ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μια παρέλαση για τον τελευταίο μαθητή των Αρκιών – Κλίμα συγκίνησης στο μικρό νησί

news room 5 λεπτά ανάγνωση
ΑΡΚΙΟΙ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ

Εδώ και λίγες μέρες, στο μικρό νησί των Αρκιών δεν ακού­γε­ται μόνο ο αέρας και η θάλασσα. Τα σοκάκια του ακρι­τι­κού τόπου γέμισαν με παι­δι­κές φωνές που έδωσαν μια ξαφνική ζωντά­νια στο νησί. Μαθητές και μαθή­τριες από πέντε σχολεία της Ελλάδας, έφταναν στα­διακά -από το Σάββατο- στους Αρκιούς με σκοπό να πάρουν μέρος στην τελευ­ταία προ­γραμ­μα­τι­σμένη παρέ­λαση του δημο­τι­κού σχο­λείου.

Σήμερα, 25η Μαρτίου, στά­θη­καν πλάι στον 12χρονο Αγγελο, τον μονα­δικό μαθητή των Αρκιών, που κρα­τούσε την ελλη­νική σημαία, και παρέ­λα­σαν μαζί του στην κεντρική πλατεία του νησιού, μπροστά στα δακρυ­σμένα -από συγκίνηση- μάτια των οικο­γε­νειών και των δασκά­λων τους.

Τελευ­ταίο κου­δούνι για το Δημο­τικό Σχολείο των Αρκιών

«Είναι μια συγκι­νη­τική και ταυ­τό­χρονα δύσκολη στιγμή για εμάς, καθώς το μικρό μας σχολείο ολο­κλη­ρώ­νει φέτος την πορεία του, αλλά το γεγονός ότι τόσα παιδιά από δια­φο­ρε­τικά σημεία της Ελλάδας ήρθαν να σταθούν δίπλα στο δικό μας και να παρε­λά­σουν μαζί με τον Αγγελο, μάς γεμίζει ευγνω­μο­σύνη. Ηταν μια γιορτή αλλη­λεγ­γύης και αγάπης, που θα μείνει για πάντα χαραγ­μένη στις καρδιές μας», λέει στην «Κ» η Νεκτα­ρία Σπύρου, μητέρα του μαθητή των Αρκιών που τον Ιούνιο, απο­φοι­τώ­ντας από το δημο­τικό, θα κλείσει ορι­στικά την πόρτα του μικρού, ιστο­ρι­κού σχο­λείου.

«Είναι το κλεί­σιμο ενός κύκλου, όχι μόνο για τον γιο μου αλλά και για το σχολείο που στάθηκε φάρος γνώσης και πολι­τι­σμού για το νησί μας. Για εμάς τους ντό­πιους αφήνει μία γλυ­κό­πι­κρη αίσθηση. Από τη μία, χαρά και περη­φά­νια για το παιδί μας που προ­χω­ράει μπροστά, και από την άλλη μια νοσταλ­γία για κάτι που τελειώ­νει», προ­σθέ­τει η κ. Σπύρου.

«Ο Αγγελος είδε το νησί μας να γεμίζει με ζωή. Οι Αρκιοί γέμισαν ξαφνικά με χαμό­γελα και παι­δι­κές φωνές. Σήμερα, δεν μπόρεσε να συγκρα­τή­σει τα δάκρυα του» λένε οι γονείς του μονα­δι­κού μαθητή του νησιού.

«Σήμερα δεν μπόρεσε να συγκρα­τή­σει τα δάκρυα του»

Περισ­σό­τερα από πενήντα παιδιά ταξί­δε­ψαν ως το ακρι­τικό νησί των ανα­το­λι­κών Δωδε­κα­νή­σων για να συνα­ντή­σουν τον Αγγελο και να τιμή­σουν μαζί του την εθνική επέτειο: από το 1ο δημο­τικό και 1ο Γυμνά­σιο Βούλας (Αττική), από το 13ο δημο­τικό Λάρισας, την Ευαγ­γε­λική Σχολή Νέας Σμύρνης και τα ιδιω­τικά εκπαι­δευ­τή­ρια Γιαν­νό­που­λου. Ηταν μια συμ­βο­λική πράξη που όμως είχε κι ένα βαθύ ουσια­στικό νόημα: να δείξουν στον συνο­μή­λικό τους ότι δεν είναι μόνος.

