ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Το παρασκήνιο της ελληνικής κρίσης στο βιβλίο του Ρομπάι- “ο Παπανδρέου δεν ήταν υπεύθυνος για το χάος”

news room 4 λεπτά ανάγνωση
Ρομπάι

Τι ανα­φέ­ρει στο βιβλίο του ο απερ­χό­με­νος πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου για τη Σύνοδο Κορυφής του Φεβρουα­ρίου 2010, την παρέμ­βασή του προς τους ηγέτες των κρατών-μελών ώστε να πει­σθούν για τη δημιουρ­γία μηχα­νι­σμού στή­ρι­ξης της Ελλάδας και τον Γ. Παπαν­δρέου.

Τον προ­σω­πικό του απο­λο­γι­σμό την περίοδο της πεντα­ε­τούς του θητείας στη θέση του προ­έ­δρου του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου κατέ­γραψε ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι στο βιβλίο του «Η Ευρώπη στη θύελλα», με υπό­τι­τλο «Υπο­σχέ­σεις και προ­κα­τα­λή­ψεις».

Όπως γράφει ο Βέλγος πολι­τι­κός στο προ­οί­μιο, δεν πρό­κει­ται για απο­μνη­μο­νεύ­ματα, αλλά για ένα «σύνολο εμπει­ριών -το σιτάρι που μένει όταν βγαίνει η ήρα- για μια λογο­δο­σία».

Είναι μια ανα­σκό­πηση του πρό­σφα­του παρελ­θό­ντος στις δύσκο­λες μέρες της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής ανα­τα­ρα­χής που κλόνισε την Ευρώπη.

Η οποία -όπως προειδοποιεί- «βρί­σκε­ται σε πιο γαλήνια νερά, αν και ίσως να είναι απλώς για τη γαλήνη πριν από τη νέα θύελλα που θα έρθει κάποια στιγμή, αφού στην πολι­τική δεν κρατάμε ποτέ απο­λύ­τως τη μοίρα μας στα χέρια μας».

Με τίτλο «Το σοκ», ο απερ­χό­με­νος πρό­ε­δρος ξεκι­νάει την αφήγησή του ανα­φε­ρό­με­νος στην Ελλάδα. Ήταν Πέμπτη 11 Φεβρουα­ρίου 2010. Η πρώτη του Σύνοδο Κορυφής με την ιδιό­τητα του προ­έ­δρου:

«Η Ελλάδα βρι­σκό­ταν στα πρόθυρα χρε­ο­κο­πίας. Μετά από εντυ­πω­σια­κές απο­κα­λύ­ψεις για ψευδή στα­τι­στικά στοι­χεία κατά το παρελ­θόν, και με το επίσημο δημόσιο έλλειμμα της να φτάνει τώρα σχεδόν το 15%, οι αγορές έχαναν την εμπι­στο­σύνη τους στην ικα­νό­τητα της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης να τιμήσει τις υπο­χρε­ώ­σεις της». Και συνε­χί­ζει:

«Δεν ήταν μόνο η Ελλάδα το πρό­βλημα. Κατά την διάρ­κεια εκείνης της Συνόδου οι υπό­λοι­ποι 26 ηγέτες συνει­δη­το­ποί­η­σαν ξαφνικά ότι η χρη­μα­το­πι­στω­τική ανα­τα­ραχή για την Ελλάδα μπο­ρούσε να επε­κτα­θεί στην Ευρω­ζώνη και στην Ευρω­παϊκή Ένωση συνο­λικά.

Αυτή η δια­πί­στωση, ότι βρι­σκό­μα­στε όλοι στην ίδια βάρκα, δια­μορ­φώ­νει έκτοτε την ευρω­παϊκή πολι­τική, μέχρι και σήμερα. Το ευρώ έχει δέσει μεταξύ τους τις οικο­νο­μίες των χωρών μας βαθύ­τερα απ’ ό,τι είχε ποτέ κανείς προ­βλέ­ψει».

Υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι οι Συν­θή­κες απα­γό­ρευαν ρητά στα κράτη-μέλη να δια­σώ­ζουν κράτη, ανα­δει­κνύει την παρέμ­βασή του προς τους ηγέτες των κρατών-μελών ώστε να πει­σθούν στη δημιουρ­γία μηχα­νι­σμού στή­ρι­ξης:

«Ο νέος πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας, Γιώργος Παπαν­δρέου -που δεν ήταν υπεύ­θυ­νος για το χάος- μου είχε ήδη ξεκα­θα­ρί­σει την προη­γού­μενη μέρα από τηλε­φώ­νου ότι χρεια­ζό­ταν μια κίνηση εμπι­στο­σύ­νης για να καθη­συ­χά­σει τις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές αγορές».

