Ανοιχτός σε προτάσεις αξιοποίησης του παλιού Νοσοκομείου ο Άδωνις Γεωργιάδης

• Θα ανα­ζη­τή­σει λύση κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του, δε­σμεύ­ε­ται ο υπουρ­γός Υγεί­ας • Το ιστο­ρι­κό μνη­μείο που κα­ταρ­ρέ­ει μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί σε πα­νε­πι­στη­μια­κό κόμβο και φοι­τη­τι­κές εστί­ες, αν η πο­λι­τεία και οι φο­ρείς ανα­λά­βουν δράση

Ανοι­κτός σε κάθε πρό­τα­ση του Δήμου Ρόδου ή άλλου φορέα για την αξιο­ποί­η­ση των κτη­ρια­κών εγκα­τα­στά­σε­ων του Πα­λιού Νο­σο­κο­μεί­ου εμ­φα­νί­στη­κε ο υπουρ­γός Υγεί­ας, Άδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης. Ο υπουρ­γός μι­λώ­ντας στην τη­λε­ό­ρα­ση «Κό­σμος» στην εκ­πο­μπή των Τέρη Χα­τζη­ιω­άν­νου – Κλε­άν­θη Λοϊ­ζου τό­νι­σε ότι η ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης «προ­σβάλ­λει την πόλη» και δια­βε­βαί­ω­σε πως, ακόμη κι αν δεν υπάρ­ξει το­πι­κή πρό­τα­ση, θα ανα­ζη­τή­σει λύση κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του.

«Είναι με­γά­λο πε­ριου­σια­κό στοι­χείο στο κέ­ντρο της πόλης και δεν μου αρέ­σει να είναι ερει­πω­μέ­νο. Σή­με­ρα χρη­σι­μο­ποιεί­ται μόνο ένα μικρό τμήμα από τον Ια­τρι­κό Σύλ­λο­γο. Θέλω να βρε­θεί λύση. Εγώ τη Ρόδο την υπε­ρα­γα­πώ, έχω γίνει οιο­νεί Ρο­δί­της», δή­λω­σε ο υπουρ­γός, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας πως ήδη από το 2013 είχε κα­ταγ­γεί­λει δη­μό­σια την ει­κό­να του εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου κτη­ρί­ου.

Όποιος πε­ρά­σει σή­με­ρα από την οδό Ερυ­θρού Σταυ­ρού, αντι­κρί­ζει ένα σκη­νι­κό διά­λυ­σης. Το παλιό νο­σο­κο­μείο –θε­με­λιω­μέ­νο το 1924 ως Ospedale Regio di Rodi, εγκαι­νια­σμέ­νο το 1926 και με­τέ­πει­τα γνω­στό ως «Regina Elena» – ρη­μά­ζει εδώ και δε­κα­ε­τί­ες. Μετά την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου πέ­ρα­σε στο ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο, αλλά από το 2000 μετά τη με­τα­φο­ρά του νο­σο­κο­μεί­ου στο νέο κτή­ριο εγκα­τα­λεί­φθη­κε ορι­στι­κά. Παρά το γε­γο­νός ότι από το 1986 έχει κη­ρυ­χθεί δια­τη­ρη­τέο, σή­με­ρα στέ­κει με σπα­σμέ­να πα­ρά­θυ­ρα, βαν­δα­λι­σμέ­να δω­μά­τια, ετοι­μόρ­ρο­πους τοί­χους και κή­πους που έχουν με­τα­τρα­πεί σε χω­μα­τε­ρή.

Το εσω­τε­ρι­κό του χρη­σι­μο­ποιεί­ται ανε­μπό­δι­στα ως κα­τα­φύ­γιο πε­ρι­θω­ρια­κών ομά­δων και ου­σιο­ε­ξαρ­τη­μέ­νων, με φω­τιές και επει­σό­δια να απο­τε­λούν συχνό φαι­νό­με­νο. Η ει­κό­να θυ­μί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο άτυπο κα­ταυ­λι­σμό παρά ιστο­ρι­κό μνη­μείο στο κέ­ντρο της πρω­τεύ­ου­σας του με­γα­λύ­τε­ρου νη­σιού των Δω­δε­κα­νή­σων.

