Στον Άρειο Πάγο η καταδίκη 61χρονου καθηγητή για κατάχρηση ανηλίκου κατ’ εξακολούθηση

• Το Ζ’ Ποι­νι­κό Τμήμα εξε­τά­ζει την αί­τη­ση αναί­ρε­σης κατά της από­φα­σης του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου που επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 33 μηνών με ανα­στο­λή

Μία από τις πλέον ευαί­σθη­τες και συ­ντα­ρα­κτι­κές υπο­θέ­σεις που απα­σχό­λη­σαν την το­πι­κή κοι­νω­νία της Ρόδου έφτα­σε πλέον στον Άρειο Πάγο. Το Ζ’ Ποι­νι­κό Τμήμα του Ανω­τά­του Δι­κα­στη­ρί­ου κλή­θη­κε να απο­φαν­θεί επί της αί­τη­σης αναί­ρε­σης που υπέ­βα­λε 61χρο­νος κα­θη­γη­τής θε­τι­κών επι­στη­μών, ο οποί­ος έχει κα­τα­δι­κα­στεί τε­λε­σί­δι­κα για κα­τά­χρη­ση ανη­λί­κου κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, πράξη που τε­λέ­στη­κε κατά την πε­ρί­ο­δο 2018–2020.

Η κα­τα­δί­κη είχε εκ­δο­θεί από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου, το οποίο τον έκρι­νε ένοχο με βάση σειρά κα­τα­θέ­σε­ων, ια­τρι­κών γνω­μα­τεύ­σε­ων και την απο­λο­γία του, και του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 33 μηνών με τριε­τή ανα­στο­λή. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, μέσω των συ­νη­γό­ρων του, ζητά πλέον την αναί­ρε­ση της από­φα­σης, επι­κα­λού­με­νος νο­μι­κές πλημ­μέ­λειες και εσφαλ­μέ­νη εκτί­μη­ση απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων.

Η δια­δρο­μή προς τη δίκη και το πε­ριε­χό­με­νο της κα­ταγ­γε­λί­ας

Η υπό­θε­ση απο­κα­λύ­φθη­κε τον Μάιο του 2022, όταν μία ανή­λι­κη μα­θή­τρια, τότε μα­θή­τρια Α’ Λυ­κεί­ου, εκ­μυ­στη­ρεύ­τη­κε σε κα­θη­γή­τριά της ότι είχε υπο­στεί επα­νει­λημ­μέ­να ασελ­γείς πρά­ξεις από τον κα­θη­γη­τή που της πα­ρέ­δι­δε ιδιαί­τε­ρα μα­θή­μα­τα μα­θη­μα­τι­κών στο σπίτι της, από την ηλι­κία των έντε­κα ετών.

Σύμ­φω­να με την κα­ταγ­γε­λία, οι πρά­ξεις συ­νέ­βαι­ναν εντός της οι­κί­ας της ανή­λι­κης, στην κου­ζί­να όπου γί­νο­νταν τα μα­θή­μα­τα. Ο κα­θη­γη­τής είχε ζη­τή­σει ρητώς από τους γο­νείς να μην βρί­σκο­νται στον χώρο με τη δι­καιο­λο­γία ότι η πα­ρου­σία τους απο­σπού­σε την προ­σο­χή της μα­θή­τριας. Όπως ανα­φέρ­θη­κε, ο 61χρο­νος προ­χω­ρού­σε επα­νει­λημ­μέ­να σε σω­μα­τι­κή επαφή μαζί της, το­πο­θε­τώ­ντας τα χέρια του πάνω στο στή­θος της και ανά­με­σα στα πόδια της, επι­διώ­κο­ντας επαφή με τα γεν­νη­τι­κά της όρ­γα­να, ενώ την τρα­βού­σε για να κα­θί­σει πάνω του.

Η μα­θή­τρια, φο­βι­σμέ­νη και γνω­ρί­ζο­ντας την εκτί­μη­ση των γο­νιών της προς τον δά­σκα­λό της, δεν μι­λού­σε επί χρό­νια. Τε­λι­κά απο­κά­λυ­ψε όσα υπέ­στη πρώτα σε κα­θη­γή­τρια και κα­τό­πιν στη μη­τέ­ρα της. Οι απο­κα­λύ­ψεις της ενερ­γο­ποί­η­σαν τη Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Εκ­παί­δευ­ση και την Ει­σαγ­γε­λία Ρόδου, ενώ πα­ράλ­λη­λα ξε­κί­νη­σε και διοι­κη­τι­κή έρευ­να.

