«Δεν τιμά ούτε τον ρόλο ούτε τον θεσμό»: Ο Τηλέμαχος Καμπούρης στηλιτεύει τη στάση του δημάρχου Ρόδου

Σαφής και αιχ­μη­ρός εμφα­νί­στηκε ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος Ρόδου και πρώτος σε ψήφους δημο­τι­κός σύμ­βου­λος, Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης, σχο­λιά­ζο­ντας το επει­σό­διο στο Δικα­στικό Μέγαρο με πρω­τα­γω­νι­στή τον δήμαρχο. Με λόγια που δεν αφήνουν περι­θώ­ρια παρερ­μη­νείας, υπο­γραμ­μί­ζει πως η παρου­σία του δημάρ­χου εκεί, χωρίς θεσμική ιδιό­τητα ή σχετική αρμο­διό­τητα, προ­σβάλ­λει το αξίωμα που φέρει. Κάνει λόγο για αλα­ζο­νεία, θεσμική εκτροπή και ένα «σόου» που αμαυ­ρώ­νει τον δημόσιο ρόλο, λίγες μόνο ώρες πριν την απο­λο­γία των ανη­λί­κων. «Όταν οι εκπρό­σω­ποι της εξου­σίας αγνοούν τα όρια, δεν έχουμε απλώς μια άτυχη στιγμή. Έχουμε θεσμική κατά­πτωση», σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Ολό­κληρη η ανάρ­τηση:

“Κάποια πράγ­ματα δεν χωράνε στο αξίωμα. Ούτε η αλα­ζο­νεία, ούτε η επί­δειξη.

Η παρου­σία του Δημάρ­χου στο Δικα­στικό Μέγαρο, χωρίς θεσμική ιδιό­τητα ή λόγο, δημιούρ­γησε σκηνές που δεν τιμούν ούτε τον ίδιο ούτε τον ρόλο που υπη­ρε­τεί. Δεν επι­τρέ­πε­ται να ήταν εκεί ως εκπρό­σω­πος του Δήμου. Κι αν ήθελε ενη­μέ­ρωση, που οι δικη­γό­ροι έχουν μόνο με εξου­σιο­δό­τηση, μπο­ρούσε να την έχει με τρόπο δια­κρι­τικό και θεσμικά ορθό.

Ότι και να δια­δρα­μα­τί­στηκε μέσα στις κλει­στές πόρτες των δικα­στη­ρίων το να χάνεις την ψυχραι­μία σου μέσα σε έναν χώρο που απαιτεί νηφα­λιό­τητα, είναι ανθρώ­πινο. Το να το κάνεις όμως ως Δήμαρ­χος, είναι προ­βλη­μα­τικό. Γιατί δίνεις το λάθος παρά­δειγμα. Και γιατί οι πράξεις σου δεν σε εκθέ­τουν μόνο προ­σω­πικά – εκθέ­τουν έναν ολό­κληρο θεσμό.

Το παρά­δοξο της υπό­θε­σης είναι οτι όλο αυτό το σοου έλαβε χώρα λιγες ώρες πριν την απο­λο­γία των ανη­λί­κων και ενώ η παρα­μονή τους στα κρα­τη­τή­ρια της Πυρο­σβε­στι­κής έγινε στα πλαίσια της νόμιμης ποι­νι­κής δια­δι­κα­σίας που μεσο­λα­βεί μέχρι την απο­λο­γία τους ενωπιον της ανα­κρι­τι­κης αρχης, μετα τη λήψη προ­θε­σμίας, λογω της απου­σιας του συνη­γό­ρου τους εκτός Ρόδου.

Όταν η εξουσία παύει να λει­τουρ­γεί με μέτρο, όταν οι εκπρό­σω­ποί της αγνοούν όρια, δια­δι­κα­σίες και την ευθύνη του παρα­δείγ­μα­τος, αυτό δεν είναι απλώς μια “άτυχη στιγμή”. Είναι πλήρης θεσμική κατά­πτωση. Γιατί χάνεται το βάθος της θέσης, ο σεβα­σμός στους θεσμούς, και κυρίως: η διά­κριση μεταξύ προ­σω­πι­κού και δημό­σιου ρόλου.

Και δεν είναι η πρώτη φορά.

Ίσως, λοιπόν, ήρθε η στιγμή να αφήσει την υπε­ρο­ψία στην άκρη, να κοι­τά­ξει μέσα του και να ανα­ρω­τη­θεί:

Τι υπηρετώ τελικά; Τον εαυτό μου ή το κοινό καλό;

Κάποια ερω­τή­ματα δεν χρειά­ζο­νται μικρό­φωνο. Χρειά­ζο­νται μόνο αλήθεια και σιωπή”.