Γιώργος Χατζημάρκος: «Έμαθα να κοιτώ μπροστά»

Συ­νέ­ντευ­ξη του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου στη «Δη­μο­κρα­τι­κή»

Κάθε χρόνο τέ­τοια εποχή, μέσα Αυ­γού­στου, επι­διώ­κω μια χα­λα­ρή συ­ζή­τη­ση-συ­νέ­ντευ­ξη με τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Ν. Αι­γαί­ου Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο και πρέ­πει να πω ότι όχι μόνο δεν μου την έχει αρ­νη­θεί αλλά την κάνει κάθε χρόνο και πιο ευ­χά­ρι­στη. Φέτος, είχα τη χαρά να με δε­χθεί στο γρα­φείο του και να μου δια­θέ­σει όσο χρόνο χρειά­στη­κα σε μια ομο­λο­γου­μέ­νως με­γά­λη συ­ζή­τη­ση. Μου κάνει εντύ­πω­ση, στα­θε­ρά, το γε­γο­νός ότι δεν βάζει πε­ριο­ρι­σμούς στα θέ­μα­τα που μπο­ρεί να συ­ζη­τη­θούν και αυτό γιατί όπως λέει και ο ίδιος “την ημέρα που θα θε­λή­σεις να κρυ­φτείς από ερώ­τη­ση, θα πρέ­πει να σκε­φτείς σο­βα­ρά και τη θέση σου την πο­λι­τι­κή’’. Αυτό, από μόνο του το βρί­σκω εξαι­ρε­τι­κό πήχη σε έναν πο­λι­τι­κό και σί­γου­ρα σε εμας τους δη­μο­σιο­γρά­φους κάνει τη δου­λειά μας ευ­κο­λό­τε­ρη. Ο αυ­θορ­μη­τι­σμός του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, επί­σης, κάνει τη δου­λειά μας ευ­κο­λό­τε­ρη.

ΔΑ: Κύριε Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, σας ευ­χα­ρι­στώ για τη συ­νέ­πειά σας στο ετή­σιο ρα­ντε­βού μας.

ΓΧ: Χαρά μου κ. Αθα­να­σί­ου να είμαι συ­νε­πής στην 4η εξου­σία.

ΔΑ: Δεν είστε εσείς στην εξου­σία;

ΓΧ: Προ­σω­ρι­νά εμείς οι πο­λι­τι­κοί, μό­νι­μα εσείς οι δη­μο­σιο­γρά­φοι.

ΔΑ: Κρύ­βει κά­ποιο υπο­νο­ού­με­νο αυτό;

ΓΧ: Κα­νέ­να. Αυτή είναι η αλή­θεια.

ΔΑ: Κύριε Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, βρι­σκό­μα­στε στην κο­ρύ­φω­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου. Πώς βλέ­πε­τε μέχρι στιγ­μής τη φε­τι­νή σεζόν;

ΓΧ: Είναι από τις χρο­νιές που επι­βε­βαιώ­νουν πως κα­τα­φέ­ρα­με να είναι το Νότιο Αι­γαίο μια του­ρι­στι­κή δύ­να­μη αν­θε­κτι­κή στις ανα­τα­ρά­ξεις των πα­γκό­σμιων συ­γκυ­ριών. Οι αφί­ξεις είναι υψη­λές, οι δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις επί­σης, οι επι­χει­ρή­σεις δου­λεύ­ουν, οι ερ­γα­ζό­με­νοι εξα­σφα­λί­ζουν ει­σο­δή­μα­τα, οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες των νη­σιών μας κερ­δί­ζουν.

ΔΑ: Σας ανη­σύ­χη­σε η φε­τι­νή του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος;

ΓΧ: Αν σας έλεγα όχι, θα ήταν ψέ­μα­τα. Πό­λε­μοι πολ­λοί, ύφεση με­γά­λη, πτώση στην αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη σε όλες τις χώρες, συ­νέ­θε­σαν ένα δύ­σκο­λο πε­ρι­βάλ­λον. Μου δίνει με­γά­λη χαρά η αν­θε­κτι­κό­τη­τα των προ­ο­ρι­σμών μας.

