Γιώργος Κυπραίος: «Η Ρόδος ζητά ισότιμη φορολογική μεταχείριση»

• Ο πε­ρι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος της «Νέας Επο­χής στο Νότιο Αι­γαίο» το­πο­θε­τεί­ται για το νέο κα­θε­στώς μειω­μέ­νου ΦΠΑ και εξη­γεί γιατί η Ρόδος πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στις ρυθ­μί­σεις στή­ρι­ξης της νη­σιω­τι­κό­τη­τας

Η πρό­σφα­τη εξαγ­γε­λία για την επα­να­φο­ρά μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ σε νησιά της πα­ρα­με­θο­ρί­ου επα­νέ­φε­ρε στο προ­σκή­νιο το ζή­τη­μα της νη­σιω­τι­κό­τη­τας και των κρι­τη­ρί­ων έντα­ξης στις ευ­νοϊ­κές ρυθ­μί­σεις.

Ο πε­ρι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος κ. Γιώρ­γος Κυ­πραί­ος, με σειρά πα­ρεμ­βά­σε­ων, επι­ση­μαί­νει την ανά­γκη επα­νε­ξέ­τα­σης του πλη­θυ­σμια­κού ορίου που απο­κλεί­ει τη Ρόδο από το μέτρο, το­νί­ζο­ντας τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και τις αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες του νη­σιού.

Μέσα από τη συ­νέ­ντευ­ξή του, πα­ρου­σιά­ζει τη θέση της πα­ρά­τα­ξής του και τις προ­τά­σεις που έχει κα­τα­θέ­σει θε­σμι­κά για την ενί­σχυ­ση της νη­σιω­τι­κής ισό­τη­τας.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Κυ­πραί­ου

• Κύριε Κυ­πραίο, ο πρω­θυ­πουρ­γός από τη ΔΕΘ εξήγ­γει­λε την επα­να­φο­ρά του μειω­μέ­νου συ­ντε­λε­στή ΦΠΑ στα νησιά της πα­ρα­με­θο­ρί­ου, εξαι­ρώ­ντας αυτά που ο πλη­θυ­σμός τους ξε­περ­νά­ει τους 20000 κα­τοί­κους. Ποια είναι η θέση σας;

Η εξαγ­γε­λία του πρω­θυ­πουρ­γού στη ΔΕΘ για την επα­να­φο­ρά του μειω­μέ­νου ΦΠΑ στα νησιά της πα­ρα­με­θο­ρί­ου κατά πο­σο­στό 30% πα­ρου­σιά­στη­κε ως μέτρο στή­ρι­ξης της νη­σιω­τι­κό­τη­τας με φαι­νο­με­νι­κά θε­τι­κό πρό­ση­μο.

Η ου­σια­στι­κά φω­το­γρα­φι­κή επι­λο­γή να εξαι­ρε­θούν νησιά με βάση τον πλη­θυ­σμό τους με­τα­τρέ­πει μια θε­τι­κή πρω­το­βου­λία σε πηγή έντο­νου προ­βλη­μα­τι­σμού, εύ­λο­γης αγα­νά­κτη­σης και αι­σθή­μα­τος αδι­κί­ας, πα­ρό­τι αυτή απο­τε­λεί μια ξε­κά­θα­ρη πα­ρα­δο­χή ότι τα νησιά μας χρειά­ζο­νται ει­δι­κές και προ­σαρ­μο­σμέ­νες σε αυτά πο­λι­τι­κές στή­ρι­ξης.

Με δε­δο­μέ­νο, λοι­πόν ότι η Κως, η Σάμος, η Λέ­σβος και η Χίος πα­ρό­τι υπερ­βαί­νουν το πλη­θυ­σμια­κό όριο, έχουν ήδη μειω­μέ­νο συ­ντε­λε­στή λόγω του με­τα­να­στευ­τι­κού, το μο­να­δι­κό νησί που δεν θα υπα­χθεί στη νέα ρύθ­μι­ση είναι η Ρόδος, όμως η εξαί­ρε­ση αυτή είναι πο­λι­τι­κά απα­ρά­δε­κτη, πα­ρά­λο­γη, αδι­καιο­λό­γη­τη και άδικη.

