Η Ρόδος των θαυμάτων: Οπου τα πάρκα γίνονται ζούγκλες και τα πεζοδρόμια ατραξιόν για… survivors (φώτο)

• Κα­λο­καί­ρι στη Ρόδο: Του­ρι­σμός, ιστο­ρία και… χορ­τα­ρια­σμέ­νες εμπει­ρί­ες

Ενας ακόμη του­ρι­στι­κός θρί­αμ­βος ανα­μέ­νε­ται στη Ρόδο, το νησί των Ιπ­πο­τών, της ιστο­ρί­ας και της πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Όμως, φέτος οι επι­σκέ­πτες δεν θα μα­γευ­τούν μόνο από τα με­σαιω­νι­κά τείχη και τις πα­ρα­λί­ες με τα κα­τα­γά­λα­να νερά. Αντι­θέ­τως, η Ρόδος έχει να προ­σφέ­ρει μία εμπει­ρία μο­να­δι­κή στον κόσμο: μία εναλ­λα­κτι­κή πε­ρι­ή­γη­ση σε ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο τοπίο, όπου η φύση έχει ανα­λά­βει δράση – με τρόπο που κα­νείς δεν φα­ντα­ζό­ταν ούτε ήθελε.

Πάρκα για πε­ρι­πέ­τειες…  ή για όσους  δεν φο­βού­νται τα χόρτα

Πάρκα. Εκεί όπου κά­πο­τε οι οι­κο­γέ­νειες έβρι­σκαν δρο­σιά, τα παι­διά έτρε­χαν ξέ­γνοια­στα και οι ηλι­κιω­μέ­νοι απο­λάμ­βα­ναν έναν ήρεμο πε­ρί­πα­το. Όμως, στη Ρόδο του 2025, τα πάρκα έχουν με­τα­τρα­πεί σε ένα απρο­σπέ­λα­στο χάος. Τα χόρτα ξε­περ­νούν το ένα μέτρο ύψος, κρύ­βο­ντας –ίσως ευ­τυ­χώς– τις δια­λυ­μέ­νες παι­δι­κές χαρές και τα πε­τα­μέ­να απορ­ρίμ­μα­τα. Όσοι τολ­μή­σουν να μπουν, καλό είναι να έχουν μαζί τους μα­τσέ­τα ή του­λά­χι­στον αντι­κου­νου­πι­κό, γιατί σε κά­ποια ση­μεία μοιά­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο με βιό­το­πο άγριας ζωής παρά με χώρο ανα­ψυ­χής.

Η δη­μο­τι­κή αρχή, απα­σχο­λη­μέ­νη με τις τε­λε­τές και τα επι­κοι­νω­νια­κά πα­νη­γύ­ρια, δεν έχει ακόμη ξε­κι­νή­σει κα­νέ­ναν κα­θα­ρι­σμό. Και γιατί να βια­στεί άλ­λω­στε; Η φύση άλ­λω­στε κάνει τον κύκλο της, κι αν οι του­ρί­στες θέ­λουν να δουν πρά­σι­νο, το έχουν μπρο­στά τους – σε αφθο­νία.

Πε­ζο­δρό­μια: οδη­γός επι­βί­ω­σης σε μία “πρά­σι­νη” πόλη

Αν οι επι­σκέ­πτες κου­ρα­στούν από τη ζού­γκλα των πάρ­κων και θέ­λουν να επι­στρέ­ψουν στον πο­λι­τι­σμό, μια απλή βόλτα στα πε­ζο­δρό­μια της Ρόδου είναι αρ­κε­τή για να τους πεί­σει ότι ζουν μια αλη­θι­νή πε­ρι­πέ­τεια. Αγριό­χορ­τα ξε­φυ­τρώ­νουν από κάθε χα­ρα­μά­δα, κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας κάθε πι­θα­νό ση­μείο. Κλα­διά εμπο­δί­ζουν τη διέ­λευ­ση, σκου­πί­δια συσ­σω­ρεύ­ο­νται στις γω­νί­ες, και φυ­σι­κά, υπάρ­χουν και τα αθά­να­τα σπα­σμέ­να πλα­κά­κια που προ­σφέ­ρουν επι­πλέ­ον βαθμό δυ­σκο­λί­ας σε όσους τολ­μή­σουν να περ­πα­τή­σουν.