ΔΑ: Είναι επι­τυ­χία λοι­πόν οι αριθ­μοί;

ΓΧ: Θα προ­τι­μού­σα­τε να κά­να­με την ίδια συ­ζή­τη­ση με 50% πτώση σε αφί­ξεις, δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις και έσοδα; Τότε ποιο θα ήταν το αντι­κεί­με­νο της συ­ζή­τη­σής μας και τι θα με ρω­τού­σα­τε; Μην πέ­φτε­τε και εσείς σας πα­ρα­κα­λώ θύμα μιας ακα­τά­σχε­της γκρί­νιας που δη­λη­τη­ριά­ζει την κάθε ημέρα μας, την κάθε πτυχή της ζωής μας.

ΔΑ: Όχι, έχετε δίκιο. Ούτε εγώ φυ­σι­κά θα προ­τι­μού­σα μια συ­ζή­τη­ση εν μέσω του­ρι­στι­κής ύφε­σης. Η ερώ­τη­σή μου είχε στόχο την ανα­ζή­τη­ση των στοι­χεί­ων που πρέ­πει να προ­σέ­ξου­με.

ΓΧ: Σε αυτό θα συμ­φω­νή­σω. Αγώ­νας λοι­πόν για ευ­χα­ρι­στη­μέ­νο επι­σκέ­πτη, καλή εμπει­ρία, συ­νε­χή θω­ρά­κι­ση και βελ­τί­ω­ση. Ο του­ρι­σμός κρατά όρθια την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία και εμείς δου­λεύ­ου­με για να τον κά­νου­με πιο αν­θε­κτι­κό και ποιο­τι­κό. Έτσι κερ­δί­ζου­με την εμπι­στο­σύ­νη των επι­σκε­πτών μας και συ­νε­χί­ζου­με να εί­μα­στε οι εθνι­κοί πρω­τα­θλη­τές στον του­ρι­σμό.

ΔΑ: Ζεστό κα­λο­καί­ρι λοι­πόν στο Νότιο Αι­γαίο…

ΓΧ: Ζεστό, γε­μά­το του­ρί­στες, γε­μά­το δου­λειά. Δεν πα­ρα­πο­νιέ­μαι, αν δεν ιδρώ­νεις Αύ­γου­στο, δεν είσαι Αι­γαίο.

ΔΑ: Οι «υπο­δο­μές» αντέ­χουν;

ΓΧ: Οι υπο­δο­μές δο­κι­μά­ζο­νται. Χρεια­ζό­μα­στε νέες, χρεια­ζό­μα­στε ανα­βάθ­μι­ση, χρεια­ζό­μα­στε βελ­τί­ω­ση και αυτό εμείς στην Πε­ρι­φέ­ρεια δεν το πε­ρι­γρά­φου­με μόνο, αλλά το κά­νου­με και πράξη. Εμείς στην Πε­ρι­φέ­ρεια ανα­λαμ­βά­νου­με δράση για τα πάντα: λι­μά­νια, αε­ρο­δρό­μια, δρό­μους, μο­νά­δες αφα­λά­τω­σης, σχο­λεία, νο­σο­κο­μεία, δί­κτυα απο­χέ­τευ­σης, ανα­πλά­σεις. Αν με­λε­τή­σει κα­νείς πόσες από τις υπο­δο­μές στις οποί­ες ανα­φε­ρό­μα­στε είναι πραγ­μα­τι­κά αρ­μο­διό­τη­τες της Πε­ρι­φέ­ρειας, θα εκ­πλα­γεί. Ελά­χι­στες. Και όμως για όλα, αλλά για όλα πραγ­μα­τι­κά, η συ­ζή­τη­ση στρέ­φε­ται στην Πε­ρι­φέ­ρεια για υλο­ποί­η­ση. Εσείς ξέ­ρε­τε να μου πείτε γιατί;

ΔΑ: Εσείς πρέ­πει να μας το απα­ντή­σε­τε αυτό κ. Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη.

ΓΧ: Γιατί στην Πε­ρι­φέ­ρεια έχει ο κό­σμος ελ­πί­δα και σε αυτήν έχει εμπι­στο­σύ­νη. Διότι ξέρει πως εμείς δεν μέ­νου­με στους τύ­πους αλλά δου­λεύ­ου­με για την ουσία. Μπο­ρεί να μην έχου­με αρ­μο­διό­τη­τα, έχου­με όμως απε­ριό­ρι­στη αγάπη για αυτό που κά­νου­με και υψηλό αί­σθη­μα κα­θή­κο­ντος.

ΔΑ: Δια πάσαν νόσο λοι­πόν, όπως λέει και ο λαός μας.