Η Ρόδος, νησί της πα­ρα­με­θο­ρί­ου που απέ­χει 10 πε­ρί­που ναυ­τι­κά μίλια από την Τουρ­κία, αντι­με­τω­πί­ζει όπως όλα τα νησιά το υψηλό κό­στος με­τα­φο­ράς αγα­θών και καυ­σί­μων, την ακρί­βεια στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, τις δυ­σκο­λί­ες πρό­σβα­σης σε υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας και παι­δεί­ας.

Επι­πλέ­ον, ση­κώ­νει το με­γα­λύ­τε­ρο βάρος της του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νί­ας στο Νότιο Αι­γαίο προ­σφέ­ρο­ντας το 5% του ΑΕΠ της χώρας που αντι­στοι­χεί στο ποσό των 8 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ πε­ρί­που, με υπερ­πλη­θυ­σμό επι­σκε­πτών που αγ­γί­ζουν τα 3,5 εκα­τομ­μύ­ρια ετη­σί­ως και εμ­φα­νί­ζουν όλο και με­γα­λύ­τε­ρη αυ­ξη­τι­κή τάση, που πιέ­ζει τις ήδη ανε­παρ­κείς υπο­δο­μές και αυ­ξά­νει κα­τα­κό­ρυ­φα τις ανά­γκες. Και σαν να μην έφθα­ναν όλα αυτά, η Ρόδος υπέ­στη τις κα­τα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές του 2023 και πλημ­μύ­ρες του 2024, με ανυ­πο­λό­γι­στες, μέχρι σή­με­ρα, ζη­μιές στο φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον και στην το­πι­κή οι­κο­νο­μία.

Μέσα σε αυτό το πλαί­σιο, η από­φα­ση να μεί­νει εκτός κα­θε­στώ­τος μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ επει­δή «έχει πολ­λούς κα­τοί­κους» ισο­δυ­να­μεί με μια αδια­νό­η­τη και άδικη τι­μω­ρία. Δη­μιουρ­γεί αθέ­μι­το αντα­γω­νι­σμό με όλα τα νησιά της πα­ρα­με­θο­ρί­ου που θα έχουν χα­μη­λό­τε­ρους συ­ντε­λε­στές, επι­βα­ρύ­νει τις επι­χει­ρή­σεις της Ρόδου που ήδη πα­λεύ­ουν με υψηλά κόστη και στε­ρεί από τα νοι­κο­κυ­ριά μια ου­σια­στι­κή ελά­φρυν­ση στο κα­λά­θι της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας.

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν με­τριέ­ται με πλη­θυ­σμια­κά και στα­τι­στι­κά κρι­τή­ρια, είναι γε­ω­γρα­φι­κό και κοι­νω­νι­κό δε­δο­μέ­νο, που με­τριέ­ται στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και την πραγ­μα­τι­κή ζωή.

Η εξαί­ρε­ση της Ρόδου προ­σβάλ­λει την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, ακυ­ρώ­νει στην πράξη την απο­κα­τά­στα­ση της νη­σιω­τι­κής ισό­τη­τας, την έν­νοια της ίσης με­τα­χεί­ρι­σης και στέλ­νει το προ­κλη­τι­κό μή­νυ­μα ότι το με­γα­λύ­τε­ρο νησί της Δω­δε­κα­νή­σου δεν αξί­ζει την ίδια στή­ρι­ξη με τα υπό­λοι­πα.

Είναι σαν να λέμε ότι υπάρ­χουν “πρώ­της” και “δεύ­τε­ρης” κα­τη­γο­ρί­ας νησιά στο ίδιο αρ­χι­πέ­λα­γος.

Η κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να επα­νε­ξε­τά­σει άμεσα την από­φα­σή της, γιατί η Ρόδος δεν ζη­τά­ει χάρη, ζη­τά­ει δι­καιο­σύ­νη. Και η δι­καιο­σύ­νη επι­βάλ­λει ίσους όρους για όλα τα νησιά μας και όλους τους κα­τοί­κους τους.

