Πλήρη ικανοποίηση εκφράζει ο εκτελεστικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ρίτσαρντ Φίσερ

Ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από τα απο­τε­λέ­σμα­τα, αλλά και την θε­μα­το­λο­γία του Συ­νε­δρί­ου για την Ποι­μα­ντι­κή Δια­κο­νία στον χώρο της Υγεί­ας, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε πρό­σφα­τα στην Ρόδο, εμ­φα­νί­σθη­κε με δη­λώ­σεις του προς την «δη­μο­κρα­τι­κή» ο Αι­δε­σι­μό­τα­τος Ρί­τσαρντ Φίσερ, ο οποί­ος είναι εκτε­λε­στι­κός διευ­θυ­ντής της Επι­τρο­πής για την Εκ­κλη­σία και Κοι­νω­νία του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου των Εκ­κλη­σιών και συμ­με­τεί­χε στις ερ­γα­σί­ες του συ­νε­δρί­ου.

«Πι­στεύω ότι η θε­μα­το­λο­γία αυτού του Συ­νε­δρί­ου είναι πολύ ση­μα­ντι­κή όχι μόνον για τους συμ­με­τέ­χο­ντες αλλά και για όσους έχουν ενερ­γό ρόλο στην δια­δι­κα­σία για την ανα­κού­φι­ση των αν­θρώ­πων που χρειά­ζο­νται την δια­κο­νία. Και δεν μιλάω μόνον από την άποψη της κα­τή­χη­σης. Ανα­φέ­ρο­μαι και στην ψυ­χο­λο­γι­κή στή­ρι­ξη αλλά και στην κοι­νω­νι­κή διά­στα­ση του ζη­τή­μα­τος» όπως είπε.

Ερω­τη­θείς σχε­τι­κά με την δράση του CEC σε μια σειρά από κοι­νω­νι­κά ζη­τή­μα­τα, υπο­γράμ­μι­σε:

«Εμείς στο Ευ­ρω­παϊ­κό Συμ­βού­λιο των Εκ­κλη­σιών (Conference of European Churches) δί­νου­με ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία στον διά­λο­γο με­τα­ξύ των Εκ­κλη­σιών σε διά­φο­ρα ζη­τή­μα­τα. Ο διά­λο­γος είναι ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας και πρέ­πει να συ­νε­χί­ζε­ται και να ανα­πτύσ­σε­ται με­τα­ξύ των Εκ­κλη­σιών, ει­δι­κά τον τε­λευ­ταίο καιρό όπου ση­μειώ­νε­ται πρό­ο­δος στις σχέ­σεις ανά­με­σα στους Ορ­θο­δό­ξους και τους Ρω­μαιο­κα­θο­λι­κούς. Θα έλεγα ότι την ίδια ώρα, κα­τα­βάλ­λο­νται προ­σπά­θειες και για να βελ­τιω­θούν οι σχέ­σεις και με την Προ­τε­στα­ντι­κή αλλά και με την Αγ­γλι­κα­νι­κή Εκ­κλη­σία.

Βέ­βαια, οι και­ροί είναι δύ­σκο­λοι και ει­δι­κά σε χώρες όπου υπάρ­χει οι­κο­νο­μι­κή κρίση. Μπορώ όμως να σας πω ότι είναι η πρώτη φορά που οι Εκ­κλη­σί­ες αι­σθά­νο­νται να βρί­σκο­νται πιο κοντά η μία με την άλλη, κυ­ρί­ως εκεί­νες που εκ­φρά­ζουν την χρι­στια­νι­κή ομο­λο­γία».

Κλη­θεις να σχο­λιά­σει τις θέ­σεις της Προ­τε­στα­ντι­κής Εκ­κλη­σί­ας, που πα­ρου­σιά­ζει άλλες θέ­σεις σε πολύ ζω­τι­κά κοι­νω­νι­κά αλλά και εκ­κλη­σια­στι­κά ζη­τή­μα­τα, ο κ. Φίσερ ήταν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κός:

«Μπο­ρεί οι Προ­τε­στά­ντες να έχουν θέσει μια άλλη ατζέ­ντα, όπως οι γυ­ναί­κες ιε­ρείς, αλλά έχω την αί­σθη­ση ότι σε με­ρι­κά θέ­μα­τα, όπως η σε­ξουα­λι­κή ηθική, η βιοη­θι­κή, οι εκτρώ­σεις και τα δι­καιώ­μα­τα του αν­θρώ­πι­νου εμ­βρύ­ου, υπάρ­χουν πολλά κοινά ση­μεία με τις άλλες Εκ­κλη­σί­ες.

Για πα­ρά­δειγ­μα, συμ­φω­νούν σε ζη­τή­μα­τα, όπως η προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, η υπε­ρά­σπι­ση των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, η κα­κο­ποί­η­ση των παι­διών κ.λπ.

Ωστό­σο το πρό­βλη­μα δεν είναι μόνον ο διά­λο­γος με­τα­ξύ των Εκ­κλη­σιών. Για πα­ρά­δειγ­μα, τα τε­λευ­ταία χρό­νια, η Επι­τρο­πή για την Εκ­κλη­σία και Κοι­νω­νία του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου των Εκ­κλη­σιών έχει βάλει στο τρα­πέ­ζι του δια­λό­γου το ζή­τη­μα των εκτρώ­σε­ων και της υπε­ρά­σπι­σης του δι­καιώ­μα­τος των αν­θώ­πι­νων εμ­βρύ­ων στην ζωή, αλλά δυ­στυ­χώς μέχρι σή­με­ρα δεν κα­τέ­στη δυ­να­τό να έρ­θου­με σε συμ­φω­νία με τους εκ­προ­σώ­πους των κρα­τών. Δεν αρκεί λοι­πόν μόνον οι Χρι­στια­νι­κές Εκ­κλη­σί­ες να στη­ρί­ζουν τις θέ­σεις αυτές. Χρειά­ζε­ται και η στή­ρι­ξη των κρα­τών που δεν δέ­χο­νται αλ­λα­γές στο νο­μι­κό τους πλαί­σιο».