ΓΧ: Ευ­τυ­χώς δεν συ­νε­χί­σα­τε την πα­ροι­μία (γελά …).

ΔΑ: Αντέ­χει η Πε­ρι­φέ­ρεια;

ΓΧ: Αυτή η Πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή κ. Αθα­να­σί­ου είναι μο­νά­δα ει­δι­κών απο­στο­λών. Μο­νά­δα και ομάδα. Έχει απο­θέ­μα­τα αγά­πης, αί­σθη­σης κα­θή­κο­ντος και αφο­σί­ω­σης που την κά­νουν χρή­σι­μη και πα­ρα­γω­γι­κή ανε­ξαρ­τή­τως συν­θη­κών. Και δεν κλα­ψου­ρί­ζει όπως συ­νη­θί­ζε­ται στον τόπο μας. Σκύ­βει το κε­φά­λι και δου­λεύ­ει. Ση­κώ­νει μα­νί­κια και αγω­νί­ζε­ται. Βλέ­πει τα εμπό­δια και χα­μο­γε­λά. Σε αυτή την ομάδα στρέ­φει το βλέμ­μα της η κοι­νω­νία γιατί από αυτήν την ομάδα, μόνο, πε­ρι­μέ­νει τις λύ­σεις. Και αυτό λέ­γε­ται εμπι­στο­σύ­νη. Εμπι­στο­σύ­νη που κερ­δή­θη­κε. Εμπι­στο­σύ­νη που κτί­στη­κε.

ΔΑ: Δη­λα­δή, δεν στρέ­φε­ται στην Πε­ρι­φέ­ρεια η συ­ζή­τη­ση λόγω δια­θε­σι­μό­τη­τας οι­κο­νο­μι­κών πόρων και προ­σω­πι­κού;

ΓΧ: Από μύ­θους στην Ελ­λά­δα, άλλο τί­πο­τα κ. Αθα­να­σί­ου. Ούτε τα έσοδα, ούτε το προ­σω­πι­κό έχου­με για αυτό που κά­νου­με. Έσοδα φέρ­νου­με μέσα από προ­γράμ­μα­τα, αντα­γω­νι­στι­κά και όχι χα­ρι­στι­κά. Και το προ­σω­πι­κό μας είναι ελά­χι­στο για αυτά που κά­νου­με. Ελά­χι­στο. Τι κάνει λοι­πόν τη δια­φο­ρά; Μια διοί­κη­ση με σχέ­διο και ερ­γα­ζό­με­νοι που πι­στεύ­ουν σε αυτό το σχέ­διο και δου­λεύ­ουν με αγάπη για τον τόπο μας.

ΔΑ: Επι­τρέψ­τε μου εδώ την πα­ρα­τή­ρη­ση ότι δεν παύει να είναι μη βιώ­σι­μο το μο­ντέ­λο στο οποίο ένας ορ­γα­νι­σμός τρέ­χει να κα­λύ­ψει τα κενά δε­κά­δων άλλων.

ΓΧ: Εσείς πείτε όπως θέ­λε­τε αλλά δεν θα μι­λή­σω για αυτό εγώ που εκ­προ­σω­πώ τον ένα ορ­γα­νι­σμό που ερ­γά­ζε­ται με­θο­δι­κά και ξε­περ­νά τα όρια. Τώρα, αν κάπου αλλού, είναι πραγ­μα­τι­κή η έλ­λει­ψη δυ­να­τό­τη­τας πα­ρα­γω­γής έργου ή ανι­κα­νό­τη­τα, αυτό πλέον θα το συ­ζη­τή­σου­με ανοι­κτά κ. Αθα­να­σί­ου. Δη­μό­σια, ανοι­κτά, με στοι­χεία και αλή­θειες.

ΔΑ: Τι εν­νο­εί­τε;

ΓΧ: Τί­πο­τα πα­ρα­πά­νω από αυτό το απλό που μόλις σας πε­ριέ­γρα­ψα. Κά­ποιοι φο­ρείς δεν μπο­ρούν λόγω αντι­κει­με­νι­κών συν­θη­κών, λόγω έλ­λει­ψης πόρων και προ­σω­πι­κού, να είναι πα­ρα­γω­γι­κοί και κά­ποιοι, που έχουν επάρ­κεια οι­κο­νο­μι­κών πόρων και άφθο­νο προ­σω­πι­κό, είναι απλά ανί­κα­νοι.