• Ποιες θα είναι οι επι­πτώ­σεις αυτής της εξαί­ρε­σης για τη ρο­δια­κή οι­κο­νο­μία;

Η εξαγ­γε­λία αυτή η οποία δη­μιουρ­γεί σο­βα­ρή αδι­κία υπο­νο­μεύ­ει την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα των ρο­δια­κών επι­χει­ρή­σε­ων, ει­δι­κά στο λια­νε­μπό­ριο και στον του­ρι­στι­κό κλάδο, εμπνέ­ο­ντας αί­σθη­μα ανα­σφά­λειας στον πλη­θυ­σμό. Εκτι­μά­ται ότι η Ρόδος “δεν έχει ανά­γκη”, κάτι που προ­φα­νώς δεν ισχύ­ει, αφού πίσω από τις βι­τρί­νες των ξε­νο­δο­χεί­ων υπάρ­χει ένας πλη­θυ­σμός που ερ­γά­ζε­ται σκλη­ρά, με επο­χι­κό­τη­τα, ανα­σφά­λεια και ακρί­βεια που χτυ­πά­ει κόκ­κι­νο.

Οι τιμές στη Ρόδο, πλέον, θα είναι υψη­λό­τε­ρες εμ­φα­νί­ζο­ντας, σε σχέση με τα υπό­λοι­πα νησιά, 3,5%–5,5% δια­φο­ρά σε προ­ϊ­ό­ντα και υπη­ρε­σί­ες και ως εκ τού­του ο του­ρι­σμός, η εστί­α­ση, το λια­νε­μπό­ριο και οι με­τα­φο­ρές γί­νο­νται λι­γό­τε­ρο αντα­γω­νι­στι­κά ένα­ντι των γει­το­νι­κών νη­σιών που θα έχουν μειω­μέ­νο συ­ντε­λε­στή ΦΠΑ.

Οι επι­χει­ρή­σεις επι­βα­ρύ­νο­νται με με­γα­λύ­τε­ρο κό­στος, οι κα­τα­να­λω­τές χά­νουν μια ου­σια­στι­κή ελά­φρυν­ση, ενώ δη­μιουρ­γεί­ται αθέ­μι­τος αντα­γω­νι­σμός και σο­βα­ρός κίν­δυ­νος απώ­λειας θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας. Η μη εφαρ­μο­γή του μέ­τρου στη Ρόδο ση­μαί­νει πρα­κτι­κά ακρι­βό­τε­ρες τιμές για κα­τοί­κους και επι­σκέ­πτες. Ένα γεύμα σε εστια­τό­ριο, μια δια­μο­νή σε ξε­νο­δο­χείο, ακόμη και το το­πι­κό κρασί ή το μέλι κα­τα­λή­γουν να κο­στί­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο σε σχέση με τα γει­το­νι­κά νησιά.

Αυτό οδη­γεί σε αθέ­μι­το αντα­γω­νι­σμό, μειω­μέ­νη ελ­κυ­στι­κό­τη­τα και πίεση σε επι­χει­ρή­σεις που ήδη δο­κι­μά­ζο­νται. Και φυ­σι­κά, η δια­φο­ρά επι­βα­ρύ­νει και το κα­λά­θι της νοι­κο­κυ­ράς. Αντί­θε­τα αν το μέτρο εφαρ­μο­ζό­ταν, οι επι­χει­ρή­σεις θα είχαν πε­ρισ­σό­τε­ρη ρευ­στό­τη­τα του­λά­χι­στον κατά 30%, κα­λύ­τε­ρες τιμές και με­γα­λύ­τε­ρη αντο­χή απέ­να­ντι στις αυ­ξή­σεις κό­στους σε ενέρ­γεια και πρώ­τες ύλες, βελ­τιώ­νο­ντας, αι­σθη­τά, τη βιω­σι­μό­τη­τά τους και τη δύ­σκο­λη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των κα­τοί­κων.