Οι κα­τα­θέ­σεις, οι πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες και το σκε­πτι­κό της κα­τα­δί­κης

Στη διάρ­κεια της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας, η ανή­λι­κη πε­ριέ­γρα­ψε πα­ρου­σία παι­δο­ψυ­χο­λό­γου με λε­πτο­μέ­ρειες τα πε­ρι­στα­τι­κά. Η κα­τά­θε­σή της κρί­θη­κε από το Εφε­τείο απο­λύ­τως συ­νε­πής, χωρίς αντι­φά­σεις. Επι­πλέ­ον, κα­θη­γή­τριες του σχο­λεί­ου της, ανά­με­σά τους και σύμ­βου­λοι σχο­λι­κής ζωής, κα­τέ­θε­σαν ότι η συ­μπε­ρι­φο­ρά της είχε αλ­λά­ξει ση­μα­ντι­κά και πε­ριέ­γρα­ψαν τις συ­νο­μι­λί­ες τους με το παιδί, τις οποί­ες χα­ρα­κτή­ρι­σαν «ει­λι­κρι­νείς και συ­γκλο­νι­στι­κές».

Κα­τα­λυ­τι­κής ση­μα­σί­ας θε­ω­ρή­θη­καν και οι γνω­μα­τεύ­σεις παι­δο­ψυ­χιά­τρου και δύο ψυ­χο­λό­γων, που κα­τέ­λη­γαν σε σαφή δια­πί­στω­ση ότι το παιδί είχε υπο­στεί γε­νε­τή­σια προ­σβο­λή και συ­ναι­σθη­μα­τι­κή επι­βά­ρυν­ση.

Αντί­θε­τα, το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε ως μη πει­στι­κή την ψυ­χια­τρι­κή έκ­θε­ση που προ­σκο­μί­στη­κε από την υπε­ρά­σπι­ση, η οποία, όπως ανα­φέρ­θη­κε στην από­φα­ση, δεν είχε εξε­τά­σει η ίδια το παιδί.

Η υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή και τα επι­χει­ρή­μα­τα στην αί­τη­ση αναί­ρε­σης

Ο 61χρο­νος εκ­παι­δευ­τι­κός από την πρώτη στιγ­μή αρ­νή­θη­κε τις κα­τη­γο­ρί­ες. Στην απο­λο­γία του υπο­στή­ρι­ξε ότι είχε βοη­θή­σει εκ­παι­δευ­τι­κά τη με­γα­λύ­τε­ρη αδερ­φή της κα­ταγ­γέλ­λου­σας, κα­τό­πιν πα­ρά­κλη­σης συ­να­δέλ­φου του, και ότι η σχέση του με την οι­κο­γέ­νεια ήταν κα­θα­ρά εκ­παι­δευ­τι­κή. Επι­κα­λέ­στη­κε επί­σης τη­λε­φω­νι­κά και δια­δι­κτυα­κά μη­νύ­μα­τα που αντάλ­λα­ξε με την ανή­λι­κη, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι αυτά δεν συ­νά­δουν με ει­κό­να θύ­μα­τος.

Η αί­τη­ση αναί­ρε­σης, την οποία εξε­τά­ζει πλέον ο Άρειος Πάγος, επι­κα­λεί­ται πλημ­μέ­λειες στη δια­δι­κα­σία, όπως ελ­λι­πή αι­τιο­λο­γία της από­φα­σης, εσφαλ­μέ­νη αξιο­λό­γη­ση μαρ­τυ­ριών και απο­δεί­ξε­ων, και πα­ρα­βί­α­ση δι­καιω­μά­των του κα­τη­γο­ρού­με­νου κατά την απο­δει­κτι­κή δια­δι­κα­σία.

Το Ζ’ Ποι­νι­κό Τμήμα του Αρεί­ου Πάγου κα­λεί­ται τώρα να σταθ­μί­σει τα νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα που τί­θε­νται στην αί­τη­ση αναί­ρε­σης και να απο­φα­σί­σει εάν η υπό­θε­ση θα οδη­γη­θεί σε νέα εκ­δί­κα­ση ή εάν η κα­τα­δί­κη θα κα­τα­στεί ορι­στι­κή.