Έφυγε από τη ζωή ο καρδιολόγος Τσαμπίκος Κούρτης – Πένθος στον ΙΣΡ και στην κοινωνία της Ρόδου

Ο Ια­τρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου με βαθιά συ­γκί­νη­ση και οδύνη απο­χαι­ρε­τά τον εκλε­κτό συ­νά­δελ­φο και μέλος του, Τσα­μπί­κο Κούρ­τη του Κων­στα­ντί­νου, Ιατρό Καρ­διο­λό­γο, ο οποί­ος έφυγε από τη ζωή σε ηλι­κία 73 ετών.

Ο αεί­μνη­στος υπήρ­ξε μια από τις πλέον γνω­στές ια­τρι­κές φυ­σιο­γνω­μί­ες της Ρόδου. Για δε­κα­ε­τί­ες υπη­ρέ­τη­σε με πάθος και συ­νέ­πεια την ια­τρι­κή επι­στή­μη, έχο­ντας το ια­τρείο του στην οδό Βε­νε­το­κλέ­ων 79, ενώ επί σειρά ετών προ­σέ­φε­ρε τις υπη­ρε­σί­ες του και στο ΙΚΑ Ρόδου. Η επι­στη­μο­νι­κή του κα­τάρ­τι­ση, η αφο­σί­ω­σή στον ασθε­νή και η υπευ­θυ­νό­τη­τά του, τον κα­τέ­στη­σαν πε­ρι­ζή­τη­το ιατρό στην το­πι­κή κοι­νω­νία.

Η απλό­τη­τα και η αξιο­πι­στία του, ήταν  χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που τον διέ­κρι­ναν σε κάθε πτυχή της επαγ­γελ­μα­τι­κής και προ­σω­πι­κής του ζωής. Κέρ­δι­σε τον σε­βα­σμό και την εκτί­μη­ση των συ­να­δέλ­φων του, ενώ οι ασθε­νείς του τον πε­ριέ­βα­λαν με αγάπη και εμπι­στο­σύ­νη, γνω­ρί­ζο­ντας ότι είχαν απέ­να­ντί τους έναν ιατρό με αν­θρω­πιά, ευ­γέ­νεια και ακε­ραιό­τη­τα.

Ο αεί­μνη­στος Τσα­μπί­κος Κούρ­της απο­φοί­τη­σε από την Ια­τρι­κή Σχολή του Αρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στή­μιου Θεσ­σα­λο­νί­κης και έλαβε την άδεια ασκή­σε­ως Ια­τρι­κού Επαγ­γέλ­μα­τος από τη Νο­μαρ­χία Ατ­τι­κής. Έλαβε τον τίτλο της Καρ­διο­λο­γί­ας από τη Νο­μαρ­χία Ατ­τι­κής και κα­τό­πιν ενε­γρά­φη στο τα­κτι­κό μη­τρώο του Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, του οποί­ου υπήρ­ξε ενερ­γό μέλος μέχρι πρό­τι­νος.

Η ανα­πά­ντε­χη εί­δη­ση της απώ­λειάς του σκόρ­πι­σε βαθιά θλίψη σε όλους τους ασθε­νείς του, στην κοι­νω­νία της Ρόδου και των νη­σιών μας. Ο θά­να­τός του αφή­νει δυ­σα­να­πλή­ρω­το κενό τόσο στον ια­τρι­κό κόσμο της Ρόδου όσο και στην κοι­νω­νία μας γε­νι­κό­τε­ρα.

Η εξό­διος ακο­λου­θία θα τε­λε­στεί την Δευ­τέ­ρα 22 Σε­πτεμ­βρί­ου και ώρα 10.00 π.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Δη­μη­τρί­ου πό­λε­ως Ρόδου.

Ο Ια­τρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου εκ­φρά­ζει τα ει­λι­κρι­νή του συλ­λυ­πη­τή­ριά στον συ­νά­δελ­φο υιό του Κων­στα­ντί­νο, στην σύ­ζυ­γο και τα υπό­λοι­πα μέλη της οι­κο­γέ­νειας του. Η μνήμη του θα μεί­νει ζω­ντα­νή μέσα από το έργο και την πα­ρα­κα­τα­θή­κη που αφή­νει πίσω του.