Επι­πτώ­σεις από το πλη­θυ­σμια­κό κρι­τή­ριο, όχι τόσο άμε­σες απα­ραί­τη­τα, θα πα­ρα­τη­ρη­θούν και στα υπό­λοι­πα νησιά. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι το πα­ρά­δειγ­μα της Κα­λύ­μνου η οποία αριθ­μεί πλη­θυ­σμό πε­ρί­που 18.000 κα­τοί­κων και επο­μέ­νως προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σει τους μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ θα πρέ­πει να μην τον αυ­ξή­σει. Είναι φα­νε­ρό δη­λα­δή ότι η πρό­χει­ρη εξαγ­γε­λία για μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ έρ­χε­ται σε πλήρη αντί­θε­ση και σύ­γκρου­ση με τα μέτρα αντι­με­τώ­πι­σης της υπο­γεν­νη­τι­κό­τη­τας που εξήγ­γει­λε ο πρω­θυ­πουρ­γός στην ίδια συ­νέ­ντευ­ξη τύπου. Η Κά­λυ­μνος, λοι­πόν, σύ­ντο­μα είναι πι­θα­νό να τι­μω­ρη­θεί για την πα­ρά­δο­ξη, για τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να, αυ­ξη­τι­κή τάση του πλη­θυ­σμού της.

Η λύση είναι μια και ξε­κά­θα­ρη. Η κυ­βέρ­νη­ση πρέ­πει να αλ­λά­ξει άμεσα την από­φα­σή της και να αφαι­ρέ­σει το πλη­θυ­σμια­κό κρι­τή­ριο για την υπα­γω­γή στο κα­θε­στώς μειω­μέ­νου ΦΠΑ. Όχι γιατί μι­λά­με για χάρη ή προ­νό­μιο, αλλά για ισο­νο­μία. Εν­διά­με­σες πα­ρεμ­βά­σεις όπως επι­δο­τή­σεις για να κα­λυ­φθεί η «δια­φο­ρά ΦΠΑ», στή­ρι­ξη με­τα­φο­ρών και καυ­σί­μων και άλλου εί­δους φο­ρο­λο­γι­κά κί­νη­τρα, δεν απο­τε­λούν λύση ούτε εξο­μοιώ­νουν τη διά­κρι­ση του “με­γέ­θους”.

• Κά­ποιοι στον δη­μό­σιο διά­λο­γο υπο­στη­ρί­ζουν ότι η Ρόδος εξαι­ρέ­θη­κε λόγω της ισχυ­ρής του­ρι­στι­κής της θέσης και επί­δο­σης, ενώ το­νί­ζε­ται ο εξι­σορ­ρο­πη­τι­κός ρόλος του με­τα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου. Τι απα­ντά­τε σε αυτό;

Είναι επι­φα­νεια­κή, πρό­χει­ρη και άδικη αυτή η προ­σέγ­γι­ση. Η ισχυ­ρή του­ρι­στι­κή θέση της Ρόδου δεν ση­μαί­νει ότι οι πο­λί­τες και οι επι­χει­ρή­σεις της δεν αντι­με­τω­πί­ζουν αυ­ξη­μέ­νο κό­στος δια­βί­ω­σης, με­τα­φο­ρών, καυ­σί­μων, υπη­ρε­σιών και πρώ­των υλών. Αντί­θε­τα με τη λο­γι­κή αυτή, η υψηλή του­ρι­στι­κή κί­νη­ση οδη­γεί σε εκτό­ξευ­ση των τιμών, σε πιέ­σεις στις υπο­δο­μές και σε επι­τα­κτι­κή ανά­γκη για ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη στή­ρι­ξη, όπως επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, ενέρ­γεια και logistics για μεί­ω­ση του λει­τουρ­γι­κού κό­στους, προ­ώ­θη­ση προ­ϊ­ό­ντων υψη­λής αξίας και επι­μή­κυν­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου.

Ο διά­λο­γος πρέ­πει να ανοί­ξει για τις επεν­δύ­σεις αυτές και όχι για τα αυ­το­νό­η­τα. Ο ΦΠΑ είναι κοι­νω­νι­κό μέτρο, όχι “επι­βρά­βευ­ση” ή “τι­μω­ρία”. Δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί ως ερ­γα­λείο διά­κρι­σης.