Κάθε μέρα, κά­τοι­κοι και του­ρί­στες κά­νουν ασκή­σεις ισορ­ρο­πί­ας προ­σπα­θώ­ντας να δια­σχί­σουν πε­ζο­δρό­μια, που μοιά­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο με φυ­σι­κά εμπό­δια παρά με ασφα­λείς δια­δρο­μές. Για άτομα με κι­νη­τι­κά προ­βλή­μα­τα ή οι­κο­γέ­νειες με κα­ρο­τσά­κια, η εμπει­ρία γί­νε­ται εφιαλ­τι­κή. Αλλά ποιος νοιά­ζε­ται; Η ει­κό­να αυτή συ­μπλη­ρώ­νε­ται από δρό­μους γε­μά­τους λακ­κού­βες, που υπό­σχο­νται μια δω­ρε­άν ορ­θο­πε­δι­κή πε­ρι­πέ­τεια σε κάθε δια­δρο­μή.

Η Με­σαιω­νι­κή Πόλη: Η Αρ­χαιο­λο­γία στη  χώρα των θαυ­μά­των

Και αν όλα τα πα­ρα­πά­νω φαί­νο­νται υπερ­βο­λι­κά, ας κά­νου­με μια βόλτα στην καρ­διά της του­ρι­στι­κής Ρόδου: τη Με­σαιω­νι­κή Πόλη. Μνη­μείο Πα­γκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO, το στο­λί­δι του νη­σιού προ­σελ­κύ­ει χι­λιά­δες του­ρί­στες κάθε χρόνο, που έρ­χο­νται να θαυ­μά­σουν την ιστο­ρία, την αρ­χι­τε­κτο­νι­κή και… τα αγριό­χορ­τα που ξε­φυ­τρώ­νουν από τα αρ­χαία τείχη.

Η Αρ­χαιο­λο­γι­κή Υπη­ρε­σία, προ­φα­νώς πιστή στη φυ­σι­κή απο­κα­τά­στα­ση των μνη­μεί­ων, έχει αφή­σει τα φυτά να ει­σχω­ρή­σουν στους τοί­χους, δη­μιουρ­γώ­ντας έναν συν­δυα­σμό πο­λι­τι­στι­κής και φυ­σι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Οι επι­σκέ­πτες, αντί να βγά­ζουν φω­το­γρα­φί­ες μπρο­στά από επι­βλη­τι­κά λι­θό­στρω­τα και κά­στρα, βρί­σκο­νται να ψά­χνουν την κα­λύ­τε­ρη γωνία για να μην φαί­νε­ται η αδια­φο­ρία της πο­λι­τεί­ας.

Ρόδος: Το νησί που επα­νε­φευ­ρί­σκει τον του­ρι­σμό

Την ώρα που άλλα νησιά προ­ε­τοι­μά­ζο­νται με πυ­ρε­τώ­δεις ρυθ­μούς για να υπο­δε­χτούν εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες, η Ρόδος προ­σφέ­ρει μία νέα εμπει­ρία: του­ρι­σμό τύπου “Survivor”. Ξε­νο­δο­χεία πέντε αστέ­ρων με φόντο εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να πάρκα, γκουρ­μέ εστια­τό­ρια δίπλα σε δρό­μους γε­μά­τους σκου­πί­δια και πο­λι­τι­στι­κά μνη­μεία που θυ­μί­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο τη ζού­γκλα του Αμα­ζο­νί­ου παρά το λίκνο του ευ­ρω­παϊ­κού πο­λι­τι­σμού.

Εν τέλει, ποιος χρειά­ζε­ται ορ­γα­νω­μέ­νους χώ­ρους πρα­σί­νου, κα­θα­ρούς δρό­μους και πε­ζο­δρό­μια όταν μπο­ρού­με να προ­σφέ­ρου­με μια αυ­θε­ντι­κή εμπει­ρία άγριας φύσης μέσα στην πόλη; Άλ­λω­στε, οι του­ρί­στες αγα­πούν την πε­ρι­πέ­τεια. Και αν όχι, πάντα υπάρ­χει η επι­λο­γή να κοι­τά­ζουν ψηλά για να μη βλέ­πουν κάτω.

Καλώς ήρ­θα­τε στη Ρόδο! Το νησί των Ιπ­πο­τών, της ιστο­ρί­ας, του πο­λι­τι­σμού και –ας μην το ξε­χνά­με– της από­λυ­της αδια­φο­ρί­ας.