Όπως έρχονται, έτσι θα φεύγουν: Σκληρά μέτρα της κυβέρνησης για το μεταναστευτικό

Το Μετα­να­στευ­τικό επι­στρέ­φει δυνα­μικά στην πρώτη γραμμή της επι­και­ρό­τη­τας, με την Κρήτη να βιώνει μία κρίση που θυμίζει έντονα τον Έβρο του 2020.

Πάνω από 2.000 μετα­νά­στες απο­βι­βά­στη­καν νοτίως του νησιού τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου, μετα­φέ­ρο­ντας το σκηνικό της «υβρι­δι­κής» πίεσης από τα χερσαία σύνορα, στη θάλασσα.

Η κυβέρ­νηση απαντά με σκληρά μέτρα όπως ανα­στολή ασύλου, περιο­ρι­σμό επι­δο­μά­των, στρα­τιω­τική κινη­το­ποί­ηση και κατα­σκευή κλει­στών δομών.

Όμως, η γεω­πο­λι­τική διά­σταση δεν μπορεί να αγνοη­θεί. Τουρκία και Λιβύη, με καλές σχέσεις πλέον, φαί­νε­ται να αξιο­ποιούν το Προ­σφυ­γικό ως μοχλό πίεσης.

Η Κρήτη βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο, η Ευρώπη σε αμη­χα­νία και η Ελλάδα καλεί­ται να ισορ­ρο­πή­σει ανάμεσα στην ασφά­λεια, την ανθρω­πιά και τις του­ρι­στι­κές ευαι­σθη­σίες του καλο­και­ριού.

Το ρολόι της Ιστο­ρίας μοιάζει να γυρίζει πέντε χρόνια πίσω. Τον Μάρτιο του 2020 η Ελλάδα βρι­σκό­ταν απέ­να­ντι σε μία «υβρι­δική» επι­θε­τική από­πειρα εισβο­λής στα χερσαία της σύνορα στον Έβρο, με χιλιά­δες πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες να ωθού­νται από την Τουρκία προς την ελλη­νική μεθόριο. Ήταν μία οργα­νω­μένη, υβρι­δική επίθεση που βρήκε την Ελλάδα σε εγρή­γορση τότε, και παραλ­λή­λως τις πρώτες ώρες έφερε αμη­χα­νία στην Ευρω­παϊκή Ένωση. Πέντε χρόνια αργό­τερα, το ίδιο μοτίβο φαί­νε­ται να ανα­πα­ρά­γε­ται. Αυτή τη φορά όμως, το σκηνικό μετα­φέ­ρε­ται στη θάλασσα, από τον Έβρο στο Λιβυκό Πέλαγος, από τη Θράκη στην Κρήτη.

Οι αριθμοί είναι ενδει­κτι­κοί. Μέσα στις πρώτες 10 ημέρες του Ιουλίου περισ­σό­τε­ροι από 2.000 μετα­νά­στες έχουν «δια­σω­θεί» νοτίως της Κρήτης απο­βι­βα­ζό­με­νοι στο νησί. Από αυτούς, περίπου 520 άτομα μετα­φέ­ρο­νται στο Λαύριο.

Το νησί, που βρι­σκό­ταν μέχρι πρό­τι­νος μακριά από τους βασι­κούς μετα­να­στευ­τι­κούς δια­δρό­μους, αντι­με­τω­πί­ζει πλέον μία κρίση που θυμίζει έντονα τα σύνορα του Έβρου το 2020, μόνο που εδώ δεν υπάρχει φράχτης.

Αρχικώς για την αντι­με­τώ­πιση του φαι­νο­μέ­νου η ελλη­νική κυβέρ­νηση ενί­σχυσε τις δυνά­μεις του Λιμε­νι­κού Σώματος, ενώ στη συνέ­χεια, μετά τις αντι­δρά­σεις τις Λιβύης –και των δύο κέντρων εξου­σίας στην αφρι­κα­νική χώρα – για  ερευ­νη­τι­κές γεω­τρή­σεις στη θαλάσ­σια περιοχή, έστειλε ακόμη και πλοία του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού. Ματαίως…

Συμ­φώ­νως με πλη­ρο­φο­ρίες παρά το γεγονός ότι τα ραντάρ των ελλη­νι­κών πολε­μι­κών πλοίων εντό­πι­ζαν τα «δου­λε­μπο­ρικά» όταν απέ­πλεαν από το λιμάνι του Τομπρούκ, κυρίως, και ενη­μέ­ρω­ναν τις λιβυκές Αρχές, αυτές «ποιού­σαν την­νήσ­σαν».