Είναι μια μέρα που θα τη θυμάται για πάντα, γιατί τού έδειξε ότι μπορεί το σχολείο του είναι μικρό, αλλά η αγάπη και η στήριξη που λαμ­βά­νει είναι πολύ μεγάλη

«Ο Αγγελος είδε το νησί μας να γεμίζει με ζωή. Οι Αρκιοί γέμισαν ξαφνικά με χαμό­γελα και παι­δι­κές φωνές. Σήμερα, δεν μπόρεσε να συγκρα­τή­σει τα δάκρυα του. Τον είδαμε να κάνει παρέ­λαση μαζί με τόσα παιδιά, να μοι­ρά­ζε­ται τη συγκί­νηση και τον ενθου­σια­σμό τους. Είναι μια μέρα που θα τη θυμάται για πάντα, γιατί τού έδειξε ότι μπορεί το σχολείο του είναι μικρό, αλλά η αγάπη και η στήριξη που λαμ­βά­νει είναι πολύ μεγάλη», τονίζει ο πατέρας του Αγγελου, Μιχάλης Κάβου­ρας.

Οι πρώτοι μαθητές που έφτασαν στους Αρκιούς το περα­σμένο Σάββατο ήταν από το 1ο Δημο­τικό Βούλας το σχολείο που είχε ταξι­δέ­ψει ξανά πριν από δύο χρόνια στους Αρκιούς για τον ίδιο σκοπό. Ειδικά φέτος, σε αυτήν την τελευ­ταία παρέ­λαση, δεν θα μπο­ρού­σαν να μην είναι εκεί. Στην απο­στολή, πήραν μέρος 23 παιδιά, συνο­δευό­μενα από τους εκπαι­δευ­τι­κούς και τους γονείς τους. Η Μαρία Λου­ρα­ντάκη, δασκάλα στο σχολείο της Βούλας και μέλος της απο­στο­λής, περι­γρά­φει στην «Κ» τη σημασία αυτής της πρω­το­βου­λίας για την ίδια και τους μαθητές της.

«Το θεωρώ πολύ συγκι­νη­τικό, πολύ γλυκό, πολύ ανθρώ­πινο γιατί διδά­σκει πολλά και σε παιδιά και σε μεγά­λους. Σκε­φτή­καμε ότι θα πάμε να δώσουμε χαρά και ζωντά­νια σε ένα υπέροχο μέρος και σε ένα υπέροχο παιδί. Αυτές τις μέρες, κάναμε πολλή παρέα με τον Αγγελο και τον είδαμε ενθου­σια­σμένο. Οι μαθητές μου είναι επίσης ενθου­σια­σμέ­νοι που βρί­σκο­νται εδώ: παίζουν μαζί του, ψαρεύ­ουν, μπήκαν ακόμη και στη θάλασσα για να κάνουν το πρώτο τους μπάνιο. Κάποια παιδιά γνω­ρί­ζο­νται ήδη μαζί του από το προη­γού­μενο ταξίδι. Ουσια­στικά είναι μια φιλία που συνε­χί­ζε­ται».

 

«Αξιοι σεβα­σμού οι εκπαι­δευ­τι­κοί που υπη­ρε­τούν σε ακρι­τικά μέρη»

Στη γιορτή για την 25η Μαρτίου που είχε ετοι­μά­σει το σχολείο από τη Βούλα και προη­γή­θηκε της παρέ­λα­σης, η Μαρία Λου­ρα­ντάκη έβαλε τα κλάματα.

«Στα 16 χρόνια που διδάσκω δεν είχα βρεθεί ποτέ ξανά σε σχολείο ενός ακρι­τι­κού νησιού. Είμαι τρομερά συγκι­νη­μένη για την εμπει­ρία που έζησα. Θα ήθελα να δώσω θερμά συγ­χα­ρη­τή­ρια σε όλους τους συνα­δέλ­φους εκπαι­δευ­τι­κούς, που υπη­ρε­τούν σε τέτοια μέρη. Είναι άξιοι σεβα­σμού», λέει η κ. Λου­ρα­ντάκη.

