγκρο­τη­μέ­νων Ν.Ε. δεν επι­τρέ­πει συντο­νι­σμό, δεν στη­ρί­ζει πρω­το­βου­λίες και αφήνει ανα­πά­ντητα τα ερω­τή­ματα που θέτει η κοι­νω­νία. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ εμφα­νί­ζε­ται να χάνει έδαφος σε μια περι­φέ­ρεια στρα­τη­γι­κής σημα­σίας, όπου θα μπο­ρούσε να είχε αξιο­ποι­ή­σει τη δυσα­ρέ­σκεια των πολιτών για να ανα­κτή­σει πολι­τικό έρεισμα.

Η Ρόδος, ως το μεγα­λύ­τερο νησί της Δωδε­κα­νή­σου με έντονη οικο­νο­μική και πολι­τική ζωή, λει­τουρ­γεί ως βαρό­με­τρο για την εικόνα του κόμ­μα­τος σε έναν νομό που άλλοτε ήταν το προ­πύρ­γιό του. Η αδυ­να­μία του ΠΑΣΟΚ να πείσει την τοπική κοι­νω­νία για την ορθό­τητα των θέσεών του δημιουρ­γεί ανη­συ­χία για την προ­ο­πτική του σε ολό­κληρη την περιοχή. Όπως σημειώ­νουν στελέχη με γνώση των διερ­γα­σιών, αν δεν υπάρ­ξουν άμεσες κινή­σεις ανα­σύ­ντα­ξης, η φθορά μπορεί να παγιω­θεί και να επη­ρε­ά­σει συνο­λικά τα Δωδε­κά­νησα.

Το επερ­χό­μενο συνέ­δριο θεω­ρεί­ται κρίσιμη ευκαι­ρία για να καλυ­φθεί αυτό το κενό. Στη Ρόδο, οι προσ­δο­κίες δεν αφορούν μόνο στη χάραξη στρα­τη­γι­κής σε εθνικό επίπεδο αλλά και στην ανα­συ­γκρό­τηση των κομ­μα­τι­κών οργάνων και στην καθαρή στήριξη στα τοπικά αιτή­ματα. Αν αυτό δεν συμβεί, η από­σταση μεταξύ ηγεσίας και βάσης θα συνε­χί­σει να διευ­ρύ­νε­ται.

Η απήχηση που βρήκε η παρέμ­βαση Γερου­λά­νου δείχνει ότι η αγωνία για στρα­τη­γική και οργά­νωση είναι διάχυτη και στα Δωδε­κά­νησα. Η Ρόδος απο­τε­λεί το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα μιας κοι­νω­νίας που ένιωσε «άδεια­σμα» από την ηγεσία και που σήμερα ζητά απα­ντή­σεις. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν το συνέ­δριο θα τις δώσει ή αν η παγω­μάρα θα παγιω­θεί.