«Όλοι το ίδιο είναι»: το τελευταίο καταφύγιο της κυβερνητικής προπαγάνδας

«Όλοι το ίδιο είναι», «τα ίδια έκα­ναν και οι προη­γού­με­νοι». Φρά­σεις-κλισέ που ακού­γο­νται ξανά και ξανά κάθε φορά που ένα νέο σκάν­δα­λο έρ­χε­ται στο φως. Φρά­σεις που πα­ρου­σιά­ζο­νται ως ρε­α­λι­στι­κές δια­πι­στώ­σεις, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα λει­τουρ­γούν ως κα­τα­φύ­γιο: στη γε­νί­κευ­ση, στην αδρά­νεια, στη συ­γκά­λυ­ψη.

Όταν η εξου­σία έχει φθα­ρεί, δεν προ­σπα­θεί να απο­δεί­ξει ότι είναι κα­λύ­τε­ρη. Προ­σπα­θεί απλώς να πεί­σει ότι κα­νείς δεν είναι κα­λύ­τε­ρος. Ότι δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή. Ότι όλοι είναι ίδιοι. Πρό­κει­ται για μια κυ­νι­κή, αλλά απο­τε­λε­σμα­τι­κή στρα­τη­γι­κή: η απα­ξί­ω­ση του συ­νό­λου της πο­λι­τι­κής ζωής, ώστε να εξου­δε­τε­ρω­θεί κάθε έν­νοια πο­λι­τι­κής επι­λο­γής. Αν δεν υπάρ­χει δια­φο­ρά, δεν υπάρ­χει λόγος να ψη­φί­σεις. Δεν υπάρ­χει λόγος να αγω­νι­στείς. Δεν υπάρ­χει λόγος να ελ­πί­ζεις.

Αυτός ο μη­δε­νι­σμός, όσο «λο­γι­κός» κι αν πα­ρου­σιά­ζε­ται, δεν οδη­γεί στην ανα­τρο­πή του συ­στή­μα­τος. Οδη­γεί στην ακι­νη­σία. Και η ακι­νη­σία είναι προ­νό­μιο των ισχυ­ρών. Όταν ο πο­λί­της απο­μα­κρύ­νε­ται από την πο­λι­τι­κή, δεν απορ­ρί­πτει το σύ­στη­μα – απλώς απο­δέ­χε­ται σιω­πη­λά το υπάρ­χον. Έτσι, εκεί­νος που ήδη κυ­βερ­νά πα­ρα­μέ­νει στο απυ­ρό­βλη­το.

Η φράση «όλοι το ίδιο είναι» δεν είναι απλώς προ­ϊ­όν απο­γο­ή­τευ­σης. Είναι μια κα­τα­σκευή: μια εσκεμ­μέ­νη εξί­σω­ση ανό­μοιων προ­σώ­πων και κα­τα­στά­σε­ων, που εξυ­πη­ρε­τεί την ανα­πα­ρα­γω­γή της εξου­σί­ας χωρίς λο­γο­δο­σία. Είναι ο μη­χα­νι­σμός που απο­στει­ρώ­νει την πο­λι­τι­κή από το βα­σι­κό της πε­ριε­χό­με­νο: τη σύ­γκρου­ση προ­τά­σε­ων, αξιών και προ­τε­ραιο­τή­των.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όμως, έρ­χε­ται να δια­ψεύ­σει αυτές τις εξι­σώ­σεις. Υπάρ­χει πο­λι­τι­κή δύ­να­μη που επι­λέ­γει άλλον δρόμο. Το ΠΑΣΟΚ, με τον Νίκο Αν­δρου­λά­κη, δεν λαϊ­κί­ζει. Επι­μέ­νει στη θε­σμι­κή λει­τουρ­γία του κρά­τους, στη δια­φά­νεια, στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή. Δεν ανα­ζη­τά απλώς πρω­τιές στις εκλο­γές· διεκ­δι­κεί μια νέα αντί­λη­ψη πο­λι­τι­κής: χωρίς εξαρ­τή­σεις, χωρίς κραυ­γές, χωρίς υπο­κρι­σία.

Το ΠΑΣΟΚ κα­τα­θέ­τει προ­τά­σεις για ένα κρά­τος που λει­τουρ­γεί. Για μια Δη­μό­σια Υγεία που δεν εξευ­τε­λί­ζε­ται. Για μια Παι­δεία που πα­ρέ­χει αξιο­πρέ­πεια και ευ­και­ρί­ες. Για μια Δι­καιο­σύ­νη που δεν βρί­σκε­ται υπό την επιρ­ροή του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου.

Η στάση του Κι­νή­μα­τος στις υπο­θέ­σεις των πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων, της τρα­γω­δί­ας στα Τέμπη και, τώρα, στο σκάν­δα­λο του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, δεί­χνει συ­νέ­πεια, κοι­νο­βου­λευ­τι­κό ήθος και άρ­νη­ση κάθε μι­κρο­πο­λι­τι­κού πα­ζα­ριού. Απο­δει­κνύ­ει πως δεν είναι όλοι το ίδιο.

Το ΠΑΣΟΚ, σή­με­ρα, επι­χει­ρεί να απα­ντή­σει στις πα­θο­γέ­νειες με ουσία και ήθος. Να υπεν­θυ­μί­σει πως η αποχή δεν είναι λύση – ούτε για το παρόν, ούτε για ένα μέλ­λον με προ­ο­πτι­κή. Όσο ισο­πε­δώ­νο­νται τα πάντα, τόσο ενι­σχύ­ο­νται εκεί­νοι που δεν θέ­λουν να αλ­λά­ξει τί­πο­τα.