Τον ερχό­μενο Σεπτέμ­βριο ο Αγγελος θα μετα­κο­μί­σει με την οικο­γέ­νειά του στους Λειψούς για να φοι­τή­σει στο Γυμνά­σιο ενός μεγα­λύ­τε­ρου νησιού.

Στη φωτο­γρα­φία δια­κρί­νο­νται, μεταξύ άλλων, ο αιδε­σι­μό­τα­τος πατήρ Γεώρ­γιος, ο Ιωάννης Παπα­δο­μαρ­κά­κης, περι­φε­ρεια­κός διευ­θυ­ντής πρω­το­βάθ­μιας και δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης Νοτίου Αιγαίου, ο δήμαρ­χος Πάτμου Νικήτας Τσα­μπα­λά­κης, ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Ιωάννης Παππάς, ο διευ­θυ­ντής του 13ου Δημο­τι­κού Σχο­λείου Λάρισας, Χρήστος Τσια­μά­λος, ο πρό­ε­δρος του 1ου Δημο­τι­κού σχο­λείου Βούλας, Γιώργος Ντου­τσού­λης.

«Η παρά­δοση, η ιστορία και το πνεύμα του σχο­λείου μας θα μείνουν ζωντανά στις καρδιές μας. Ως οικο­γέ­νεια αγω­νι­στή­καμε να κρα­τή­σουμε το σχολείο μας ζωντανό, ήρθε όμως η στιγμή που θα πρέπει να φύγουμε γιατί προ­τε­ραιό­τητά μας είναι η ευτυχία του παιδιού μας. Δεν είμαστε εμείς που κλεί­νουμε το σχολείο, τόσα χρόνια το κρα­τή­σαμε ζωντανό. Μακάρι το κράτος να δώσει τα κατάλ­ληλα κίνητρα, ώστε να έρθουν οικο­γέ­νειες να μείνουν σε αυτό τον μικρό τόπο», σημειώ­νει ο Μιχάλης Κάβου­ρας.

«Πήραμε τη δύσκολη απόφαση να μετα­κο­μί­σουμε στους Λειψούς γιατί εκεί έχουμε τη δυνα­τό­τητα να μεί­νουμε στο σπίτι της οικο­γέ­νειάς μου και πλέον και μια εξα­σφα­λι­σμένη δουλειά», λέει από την πλευρά της η κ. Σπύρου και αισθά­νε­ται την ανάγκη να ευχα­ρι­στή­σει όλους όσοι στή­ρι­ξαν την οικο­γέ­νειά της στο επόμενό της βήμα. «Χάρη στη σταθερή υπο­στή­ριξη που έχουμε από τον δήμαρχο Ρόδου και τις επαφές του με τον δήμαρχο των Λειψών, φεύ­γο­ντας από τους Αρκιούς θα συνε­χίσω να εργά­ζο­μαι σε μια θέση που μου εξα­σφά­λισε στο τοπικό ΚΕΠ. Είναι μια σημα­ντική ενέρ­γεια που μάς δίνει φτερά για την επόμενη μέρα», τονίζει.

Ο δρόμος της επι­στρο­φής

Από το από­γευμα της Τρίτης, οι μαθητές που επι­σκέ­φθη­καν τον Αγγελο θα βρί­σκο­νται στον δρόμο της επι­στρο­φής. Ο νεα­ρό­τε­ρος κάτοι­κος των Αρκιών θα είναι και πάλι μόνος, έχοντας μονα­δική παρέα τους γονείς του, τη δασκάλα του και τους ηλι­κιω­μέ­νους κατοί­κους που βλέπουν στα μάτια του παιδιού τη ζωντά­νια που κάποτε είχε το μικρό νησί τους. Ο Αγγελος, λένε οι γονείς του, αισθά­νε­ται τυχερός που έστω και για λίγο βρέθηκε με συνο­μη­λί­κους του να τρέχει πάνω κάτω στο νησί, να περνά καλά και να χαμο­γελά. Πλέον, περι­μέ­νει τη μέρα που -ξεκινώντας το Γυμνά­σιο πια- το κου­δούνι δεν θα χτυπάει μόνο για εκείνον.

Πηγή: kathimerini.gr 

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.