Πα­ρό­μοια ζη­τή­μα­τα εμ­φα­νί­ζο­νται και σε θέ­μα­τα, όπως ο γάμος ανά­με­σα σε ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια, όπου οι Εκ­κλη­σί­ες έχουν ξε­κά­θα­ρη θέση, αλλά τα κράτη έχουν αντί­θε­τη άποψη.

«Ο γάμος ανά­με­σα σε ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια δεν είναι μόνον ζή­τη­μα θρη­σκεί­ας ή Εκ­κλη­σί­ας. Είναι και πο­λι­τι­κό ζή­τη­μα. Μπο­ρεί να υπάρ­χουν νόμοι σε άλλες χώρες αλλά αυτό από μόνο του απο­τε­λεί ένα αμ­φι­σβη­τή­σι­μο και επί­μα­χο ζή­τη­μα που τί­θε­ται και με­τα­ξύ των δια­φό­ρων πο­λι­τι­κών κομ­μά­των. Δεν είναι μόνον οι προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις ή οι αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις που εκ­φρά­ζουν την αντί­θε­σή τους αλλά ακόμη και οι συ­ντη­ρη­τι­κοί πολ­λές φορές εμ­φα­νί­ζο­νται με δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις σε θέ­μα­τα, όπως οι εκτρώ­σεις, ο γάμος ομο­φυ­λο­φί­λων κ.λπ.».

Θυ­μί­ζου­με ότι το Ευ­ρω­παϊ­κό Συμ­βού­λιο των Εκ­κλη­σιών (Conference of European Churches) απο­τε­λεί μια οι­κου­με­νι­κή κοι­νω­νία των εκ­κλη­σιών στην Ευ­ρώ­πη, που ομο­λο­γούν τον Κύριο Ιησού Χρι­στό ως Θεό και Σω­τή­ρα, σύμ­φω­να με τις Γρα­φές και ως εκ τού­του επι­διώ­κουν να εκ­πλη­ρώ­σουν μαζί το κοινό τους κά­λε­σμα προς δόξαν του ενός Θεού, του Πα­τρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύ­μα­τος.

Το Συ­νέ­δριο τέ­θη­κε σε λει­τουρ­γία μετά τον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, με πρω­το­βου­λία των κο­ρυ­φαί­ων εκ­προ­σώ­πων των ευ­ρω­παϊ­κών εκ­κλη­σιών. Η πρό­θε­σή τους ήταν ότι οι εκ­κλη­σί­ες στην Ευ­ρώ­πη θα πρέ­πει να υπο­στη­ρί­ξουν η μια την άλλη, γιατί η άσκη­ση της δια­κο­νί­ας της συμ­φι­λί­ω­σης βα­ρύ­νει όλα αυτά. Η πρώτη συ­νέ­λευ­ση πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στο Νί­μποργκ από 6 με 9 Ια­νουα­ρί­ου 1959. Στις 8 Οκτω­βρί­ου του 1964 κατά τη διάρ­κεια της Τέ­ταρ­της Συ­νέ­λευ­σης της, η διά­σκε­ψη υιο­θέ­τη­σε το πρώτο της Σύ­νταγ­μα. Από τότε, ο αριθ­μός των εκ­κλη­σιών – μελών έχει αυ­ξη­θεί και η συ­ντρο­φι­κό­τη­τα με­τα­ξύ τους έχει βα­θύ­νει, όπως έχει η συ­νερ­γα­σία με το Συμ­βού­λιο των Δια­σκέ­ψε­ων του Ευ­ρω­παϊ­κού Ρω­μαιο­κα­θο­λι­κών Επι­σκό­πων (CCEE).

Οι εκ­κλη­σί­ες-μέλη της Διά­σκε­ψης ζη­τούν από τη χάρη του Τρια­δι­κού Θεού να συ­νε­χί­σουν μαζί την πο­ρεία της αυ­ξα­νό­με­νης κα­τα­νό­η­σης. Με πίστη στο Ευαγ­γέ­λιο, όπως εί­δα­με στην Αγία Γραφή και με­τα­δί­δε­ται μέσα και μέσω της Εκ­κλη­σί­ας από την δύ­να­μη του Αγίου Πνεύ­μα­τος, θα επι­διώ­ξει να συ­νε­χί­σει να ανα­πτύσ­σε­ται στην κοι­νω­νία του πίστη, ελ­πί­δα και αγάπη. Πι­στοί σε αυτό το Ευαγ­γέ­λιο, θα επι­διώ­ξει επί­σης να κά­νουν μια κοινή συμ­βο­λή στην απο­στο­λή της Εκ­κλη­σί­ας, με τη δια­τή­ρη­ση της ζωής και την ευ­η­με­ρία όλης της αν­θρω­πό­τη­τας.

Με τη δέ­σμευ­σή της για την Ευ­ρώ­πη στο σύ­νο­λό το Ευ­ρω­παϊ­κό Συμ­βού­λιο των Εκ­κλη­σιών επι­διώ­κει να βοη­θή­σει τις ευ­ρω­παϊ­κές εκ­κλη­σί­ες για να ανα­νε­ώ­σει την πνευ­μα­τι­κή τους ζωή, να ενι­σχύ­σουν την κοινή τους μαρ­τυ­ρία και για την προ­ώ­θη­ση της ενό­τη­τας της Εκ­κλη­σί­ας και της ει­ρή­νης στον κόσμο.