Ο ισχυ­ρι­σμός για εξι­σορ­ρό­πη­ση μέσω του με­τα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου είναι ένα ανί­σχυ­ρο επι­κοι­νω­νια­κό τέ­χνα­σμα χωρίς ου­σια­στι­κό αντί­κρι­σμα. Το με­τα­φο­ρι­κό ισο­δύ­να­μο δεν είναι υπο­κα­τά­στα­το των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ. Είναι δια­φο­ρε­τι­κό ερ­γα­λείο. Αφορά κυ­ρί­ως στις με­τα­φο­ρές προ­σώ­πων και προ­ϊ­ό­ντων και εφαρ­μό­ζε­ται με ατέ­λειες, κα­θυ­στε­ρή­σεις και απο­κλει­σμούς. Επι­πλέ­ον, έχει στα­μα­τή­σει να λει­τουρ­γεί με συ­νέ­πεια και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και έχει σχε­δόν απα­λει­φθεί από τον δη­μό­σιο διά­λο­γο. Το να λέμε ότι “η Ρόδος έχει το με­τα­φο­ρι­κό ισο­δύ­να­μο άρα δεν χρειά­ζε­ται μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ” είναι προ­σβλη­τι­κό για τη νοη­μο­σύ­νη των πο­λι­τών.

• Το­πι­κοί κυ­βερ­νη­τι­κοί κύ­κλοι το­νί­ζουν ότι η εξαγ­γε­λία αυτή απο­τε­λεί επι­τυ­χία δε­δο­μέ­νου ότι όλα τα υπό­λοι­πα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου θα υπα­χθούν σε κα­θε­στώς μειω­μέ­νου συ­ντε­λε­στή ΦΠΑ. Πώς σχο­λιά­ζε­τε την άποψη αυτή;

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να με­τριέ­ται με πλη­θυ­σμια­κά κρι­τή­ρια, γιατί οδη­γεί σε λαν­θα­σμέ­να συ­μπε­ρά­σμα­τα και εφαρ­μο­γή λαν­θα­σμέ­νων πο­λι­τι­κών. Δεν είναι δυ­να­τόν η Ρόδος να «τι­μω­ρεί­ται» επει­δή έχει πε­ρισ­σό­τε­ρους κα­τοί­κους, όταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αντι­με­τω­πί­ζει πολ­λα­πλά­σια κόστη και ανά­γκες, όπως ανέ­λυ­σα πριν.

Εμ­φα­νί­ζε­ται, λοι­πόν, ως επι­τυ­χία η υπα­γω­γή στο μέτρο 67.500 κα­τοί­κων, ενώ το ίδιο μέτρο εξαι­ρεί 125.000 κα­τοί­κους της Δω­δε­κα­νή­σου. Με το δε­δο­μέ­νο ότι μι­λά­με για επι­στρο­φή στο κε­κτη­μέ­νο κα­θε­στώς μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ και σε αυτό υπα­γό­ταν, προ μνη­μο­νί­ων, το σύ­νο­λο των κα­τοί­κων της Δω­δε­κα­νή­σου πώς μπο­ρού­με να μι­λά­με για επι­τυ­χία;

Ξε­κά­θα­ρο είναι επί­σης ότι αγνο­εί­ται επι­δει­κτι­κά από οποιο­δή­πο­τε μέτρο στή­ρι­ξης της νη­σιω­τι­κό­τη­τάς του και το δεύ­τε­ρο με­γα­λύ­τε­ρο νησί της Δω­δε­κα­νή­σου, η Κως, η οποία ναι μεν έχει ήδη μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ αλλά λόγω της επι­βά­ρυν­σης που δέ­χε­ται από το με­τα­να­στευ­τι­κό. Τε­λι­κά δεν μπορώ να κα­τα­λή­ξω αν οι εκ­πρό­σω­ποι της Δω­δε­κα­νή­σου στην κυ­βέρ­νη­ση πί­ε­σαν ή πιέ­στη­καν για τα νησιά μας, σί­γου­ρα πά­ντως η κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη επα­νά­κτη­ση μέ­ρους των κε­κτη­μέ­νων και δι­καί­ων δεν απο­τε­λεί και τρο­με­ρή επι­τυ­χία.