Αλλά μάλλον δεν έκαναν το ίδιο όταν το σήμα είχε προ­έ­λευση πλοία του πολε­μι­κού ναυ­τι­κού ή του λιμε­νι­κού σώματος της Ιταλίας.

Ελλη­νική αντί­δραση

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση φαί­νε­ται απο­φα­σι­σμένη, να αντι­με­τω­πί­σει τη νέα μετα­να­στευ­τική κρίση.

Έκτα­κτες συνε­δριά­σεις του ΚΥΣΕΑ στο Μέγαρο Μαξίμου, στρα­τιω­τική κινη­το­ποί­ηση με απο­στολή αρμα­τα­γω­γού στην Κρήτη για υλικά δημιουρ­γίας περί­κλει­στης δομής, και πολι­τική απόφαση για τρίμηνη ανα­στολή της δια­δι­κα­σίας ασύλου για όσους εισέρ­χο­νται από τη Βόρεια Αφρική.

Μέσω τρο­πο­λο­γίας που εισήχθη στη Βουλή, η κυβέρ­νηση επι­χει­ρεί να στείλει σαφές απο­τρε­πτικό μήνυμα: καμία αίτηση ασύλου δεν θα εξε­τά­ζε­ται για όσους εισέρ­χο­νται μέσω της Λιβύης, του­λά­χι­στον για τρεις μήνες.

Είναι ένα μέτρο που δεν έχει προη­γού­μενο σε ευρω­παϊκό επίπεδο και έχει ήδη προ­κα­λέ­σει πολι­τι­κές και νομικές αντι­δρά­σεις.

Πέραν της ανα­στο­λής, έρχο­νται: Δρα­στική μείωση επι­δο­μά­των για μετα­νά­στες και πρό­σφυ­γες, επα­νε­ξέ­ταση ακόμη και του μενού στις δομές, όπως ανα­κοί­νωσε ο Θάνος Πλεύρης, ώστε να περιο­ρι­στεί κάθε έννοια φιλο­ξε­νίας σε στοι­χειώδη υπο­στή­ριξη επι­βί­ω­σης, ποινές φυλά­κι­σης έως 5 έτη για όσους απορ­ρί­πτο­νται αλλά παρα­μέ­νουν στην Ελλάδα.

Το 2020 η κυβέρ­νηση είχε επεν­δύ­σει στην εικόνα απο­τρο­πής μέσω στρα­τιω­τι­κής κινη­το­ποί­η­σης και διε­θνούς στή­ρι­ξης, το 2025 προ­σθέ­τει πλέον και καθε­στώς εσω­τε­ρι­κού περιο­ρι­σμού, στέ­ρη­σης παροχών, εγκλει­σμού και ποι­νι­κο­ποί­η­σης.

Στα μέτρα που ανα­κοί­νωσε η ελλη­νική κυβέρ­νηση ήρθε και η στήριξη της Κομι­σιόν, με τον εκπρό­σωπο της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, αρμόδιο για θέματα Μετα­νά­στευ­σης Μάρκους Λάμερτ να σημειώ­νει: «Γνω­ρί­ζουμε τα σχέδια που ανα­κοί­νωσε η ελλη­νική κυβέρ­νηση. Πρό­κει­ται για μία εξαι­ρε­τική κατά­σταση».

Δάκτυ­λος Τουρ­κίας

Κοι­τώ­ντας το ιστο­ρικό υπό­βα­θρο –ίσως και πίσω από την κουρ­τίνα– θα δια­πι­στώ­σουμε ότι η νέα μετα­να­στευ­τική κρίση στην Κρήτη ήταν κάτι ανα­με­νό­μενο από τους ανα­γνώ­στες της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής «υβρι­δι­κών» πιέσεων της Τουρ­κίας.

Και τα δύο κέντρα εξου­σίας της Λιβύης έχουν, πλέον, πολύ καλές σχέσεις με την Άγκυρα.

Παρά την αρχικώς δια­φαι­νό­μενη εξο­μά­λυνση των σχέσεων της πλευράς Χαφτάρ με την Αθήνα, μετά και το πρό­σφατο ταξίδι του Έλληνα υπ. Εξω­τε­ρι­κών, ήρθε η ψυχρο­λου­σία της «απέ­λα­σης» του Ευρω­παίου επι­τρό­που για θέματα Μετα­νά­στευ­σης και των υπουρ­γών Ελλάδας, Ιταλίας και Μάλτας και ενώ το ταξίδι τους ήταν προ­γραμ­μα­τι­σμένο.