ΔΑ: Σωστό είναι αυτό που λέτε αλλά στον τόπο μας, ιδιαί­τε­ρα στη Ρόδο, αυτό είναι αφή­γη­μα πο­λι­τι­κής επι­βί­ω­σης.

ΓΧ: Ζη­τού­με­νο της κοι­νω­νί­ας είναι η πα­ρα­γω­γή έργου και όχι η πα­ρα­γω­γή δι­καιο­λο­γιών. Είναι και­ρός λοι­πόν να συ­ζη­τή­σου­με τα στοι­χεία αυτού του βο­λι­κού αφη­γή­μα­τος, το οποίο δεν μπο­ρού­με να δε­χό­μα­στε άκρι­τα.

ΔΑ: Από τα ζη­τή­μα­τα που ανα­δει­κνύ­ο­νται έντο­να αυτή την πε­ρί­ο­δο είναι αυτό της λει­ψυ­δρί­ας.

ΓΧ: Κύριε Αθα­να­σί­ου, το να μι­λά­με σή­με­ρα για λει­ψυ­δρία στα νησιά είναι έν­δει­ξη κακής δια­χεί­ρι­σης, όχι ανα­πό­φευ­κτης μοί­ρας. Υπάρ­χει πλέον η τε­χνο­λο­γία που έχει κάνει άλ­μα­τα και είναι προ­σι­τή και αυτό το ζή­τη­μα, ει­δι­κά στα νησιά, δεν θα έπρε­πε να έχει καν ανοί­ξει. Ανα­φέ­ρο­μαι φυ­σι­κά στην τε­χνο­λο­γία της αφα­λά­τω­σης και στις λύ­σεις που αυτή μπο­ρεί εύ­κο­λα και άμεσα να δώσει. Στα νησιά υπάρ­χει πρό­βλη­μα δια­χεί­ρι­σης του νερού και δρο­μο­λό­γη­σης των ανα­γκαί­ων λύ­σε­ων και επι­τέ­λους έχει έρθει η εποχή να λέμε τα πράγ­μα­τα με το όνομά τους.

ΔΑ: Η Πε­ρι­φέ­ρεια, τι ρόλο μπο­ρεί να παί­ξει σε αυτό;

ΓΧ: Στα μικρά νησιά, να βάλει πλάτη στον ρόλο της Τε­χνι­κής Υπη­ρε­σί­ας που αυτά στε­ρού­νται. Και αυτό το κά­νου­με. Κα­θη­με­ρι­νά και σε όλα τα νησιά. Κά­νου­με με­λέ­τες, εξα­σφα­λί­ζου­με χρη­μα­το­δο­τή­σεις, δη­μο­πρα­τού­με έργα που τα επι­βλέ­που­με και τα πα­ρα­δί­δου­με λει­τουρ­γι­κά στους οι­κεί­ους Δή­μους.

ΔΑ: Στα με­γά­λα νησιά;

ΓΧ: Στα με­γά­λα νησιά κ. Αθα­να­σί­ου, η λο­γι­κή λέει ότι δεν θα έπρε­πε να έχου­με κά­ποιο ρόλο. Στον βαθμό που η λο­γι­κή αυτή κα­ταρ­γεί­ται από την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ή τα πάσης φύ­σε­ως «φαι­νό­με­να» δεν μπο­ρούν αντι­με­τω­πι­στούν αλ­λιώς, τότε μπο­ρεί να απο­κτή­σου­με ρόλο και εμείς. Δυ­στυ­χώς, αυτό έχει γίνει πλέον συ­νή­θεια στην κε­ντρι­κή διοί­κη­ση και κατά και­ρούς αντι­με­τω­πί­ζο­νται οι Πε­ρι­φέ­ρειες ως η λύση επί πα­ντός του επι­στη­τού και σας φέρνω για πα­ρά­δειγ­μα δύο ακόμα τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις: τη με­τα­φο­ρά των μα­θη­τών και τον κα­θα­ρι­σμό των πο­τα­μών. Αυτό όμως είναι στρέ­βλω­ση και πα­θο­γέ­νεια, που δεν οφεί­λε­ται σε εμάς αλλά σε αυ­τούς που έχουν απο­δει­χθεί, δια­χρο­νι­κά, κα­τώ­τε­ροι των πε­ρι­στά­σε­ων.