Παρά τις συ­νε­χείς δια­πι­στώ­σεις, καμία κυ­βέρ­νη­ση ή το­πι­κός φο­ρέ­ας δεν ανέ­λα­βε πρω­το­βου­λία ου­σί­ας. Την ίδια ώρα, η συ­ζή­τη­ση για τη στέ­γα­ση φοι­τη­τών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου φέρ­νει ξανά στο προ­σκή­νιο το κτη­ρια­κό ζή­τη­μα. Πρό­σφα­τα ο δή­μαρ­χος Ρόδου, Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης, επα­νήλ­θε –έστω και κα­θυ­στε­ρη­μέ­να– στην πρό­τα­ση που είχαν κα­τα­θέ­σει πα­λαιό­τε­ρα ο πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ Γιάν­νης Πάπ­που και ο ανα­πλη­ρω­τής πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Από­στο­λος Ασπρά­κης, για τη με­τα­τρο­πή του κτη­ρί­ου του πρώην ΙΚΑ στις οδούς Κων­στα­ντί­νου Πα­λαιο­λό­γου και Με­γά­λου Κων­στα­ντί­νου σε φοι­τη­τι­κές εστί­ες. Η διοί­κη­ση του ΕΦΚΑ, είχε ήδη απο­κλεί­σει μια τέ­τοια ανταλ­λα­γή.

Ωστό­σο, ίσως η πιο ου­σια­στι­κή και ιδα­νι­κή λύση να βρί­σκε­ται στην πα­ρα­χώ­ρη­ση του ιτα­λι­κού κτη­ρί­ου του πα­λιού Νο­σο­κο­μεί­ου και της εσω­τε­ρι­κής του πτέ­ρυ­γας στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου. Μια τέ­τοια από­φα­ση θα μπο­ρού­σε να επε­κτεί­νει τους χώ­ρους δι­δα­σκα­λί­ας, να δη­μιουρ­γή­σει φοι­τη­τι­κές εστί­ες και ταυ­τό­χρο­να να απο­τρέ­ψει την ολο­κλη­ρω­τι­κή κα­τα­στρο­φή ενός μνη­μεί­ου που ήδη έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί δια­τη­ρη­τέο. Η πρό­τα­ση αυτή δεν είναι και­νούρ­για. Είχε κα­τα­τε­θεί πα­λαιό­τε­ρα από τον πρώην βου­λευ­τή και νο­μάρ­χη, Γιάν­νη Πα­ρα­σκευά, στο πλαί­σιο ενός ολο­κλη­ρω­μέ­νου σχε­δί­ου επα­νέ­ντα­ξης του κτη­ρί­ου στη ζωή της πόλης, όταν εγκα­τα­λεί­φθη­κε η ιδέα δη­μιουρ­γί­ας «υγειο­νο­μι­κού πάρ­κου».

Σή­με­ρα, η υιο­θέ­τη­ση αυτής της πρό­τα­σης (με τη συ­ναί­νε­ση του Υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας και τη θε­τι­κή στάση που δη­λώ­νει ο κ. Γε­ωρ­γιά­δης) μοιά­ζει μο­νό­δρο­μος. Η διά­σω­ση του Πα­λιού Νο­σο­κο­μεί­ου δεν είναι απλώς ζή­τη­μα αι­σθη­τι­κής ή νο­σταλ­γί­ας, αλλά στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή για την ανα­ζω­ο­γό­νη­ση του ιστο­ρι­κού κέ­ντρου και την υπο­στή­ρι­ξη της πα­νε­πι­στη­μια­κής κοι­νό­τη­τας της Ρόδου. Ένα κτή­ριο-σύμ­βο­λο δεν πρέ­πει να πα­ρα­μέ­νει ερεί­πιο. Η Ρόδος χρειά­ζε­ται λύ­σεις και το Παλιό Νο­σο­κο­μείο μπο­ρεί και πρέ­πει να ξα­να­γί­νει ζω­ντα­νό κύτ­τα­ρο της πόλης.