• Η “Νέα Εποχή στο Νότιο Αι­γαίο” τι πρω­το­βου­λί­ες σκο­πεύ­ει να ανα­λά­βει;

Η “Νέα Εποχή στο Νότιο Αι­γαίο” από την πρώτη μέρα κοι­νο­ποί­η­σε θε­σμι­κά στον δη­μό­σιο διά­λο­γο την πρό­τα­σή της για την ορι­ζό­ντια και κα­θο­λι­κή εφαρ­μο­γή του μέ­τρου των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ σε όλα τα νησιά της Πε­ρι­φέ­ρειας του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και κά­λε­σε όλες τις πα­ρα­τά­ξεις του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου, σύσ­σω­μη την ΠΕΔ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και τους βου­λευ­τές Νομών Δω­δε­κα­νή­σου και Κυ­κλά­δων στη συ­γκρό­τη­ση κοι­νού με­τώ­που για την άρση της αδι­κί­ας, αφή­νο­ντας στην άκρη οποια­δή­πο­τε κομ­μα­τι­κή ή πα­ρα­τα­ξια­κή χροιά και προ­τάσ­σο­ντας το συμ­φέ­ρον του τόπου, αφού είναι ζή­τη­μα ισό­τη­τας και βιω­σι­μό­τη­τας για το Νότιο Αι­γαίο. Κα­τήγ­γει­λε, αμέ­σως μετά τις εξαγ­γε­λί­ες του πρω­θυ­πουρ­γού, ότι η κυ­βέρ­νη­ση δεν έχει κα­τα­νο­ή­σει την ανα­γκαιό­τη­τα εφαρ­μο­γής του μέ­τρου των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ στον νη­σιω­τι­κό χώρο και ότι αδυ­να­τεί να συλ­λά­βει την έν­νοια της νη­σιω­τι­κό­τη­τας επι­μέ­νο­ντας να αντι­λαμ­βά­νε­ται την «πα­ρα­με­θό­ριο» μόνο με γε­ω­γρα­φι­κούς όρους. Επί­σης έχει το­πο­θε­τη­θεί ήδη και για το θέμα του με­τα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου προ­τεί­νο­ντας τον συ­νυ­πο­λο­γι­σμό και την εκ­κα­θά­ρι­σή του σε πραγ­μα­τι­κό χρόνο κατά την πραγ­μα­το­ποί­η­ση της συ­ναλ­λα­γής.

Η “Νέα Εποχή στο Νότιο Αι­γαίο” είναι και θα πα­ρα­μεί­νει πα­ρού­σα, ως εγ­γυ­ή­τρια των εξε­λί­ξε­ων, σύμ­φω­να με τη δύ­να­μή της εντός του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου. Είναι γε­γο­νός ότι η δυ­να­μι­κή της και η διείσ­δυ­σή της στην κοι­νω­νία δύο χρό­νια μετά τον σχη­μα­τι­σμό της, ολο­έ­να και αυ­ξά­νε­ται δη­μιουρ­γώ­ντας στε­νές σχέ­σεις με όλες τις κοι­νω­νι­κές και πα­ρα­γω­γι­κές ομά­δες του τόπου απο­κτώ­ντας εμπει­ρία και ασκώ­ντας με­γα­λύ­τε­ρη πλέον επιρ­ροή, δί­νο­ντάς της ισχυ­ρό­τε­ρη δύ­να­μη για την προ­ά­σπι­ση των συμ­φε­ρό­ντων των νη­σιών του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και των κα­τοί­κων τους.

• Πώς κρί­νε­τε την εξέ­λι­ξη της φε­τι­νής του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου και ποια η άποψή σας για τη συ­νο­λι­κή νη­σιω­τι­κή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης σή­με­ρα;