ΔΑ: Να υπο­θέ­σω ότι ανα­φέ­ρε­στε στη Ρόδο;

ΓΧ: Στη Ρόδο κ. Αθα­να­σί­ου, έχου­με την ευ­λο­γία ενός έργου εξαι­ρε­τι­κού έργου, του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά, που θα ζή­λευαν σε εκα­το­ντά­δες μέρη στον κόσμο και όχι μόνο σε νησιά, και κά­ποιοι, υπο­τί­θε­ται και με θε­σμι­κό ρόλο, αγω­νί­ζο­νται με νύχια και δό­ντια να το απα­ξιώ­σουν, μη κά­νο­ντας τί­πο­τα άλλο από το να το υπο­νο­μεύ­ουν και να το συ­κο­φα­ντούν. Απί­στευ­τες συ­μπε­ρι­φο­ρές.

ΔΑ: Να πάμε και στο επί­μα­χο θέμα, των οφει­λών της ΔΕΥΑΡ προς την Πε­ρι­φέ­ρεια;

ΓΧ: Να πάμε κ. Αθα­να­σί­ου. Είναι οφει­λή πολ­λών εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ και για να τε­λειώ­νου­με με τα πα­ρα­μύ­θια: δεν είναι ούτε «πα­ρε­ξή­γη­ση» ούτε «λο­γι­στι­κό λάθος». Είναι χρέος από πραγ­μα­τι­κές δα­πά­νες για τη λει­τουρ­γία των έργων που δί­νουν νερό στη Ρόδο. Αντί να αντα­πο­κρι­θούν στο κά­λε­σμά μας, να κα­θί­σου­με σο­βα­ρά στο ίδιο τρα­πέ­ζι για να συ­ζη­τή­σου­με, ακού­με συ­κο­φα­ντί­ες, ψέ­μα­τα και μισές αλή­θειες που σκοπό έχουν να θο­λώ­σουν, να πα­ρα­πλη­ρο­φο­ρή­σουν και να σπι­λώ­σουν. Η Πε­ρι­φέ­ρεια δεν είναι τρά­πε­ζα χωρίς όρους και δεν είναι βέ­βαια και σάκος του μποξ για την προ­πό­νη­ση του οποιο­δή­πο­τε πο­νη­ρού. Και αυτά τα χρή­μα­τα ανή­κουν στους πο­λί­τες του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και δεν χα­ρί­ζο­νται σε κα­νέ­ναν. Είναι θέμα δι­καιο­σύ­νης και βιω­σι­μό­τη­τας. Με αυτά εμείς δεν παί­ζου­με…

ΔΑ: Σκλη­ρό αλλά δί­καιο αυτό που λέτε.

ΓΧ: Σκλη­ρό είναι να μεί­νεις από νερό κ. Αθα­να­σί­ου, εκ του γε­γο­νό­τος ότι κά­ποιος είναι συ­στη­μα­τι­κός κα­κο­πλη­ρω­τής.

ΔΑ: Σας στε­νο­χω­ρεί αυτή η συ­ζή­τη­ση ή κα­λύ­τε­ρα αυτή η στάση του Δήμου Ρόδου και της ΔΕΥΑΡ;

ΓΧ: Με στε­νο­χω­ρεί η ανευ­θυ­νό­τη­τα οπου­δή­πο­τε και οπο­τε­δή­πο­τε τη συ­να­ντώ αλλά από την άλλη, στην πο­λι­τι­κή, όπως και στη ζωή, είναι πολύ καλό να σου δεί­χνει γρή­γο­ρα κά­ποιος το ποιος πραγ­μα­τι­κά είναι (γελά …).

ΔΑ: Μα, νο­μί­ζω δε­χθή­κα­τε και την ευ­θεία απει­λή ότι ο γί­γα­ντας θα ξυ­πνή­σει.

ΓΧ: Ας ξυ­πνή­σει και ας είναι και για λάθος λόγο (γελά…).