Η ανύ­παρ­κτη αντί­δραση της Κομι­σιόν σε αυτή την εξέλιξη δείχνει την αμη­χα­νία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, που ενώ προ­σπα­θεί να επα­νε­ξο­πλι­στεί απέ­να­ντι στην αυτο­τρο­φο­δο­τού­μενη ρωσική επε­κτα­τική πολι­τική, δείχνει να μην μπορεί να προ­στα­τέ­ψει τα θαλάσ­σια σύνορά της.

Μνήμες και από Έβρο

Η ανα­λο­γία με την κρίση του Μαρτίου 2020 στον Έβρο είναι εμφανής – αλλά και σύνθετη.

Τότε, η ελλη­νική κυβέρ­νηση είχε να προ­στα­τεύ­σει ένα σαφές γεω­γρα­φικό όριο: Ένα φράχτη, μία χερσαία συνο­ριο­γραμμή, με φυσικές και τεχνι­κές δυνα­τό­τη­τες άμυνας. Σήμερα, στο Λιβυκό Πέλαγος, το σύνορο είναι θάλασσα.

Είναι ρευστό, απροσ­διό­ρι­στο και παρά το ότι τα ραντάρ των πλοίων εντο­πί­ζουν τα δου­λε­μπο­ρικά, είναι δύσκολο να τα στα­μα­τή­σουν.

Και ενώ το 2020 οι εικόνες από το φράχτη του Έβρου συγκί­νη­σαν την Ε.Ε., οδη­γώ­ντας σε κοινές περι­πο­λίες της FRONTEX και ευρω­παϊκή στήριξη, τώρα η Ευρώπη φαί­νε­ται ναι μεν να ανα­γνω­ρί­ζει το πρό­βλημα, αλλά και να αδυ­να­τεί να το επι­λύ­σει.

Η τοπική κοι­νω­νία της Κρήτης  δεν δείχνει έτοιμη να επω­μι­στεί το βάρος. Ο του­ρι­σμός είναι στο απόγειο της σεζόν και η πιθα­νό­τητα δημιουρ­γίας κλει­στών δομών κρά­τη­σης πυρο­δο­τεί φόβους για πλήγμα στην εικόνα του νησιού.

Δήμαρ­χοι και ξενο­δό­χοι ζητούν δια­φά­νεια και σχέδιο – και κυρίως να μην φορ­τω­θεί η Κρήτη μόνη της ένα πρό­βλημα που αφορά ολό­κληρη την Ε.Ε. Στο πλαίσιο της ενερ­γο­ποί­η­σης της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης ήταν και η συνά­ντηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη με την πρόεδρο της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής Ούρ­σουλα φον ντερ Λάιεν, την πρω­θυ­πουργό της Ιταλίας ΤζόρτζιαΜελόνι και τον πρω­θυ­πουργό της Μάλτας Ρόμπερτ Αμπέλα, στη Ρώμη, στο περι­θώ­ριο της Διά­σκε­ψης για την Ανοι­κο­δό­μηση της Ουκρα­νίας.

Συμ­φώ­νως με κυβερ­νη­τι­κές πηγές: «Κατά τη διάρ­κεια της συνά­ντη­σης συζη­τή­θη­καν οι τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις στο Μετα­να­στευ­τικό και συμ­φω­νή­θηκε η ανάγκη επα­να­προ­σέγ­γι­σης με τη Λιβύη.

Παραλ­λή­λως, συμ­φω­νή­θηκε και η επα­νε­νερ­γο­ποί­ηση της προ­σέγ­γι­σης “Ομάδα Ευρώπη”, με την εκ νέου απο­στολή της αντι­προ­σω­πείας της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και αρμο­δίων υπουρ­γών της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Μάλτας, προ­κει­μέ­νου να συνε­χι­στεί η επί­σκεψη στη Λιβύη».

Η κρίση στο Λιβυκό Πέλαγος δεν είναι ακριβές αντί­γραφο του Έβρου – είναι όμως παραλ­λαγή ενός ίδιου γεω­πο­λι­τι­κού πολέμου.

Η εργα­λειο­ποί­ηση της μετα­νά­στευ­σης, συνε­χί­ζε­ται. Μόνο που τώρα η ελλη­νική κυβέρ­νηση φαί­νε­ται να έχει επι­λέ­ξει έναν πιο σκληρό, πιο εσω­στρεφή και πιο ποινικό δρόμο από εκείνον του 2020.

Πηγή: vradini.gr