Η φε­τι­νή του­ρι­στι­κή σεζόν είναι μεν ικα­νο­ποι­η­τι­κή, αν ανα­λο­γι­στού­με τις φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές που προη­γή­θη­καν τα δύο προη­γού­με­να έτη, σε αφί­ξεις και αριθ­μούς, αλλά αυτό δεν ση­μαί­νει ότι τα έσοδα δια­χέ­ο­νται δί­καια. Οι μι­κρο­με­σαί­οι επαγ­γελ­μα­τί­ες, οι ερ­γα­ζό­με­νοι στον του­ρι­σμό και στα εξαρ­τώ­με­να από αυτόν επαγ­γέλ­μα­τα και οι κά­τοι­κοι δεν νιώ­θουν τη λε­γό­με­νη “ανά­πτυ­ξη”. Όταν τα αε­ρο­πο­ρι­κά και τα ακτο­πλοϊ­κά κόστη είναι τε­ρά­στια, το κό­στος ζωής ανε­βαί­νει με ρα­γδαί­ους ρυθ­μούς, οι ήδη πα­λαιω­μέ­νες υπο­δο­μές πιέ­ζο­νται διαρ­κώς και δεν υπάρ­χει μα­κρο­χρό­νιος πο­λι­τι­κός σχε­δια­σμός, τότε ο του­ρι­σμός δεν είναι μο­χλός ανά­πτυ­ξης, αλλά ερ­γα­λείο φθο­ράς. Χρεια­ζό­μα­στε πραγ­μα­τι­κά βιώ­σι­μη του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, όχι απλώς “με­γά­λα νού­με­ρα”, άποψη που επι­βάλ­λει άλ­λω­στε η φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα του νη­σιού.

Είναι φα­νε­ρό ότι δεν υπάρ­χει συ­νε­κτι­κή νη­σιω­τι­κή πο­λι­τι­κή. Βλέ­που­με απο­σπα­σμα­τι­κά μέτρα, που συ­νή­θως έρ­χο­νται είτε ως αντί­δρα­ση σε πιέ­σεις, είτε με προ­ε­κλο­γι­κά και επι­κοι­νω­νια­κά κρι­τή­ρια. Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα απαι­τεί στρα­τη­γι­κή, επεν­δύ­σεις στις υπο­δο­μές, υγειο­νο­μι­κή και με­τα­φο­ρι­κή κά­λυ­ψη, συ­νε­χό­με­νη στή­ρι­ξη των μι­κρών νη­σιών και ίσες ευ­και­ρί­ες για όλους τους κα­τοί­κους. Αυτή τη στιγ­μή κυ­ριαρ­χεί ο συ­γκε­ντρω­τι­σμός και ο πο­λι­τι­κός υπο­λο­γι­σμός, όχι η ισό­τη­τα και η συ­νο­χή.

• Κλεί­νο­ντας, τι μή­νυ­μα θέ­λε­τε να στεί­λε­τε στους πο­λί­τες της Ρόδου και του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου;

Να μη δε­χτούν την αδι­κία ως “κα­νο­νι­κό­τη­τα”. Ο αγώ­νας για τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα είναι κοι­νός και ενιαί­ος για όλο το Νότιο Αι­γαίο. Η Ρόδος δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να είναι απο­κομ­μέ­νη από τα νησιά της Πε­ρι­φέ­ρειάς της, ούτε να δη­μιουρ­γεί­ται αντα­γω­νι­σμός με αθέ­μι­τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ανά­με­σά τους. Το ρεκόρ επι­δό­σε­ων και αφί­ξε­ων, για το οποίο τόσο υπε­ρη­φα­νεύ­ο­νται οι εκ­πρό­σω­ποί μας στην κυ­βέρ­νη­ση, δεν μπο­ρεί να συγ­χω­ρέ­σει το ρεκόρ της αδι­κί­ας που βιώ­νου­με. Η πο­λι­τεία οφεί­λει να ανα­γνω­ρί­σει ότι το με­γα­λύ­τε­ρο νησί της Δω­δε­κα­νή­σου δεν παύει να είναι ακρι­τι­κό και χρειά­ζε­ται την ίδια φο­ρο­λο­γι­κή με­τα­χεί­ρι­ση με τα υπό­λοι­πα. Οφεί­λου­με όλοι να διεκ­δι­κή­σου­με αυτό που μας ανα­λο­γεί ως ναυαρ­χί­δα του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος της χώρας και όχι ως η παχιά αγε­λά­δα που αρ­μέ­γε­ται αλό­γι­στα και κατά το δο­κούν. Για εμάς αυτό δεν είναι απλώς ένας αριθ­μός στη φο­ρο­λο­γία, είναι ζή­τη­μα ισό­τη­τας, βιω­σι­μό­τη­τας και δι­καιο­σύ­νης.