Ο Βαν Ρομπάι εξι­στο­ρεί ότι με το επι­τε­λείο του ετοί­μασε ένα προ­σε­κτικά δια­τυ­πω­μένο προ­σχέ­διο δια­κή­ρυ­ξης που, χωρίς να λέει ανοιχτά ότι οι άλλες χώρες της Ένωσης θα δάνει­ζαν άλλα χρήματα στην Ελλάδα, ξεκα­θά­ριζε πως, αν μια ελλη­νική χρε­ο­κο­πία απει­λούσε την στα­θε­ρό­τητα της Ευρω­ζώ­νης, τα κράτη-μέλη θα ανα­λάμ­βα­ναν δράση.

Στο ίδιο κείμενο, μπήκε και μια υπο­θε­τική έκφραση ότι σε ένα ενδε­χό­μενο δράσης η Ελλάδα θα ανα­λάμ­βανε την ευθύνη να βάλει τα δημο­σιο­νο­μικά της σε τάξη. Αυτή η έντεχνη φρα­σε­ο­λο­γία επέ­τρεψε σε όλα τα μέρη να υπο­γρά­ψουν.

Συνε­χί­ζο­ντας την αφήγηση περι­γρά­φει τις Συνό­δους Κορυφής στις οποίες η καγκε­λά­ριος της Γερ­μα­νίας Μέρκελ έπρεπε να συν­δυά­σει το ελλη­νικό πρό­γραμμα διά­σω­σης με την παρά­καμψη του γερ­μα­νι­κού συνταγ­μα­τι­κού δικα­στη­ρίου που απα­γό­ρευε τη διάσωση ξένου κράτους με λεφτά των φορο­λο­γού­με­νων Γερ­μα­νών.

Τελικά, το δικα­στή­ριο βρήκε «συνταγ­μα­τικά ανεκτό» το σχέδιο διά­σω­σης, καθώς η σωτηρία του ευρώ απο­σκο­πούσε στην απο­τροπή διά­χυ­σης της κρίσης σε όλη την Ευρω­ζώνη.

Κάνο­ντας ανα­δρομή στην δεκα­ε­τία πριν από την πτώση της αμε­ρι­κα­νι­κής Λήμαν Μπρά­δερς σχο­λιά­ζει «την άλλη όψη του νομί­σμα­τος», που ήταν η συσ­σώ­ρευση υπέ­ρο­γκου χρέους, στη­λι­τεύ­ο­ντας όχι μόνο τους δανει­ζό­με­νους αλλά και τους δανει­στές:

«Ένα τμήμα του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού τομέα ανά την Ευρώπη σίγουρα έπαιξε διφο­ρού­μενο ρόλο, δανεί­ζο­ντας απε­ρί­σκε­πτα και αγνο­ώ­ντας τους κιν­δύ­νους, ενώ η γενική επο­πτεία του τρα­πε­ζι­κού τομέα ήταν ελλιπής».

Ο συνήθως συγκρατημένος- και λόγω αξιώματος- ανώ­τα­τος θεσμι­κός παρά­γο­ντας της Ένωσης, ανα­φέ­ρει το Αθη­ναϊκό Πρα­κτο­ρείο, δεν διστά­ζει να κρίνει και το ρόλο του ευρώ στην έλευση της κρίσης σημειώ­νο­ντας:

«Η δημιουρ­γία του ήταν επω­φε­λής από πολλές απόψεις. Για παρά­δειγμα, η νομι­σμα­τική στα­θε­ρό­τητα σε όλη την ήπειρο και ο στα­θε­ρός, χαμηλός πλη­θω­ρι­σμός, ήταν πράγ­ματα ευπρόσ­δε­κτα. Από την άλλη, τα πλε­ο­νε­κτή­ματα αυτά έκαναν επίσης ευκο­λό­τερη τη διο­λί­σθηση σε κακές συνή­θειες. Το χρήμα ήταν φτηνό στα χρόνια της άνθησης.

Οι δια­φο­ρές στα επι­τό­κια (σπρεντς) από χώρα σε χώρα ήταν τόσο μικρές ώστε για κάποιες χώρες του­λά­χι­στον η ουσια­στική απώλεια της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τάς τους παρέ­μενε σχεδόν αόρατη. Αόρατη ακόμα και για τους οίκους αξιο­λό­γη­σης! Από αυτήν την άποψη, το ευρώ έδρασε σαν υπνω­τικό και κανείς δεν ήταν έτοιμος για το απότομο ξύπνημα που ακο­λού­θησε»…

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.