«Όλοι το ίδιο είναι»: το τελευταίο καταφύγιο της κυβερνητικής προπαγάνδας

«Όλοι το ίδιο είναι», «τα ίδια έκαναν και οι προη­γού­με­νοι». Φράσεις-κλισέ που ακού­γο­νται ξανά και ξανά κάθε φορά που ένα νέο σκάν­δαλο έρχεται στο φως. Φράσεις που παρου­σιά­ζο­νται ως ρεα­λι­στι­κές δια­πι­στώ­σεις, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τητα λει­τουρ­γούν ως κατα­φύ­γιο: στη γενί­κευση, στην αδρά­νεια, στη συγκά­λυψη.

Όταν η εξουσία έχει φθαρεί, δεν προ­σπα­θεί να απο­δεί­ξει ότι είναι καλύ­τερη. Προ­σπα­θεί απλώς να πείσει ότι κανείς δεν είναι καλύ­τε­ρος. Ότι δεν υπάρχει εναλ­λα­κτική. Ότι όλοι είναι ίδιοι. Πρό­κει­ται για μια κυνική, αλλά απο­τε­λε­σμα­τική στρα­τη­γική: η απα­ξί­ωση του συνόλου της πολι­τι­κής ζωής, ώστε να εξου­δε­τε­ρω­θεί κάθε έννοια πολι­τι­κής επι­λο­γής. Αν δεν υπάρχει διαφορά, δεν υπάρχει λόγος να ψηφί­σεις. Δεν υπάρχει λόγος να αγω­νι­στείς. Δεν υπάρχει λόγος να ελπί­ζεις.

Αυτός ο μηδε­νι­σμός, όσο «λογικός» κι αν παρου­σιά­ζε­ται, δεν οδηγεί στην ανα­τροπή του συστή­μα­τος. Οδηγεί στην ακι­νη­σία. Και η ακι­νη­σία είναι προ­νό­μιο των ισχυρών. Όταν ο πολίτης απο­μα­κρύ­νε­ται από την πολι­τική, δεν απορ­ρί­πτει το σύστημα – απλώς απο­δέ­χε­ται σιωπηλά το υπάρχον. Έτσι, εκείνος που ήδη κυβερνά παρα­μέ­νει στο απυ­ρό­βλητο.

Η φράση «όλοι το ίδιο είναι» δεν είναι απλώς προϊόν απο­γο­ή­τευ­σης. Είναι μια κατα­σκευή: μια εσκεμ­μένη εξίσωση ανό­μοιων προ­σώ­πων και κατα­στά­σεων, που εξυ­πη­ρε­τεί την ανα­πα­ρα­γωγή της εξου­σίας χωρίς λογο­δο­σία. Είναι ο μηχα­νι­σμός που απο­στει­ρώ­νει την πολι­τική από το βασικό της περιε­χό­μενο: τη σύγκρουση προ­τά­σεων, αξιών και προ­τε­ραιο­τή­των.

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα, όμως, έρχεται να δια­ψεύ­σει αυτές τις εξι­σώ­σεις. Υπάρχει πολι­τική δύναμη που επι­λέ­γει άλλον δρόμο. Το ΠΑΣΟΚ, με τον Νίκο Ανδρου­λάκη, δεν λαϊ­κί­ζει. Επι­μέ­νει στη θεσμική λει­τουρ­γία του κράτους, στη δια­φά­νεια, στην κοι­νω­νική συνοχή. Δεν αναζητά απλώς πρωτιές στις εκλογές· διεκ­δι­κεί μια νέα αντί­ληψη πολι­τι­κής: χωρίς εξαρ­τή­σεις, χωρίς κραυγές, χωρίς υπο­κρι­σία.

Το ΠΑΣΟΚ κατα­θέ­τει προ­τά­σεις για ένα κράτος που λει­τουρ­γεί. Για μια Δημόσια Υγεία που δεν εξευ­τε­λί­ζε­ται. Για μια Παιδεία που παρέχει αξιο­πρέ­πεια και ευκαι­ρίες. Για μια Δικαιο­σύνη που δεν βρί­σκε­ται υπό την επιρροή του Μεγάρου Μαξίμου.

Η στάση του Κινή­μα­τος στις υπο­θέ­σεις των παρα­κο­λου­θή­σεων, της τρα­γω­δίας στα Τέμπη και, τώρα, στο σκάν­δαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δείχνει συνέ­πεια, κοι­νο­βου­λευ­τικό ήθος και άρνηση κάθε μικρο­πο­λι­τι­κού παζα­ριού. Απο­δει­κνύει πως δεν είναι όλοι το ίδιο.

Το ΠΑΣΟΚ, σήμερα, επι­χει­ρεί να απα­ντή­σει στις παθο­γέ­νειες με ουσία και ήθος. Να υπεν­θυ­μί­σει πως η αποχή δεν είναι λύση – ούτε για το παρόν, ούτε για ένα μέλλον με προ­ο­πτική. Όσο ισο­πε­δώ­νο­νται τα πάντα, τόσο ενι­σχύ­ο­νται εκείνοι που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.