ΔΑ: Το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Επι­χει­ρη­σια­κό Πρό­γραμ­μα Νο­τί­ου Αι­γαί­ου στο ΕΣΠΑ 2021-2027, που πα­ρα­κο­λου­θεί­τε και ως πρό­ε­δρος της σχε­τι­κής Επι­τρο­πής Πα­ρα­κο­λού­θη­σης, πώς απο­δί­δει;

ΓΧ: Είναι ένα από τα πιο απο­δο­τι­κά της χώρας. Τα κον­δύ­λια δεν μέ­νουν σε φα­κέ­λους, γί­νο­νται έργα. Αυτό το βλέ­πει ο πο­λί­της όταν οδη­γεί σε έναν ανα­σκευα­σμέ­νο δρόμο, όταν πη­γαί­νει σε ένα νέο σχο­λείο, όταν περ­πα­τά­ει σε μια ανα­πλα­σμέ­νη γει­το­νιά, όταν βλέ­πει ένα ανα­βαθ­μι­σμέ­νο και κα­λύ­τε­ρα εξο­πλι­σμέ­νο νο­σο­κο­μείο ή κέ­ντρο υγεί­ας.

ΔΑ: Η γρα­φειο­κρα­τία δεν είναι τρο­χο­πέ­δη; Πόσο εύ­κο­λο είναι να απορ­ρο­φάς κον­δύ­λια στην Ελ­λά­δα του 2025;

ΓΧ: Εύ­κο­λο, σί­γου­ρα, δεν είναι. Εμείς έχου­με μάθει να κά­νου­με δύ­σκο­λα πράγ­μα­τα, γιατί αλ­λιώς … απλά δεν γί­νο­νται.

ΔΑ: Όπως στον ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου;

ΓΧ: κ. Αθα­να­σί­ου, εσείς μπο­ρεί να ανα­φέ­ρε­στε στον ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου με την ελ­πί­δα να ακού­σε­τε και λίγα πι­πε­ρά­τα νέα αλλά εγώ θα σας μι­λή­σω για ένα στοι­χείο που απο­δει­κνύ­ει πέρα κάθε αμ­φι­βο­λί­ας τη δου­λειά που έχει γίνει εκεί. Ξε­περ­νούν πλέον τα 600 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ οι χρη­μα­το­δο­τή­σεις που ο ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου έχει φέρει στα νησιά μας. Και αυτή η συ­ζή­τη­ση δεν έχει να κάνει με αριθ­μούς αλλά με λύ­σεις. Λύ­σεις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές σε χρο­νί­ζο­ντα αδιέ­ξο­δα. Λύ­σεις που οδη­γούν τα νησιά μας στο να γυ­ρί­σουν σε­λί­δα στα ζη­τή­μα­τα της δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των. Όπως και στην πε­ρί­πτω­ση του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά, έτσι και στην πε­ρί­πτω­ση του ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, αυτό που στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα είναι μο­ντέ­λο δια­χεί­ρι­σης, εδώ μόνο συ­κο­φα­ντεί­ται. Αυτό όμως κ. Αθα­να­σί­ου είναι και ο με­γα­λύ­τε­ρος στό­χος στην πο­λι­τι­κή μας: να κτυ­πή­σου­με τις νο­ο­τρο­πί­ες που μας κρα­τού­σαν δέ­σμιους στη μοι­ρο­λα­τρία.

ΔΑ: Ισχύ­ει η πλη­ρο­φο­ρία ότι απο­τε­λεί πλέον κυ­βερ­νη­τι­κή από­φα­ση να με­τα­φερ­θεί το έργο του ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, κ. Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, ως τε­χνο­γνω­σία, και σε άλλες πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας;

ΓΧ: Ναι, το σχε­τι­κό σχέ­διο το πα­ρου­σί­α­σε στους δη­μάρ­χους όλων των νη­σιών ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας Δια­χεί­ρι­σης Στε­ρε­ών Απο­βλή­των του Υπουρ­γεί­ου Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας και αυτό απο­τε­λεί εξαι­ρε­τι­κή τιμή για όσους υπη­ρε­τού­με τον ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Το σχέ­διο ανα­φέ­ρε­ται σε όλα τα νησιά της Ελ­λά­δας με πλη­θυ­σμό έως 10.000 κα­τοί­κους.

ΔΑ: Αυτό είναι και με­γά­λη ανα­γνώ­ρι­ση στο έργο που έχει γίνει σε πολύ λίγο χρόνο στον ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

ΓΧ: Μην τα λέτε αυτά κ. Αθα­να­σί­ου, θα σας ακού­σουν εδώ και θα έχου­με άλλα (γελά…).

ΔΑ: Μου είναι δὐσκο­λο να πι­στέ­ψω ότι επι­τρέ­πε­τε να σας επη­ρε­ά­σουν αυτές οι φωνές.

ΓΧ: Αστειεύ­ο­μαι κ. Αθα­να­σί­ου. Προ­φα­νώς δεν με επη­ρε­ά­ζουν αυτές οι φωνές και μάλ­λον το αντί­θε­το πε­τυ­χαί­νουν. Με πει­σμώ­νουν. Τόσο εμένα όσο και τους συ­νερ­γά­τες μου. Έμαθα να κοιτώ μπρο­στά.

ΔΑ: Στις Βρυ­ξέλ­λες μι­λή­σα­τε για «αν­θε­κτι­κά νησιά». Τι ση­μαί­νει αυτό;

ΓΧ: Αν­θε­κτι­κά νησιά είναι εκεί­να που αντέ­χουν στις κρί­σεις – κλι­μα­τι­κές, οι­κο­νο­μι­κές, υγειο­νο­μι­κές. Για να το πε­τύ­χεις, χρειά­ζε­σαι υπο­δο­μές, συν­δε­σι­μό­τη­τα, υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας, ενερ­γεια­κή αυ­τάρ­κεια και βιώ­σι­μο του­ρι­σμό. Χρειά­ζε­σαι αντα­να­κλα­στι­κά και σχέ­διο. Δεν είναι θε­ω­ρία, είναι κα­θη­με­ρι­νή πράξη με χει­ρο­πια­στά και με­τρή­σι­μα απο­τε­λέ­σμα­τα.

ΔΑ: Είστε υπέρ των αυ­στη­ρών μέ­τρων για την αν­θε­κτι­κό­τη­τα και το πε­ρι­βάλ­λον;

ΓΧ: Είμαι υπέρ της λο­γι­κής. Προ­στα­σία χωρίς υπερ­βο­λές που σκο­τώ­νουν την ανά­πτυ­ξη.

ΔΑ: Η Δια­κή­ρυ­ξη της Κέρ­κυ­ρας;

ΓΧ: Είναι η στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία τριών Πε­ρι­φε­ρειών – Νο­τί­ου και Βο­ρεί­ου Αι­γαί­ου, Ιο­νί­ων Νήσων. Μαζί έχου­με με­γα­λύ­τε­ρη φωνή σε Αθήνα και Βρυ­ξέλ­λες. Δεν είναι απλώς ένα χαρτί, είναι συλ­λο­γι­κή δέ­σμευ­ση για κοι­νές διεκ­δι­κή­σεις. Η ισχύς εν τη ενώ­σει.

ΔΑ: Ως πρό­ε­δρος της Ένω­σης Πε­ρι­φε­ρειών, πόσο δύ­σκο­λο είναι να συ­ντο­νί­σε­τε 13 Πε­ρι­φέ­ρειες;

ΓΧ: Είναι πρό­κλη­ση, γιατί η Κρήτη δεν έχει τα ίδια προ­βλή­μα­τα με την Ήπει­ρο, και η Θεσ­σα­λία με το Βό­ρειο Αι­γαίο. Ο ρόλος μου είναι να βρί­σκου­με κοι­νές θέ­σεις και να τις προ­ω­θού­με ενιαία.

ΔΑ: Ποιο θε­ω­ρεί­τε το με­γα­λύ­τε­ρο επί­τευγ­μά σας;

ΓΧ: Ότι έχου­με κοινή γραμ­μή σε κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα – από την κα­τα­νο­μή πόρων μέχρι τη δια­χεί­ρι­ση κρί­σε­ων. Η συ­νεν­νό­η­ση είναι η με­γα­λύ­τε­ρη δύ­να­μή μας.

ΔΑ: Και η με­γα­λύ­τε­ρη δυ­σκο­λία;

ΓΧ: Να αφή­νεις στην άκρη προ­σω­πι­κές ατζέ­ντες ή κομ­μα­τι­κές γραμ­μές και να βά­ζεις μπρο­στά τον πο­λί­τη. Όταν το κά­νεις, οι λύ­σεις έρ­χο­νται πιο γρή­γο­ρα.

ΔΑ: Κά­ποιοι σας χα­ρα­κτη­ρί­ζουν «πολύ πο­λι­τι­κό» για αυ­το­διοι­κη­τι­κό.

ΓΧ: Αν δεν υπη­ρε­τείς με πάθος την πο­λι­τι­κή, απλώς ακο­λου­θείς την πε­πα­τη­μέ­νη που δεν σε πάει μα­κριά. Εγώ θέλω να αλ­λά­ζουν πράγ­μα­τα. Υπη­ρε­τώ με αφο­σί­ω­ση και δέ­σμευ­ση μια πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νη αντί­λη­ψη πε­ρι­φε­ρεια­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης. Δεν δια­χει­ρι­ζό­μα­στε την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τη δια­μορ­φώ­νου­με!

ΔΑ: Κά­νε­τε λάθη;

ΓΧ: Μόνο όποιος δεν κάνει τί­πο­τα, δεν κάνει λάθη και προ­σω­πι­κά κάνω πε­ρισ­σό­τε­ρα από όσα γνω­ρί­ζε­τε (γελά …). Προ­σπα­θώ όμως να τα εντο­πί­σω και να τα διορ­θώ­σω.

ΔΑ: Είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από την ομάδα σας;

ΓΧ: Από­λυ­τα. Κι όταν δεν είμαι, τους το λέω. Προ­τι­μώ ει­λι­κρί­νεια από κο­λα­κεί­ες.

ΔΑ: Η αντι­πο­λί­τευ­ση στην Πε­ρι­φέ­ρεια;

ΓΧ: Είναι εκεί για να μας ελέγ­χει, κι εμείς εί­μα­στε εδώ για να προ­χω­ρά­με. Όσο υπάρ­χει σε­βα­σμός, το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο μπο­ρεί να είναι πα­ρα­γω­γι­κό και χρή­σι­μο για τον τόπο μας.

ΔΑ: Τι σας λέει ο κό­σμος στον δρόμο;

ΓΧ: Άλλος με αγκα­λιά­ζει, άλλος μου ζη­τά­ει λύση για το χωριό του, άλλος με μα­λώ­νει. Όλα μέσα στο παι­χνί­δι.

ΔΑ: Η πιο δύ­σκο­λη ερώ­τη­ση που σας έχουν κάνει;

ΓΧ: «Πότε θα λυθεί το νερό;» – γιατί η απά­ντη­ση δεν είναι ποτέ απλή.

ΔΑ: Πώς είναι μία μέρα σας;

ΓΧ: Σαν να τρέ­χεις μα­ρα­θώ­νιο και να παί­ζεις σκάκι ταυ­τό­χρο­να. Υπάρ­χει πάντα κάτι που δεν πε­ρί­με­νες.

ΔΑ: Σας χα­λα­ρώ­νει κάτι;

ΓΧ: Η οι­κο­γέ­νειά μου.

ΔΑ: Αν δεν ήσα­σταν πε­ρι­φε­ρειάρ­χης;

ΓΧ: Θα φρό­ντι­ζα να ήμουν πάλι κάπου που να λαμ­βά­νο­νται απο­φά­σεις για να γί­νε­ται η ζωή μας κα­λύ­τε­ρη. Δεν μπορώ να κά­θο­μαι και να βλέπω απ’ έξω.

ΔΑ: Σας λεί­πει η ιδιω­τι­κό­τη­τα;

ΓΧ: Ναι, ει­δι­κά όταν πας στο σού­περ μάρ­κετ και στον διά­δρο­μο με τα μα­κα­ρό­νια λύ­νο­νται… δη­μο­τι­κά προ­βλή­μα­τα.

ΔΑ: Τι θα αλ­λά­ζα­τε αν ξε­κι­νού­σα­τε σή­με­ρα;

ΓΧ: Ίσως να έκανα λι­γό­τε­ρες υπο­χω­ρή­σεις.

ΔΑ: Θα πάτε δια­κο­πές;

ΓΧ: Λίγες μόνο ημέ­ρες, που τις χρω­στάω στα παι­διά μου.

ΔΑ: Μπορώ να σας ρω­τή­σω σε ποιο νησί θα κά­νε­τε δια­κο­πές;

ΓΧ: Να και κάτι που δεν μπορώ να σας απα­ντή­σω, όχι γιατί δεν θέλω αλλά γιατί δεν ξέρω. Αυτά τα απο­φα­σί­ζουν τα αφε­ντι­κά… οι κόρες μου.

ΔΑ: κ. Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, σας ευ­χα­ρι­στώ για τον χρόνο σας και τη συ­ζή­τη­ση που εί­χα­με.

ΓΧ: Εγώ σας ευ­χα­ρι­στώ κ. Αθα­να­σί­ου. Καλή Πα­να­γιά σε όλο τον κόσμο.