Ανατροπή στις σχέσεις Κολιάδη – Καμπουράκη: Σανίδα σωτηρίας ή πολιτική παγίδα;

Σε μια αιφ­νι­δια­στική και άκρως ενδια­φέ­ρουσα τροπή των πολι­τι­κών εξε­λί­ξεων στη Ρόδο, ο πρώην δήμαρ­χος Αντώνης Καμπου­ρά­κης, γνωστός για τις έντονες αντι­πα­ρα­θέ­σεις του με τον νυν δήμαρχο Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη, απο­φά­σισε να συστρα­τευ­θεί μαζί του.

Ο κοινός στόχος τους; Η διεκ­δί­κηση χρη­μα­το­δό­τη­σης από την κυβέρ­νηση για την απο­κα­τά­σταση των σοβαρών ζημιών που προ­κά­λεσε η κακο­και­ρία Bora στο νησί.

Η απρό­σμενη αυτή σύμπλευση, ωστόσο, εγείρει πολλά ερω­τή­ματα και προ­βλη­μα­τι­σμούς. Πρό­κει­ται για μια ειλι­κρινή πολι­τική σύγκλιση υπέρ του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος ή μήπως απο­τε­λεί έναν ελιγμό που εξυ­πη­ρε­τεί προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές και πολι­τι­κές φιλο­δο­ξίες; Μήπως ο κ. Καμπου­ρά­κης επι­χει­ρεί μια πολι­τική ρελάνς κατά της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη, η οποία δεν τον στήριξε στις τελευ­ταίες εκλογές;

Ένας πολι­τι­κός ελιγμός με πολ­λα­πλά νοήματα

Η χρονική συγκυ­ρία της συνερ­γα­σίας αυτής δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί τυχαία. Από τη μία, ο κ. Καμπου­ρά­κης φαί­νε­ται να επι­διώ­κει την επα­να­φορά του στο προ­σκή­νιο, αξιο­ποιώ­ντας μια πρω­το­βου­λία που θα μπο­ρούσε να τον παρου­σιά­σει ως τον πραγ­μα­τικό υπε­ρα­σπι­στή των συμ­φε­ρό­ντων της Ρόδου. Από την άλλη, η στήριξή του στον κ. Κολιάδη θα μπο­ρούσε να δημιουρ­γή­σει ρήγμα στις σχέσεις του τελευ­ταίου με την κυβέρ­νηση, υπο­νο­μεύ­ο­ντας ενδε­χο­μέ­νως τη θέση του ως δημάρ­χου.

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο ανδρών υπήρξαν ανέ­κα­θεν τετα­μέ­νες. Η ιστορία τους είναι γεμάτη από δικα­στι­κές δια­μά­χες, πολι­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και προ­σω­πι­κές αιχμές. Δεν ήταν μόνο η αμφι­σβή­τηση των εκλο­γι­κών απο­τε­λε­σμά­των που απο­τέ­λεσε την κορυφή του παγό­βου­νου, αλλά και μια σειρά συγκρού­σεων που εκτεί­νο­νται από ζητή­ματα διοί­κη­σης έως και την κατα­στρο­φική πυρ­κα­γιά που έπληξε τη Ρόδο, με εκα­τέ­ρω­θεν κατη­γο­ρίες για ολι­γω­ρία και ανε­πάρ­κεια.

Πολι­τικό θέατρο στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο

Οι συνε­δριά­σεις του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου της Ρόδου έχουν μετα­τρα­πεί σε μια φαρ­σο­κω­μω­δία διαρ­κείας, όπου τα ουσια­στικά ζητή­ματα παρα­γκω­νί­ζο­νται για χάρη εντυ­πω­σια­κών λογο­μα­χιών. Οι προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, οι καταγ­γε­λίες για οικο­νο­μι­κές ατα­σθα­λίες και οι κατη­γο­ρίες για αδια­φα­νείς συναλ­λα­γές έχουν δια­μορ­φώ­σει ένα κλίμα που θυμίζει περισ­σό­τερο αρένα παρά αίθουσα συνε­δριά­σεων. Η πολι­τική ατμό­σφαιρα είναι τόσο τοξική που δεν θα ήταν υπερ­βολή να πούμε ότι χρειά­ζε­ται απο­λύ­μανση, ενώ οι δια­ξι­φι­σμοί που συχνά οδηγούν σε απο­χω­ρή­σεις και δια­κο­πές συνε­δριά­σεων περισ­σό­τερο θυμί­ζουν καβγά σε λαϊκή αγορά παρά διοι­κη­τικό όργανο.

Η ένταση κορυ­φώ­θηκε όταν ο κ. Κολιά­δης κατη­γό­ρησε τη διοί­κηση Καμπου­ράκη για «ύποπτες» οικο­νο­μι­κές συναλ­λα­γές κατά την προη­γού­μενη θητεία του, αφή­νο­ντας μάλιστα υπο­νο­ού­μενα για χρη­μα­τι­κές δοσο­λη­ψίες με εργο­λά­βους. Ο κ. Καμπου­ρά­κης δεν έμεινε άπραγος – κάθε άλλο. Με οργι­σμέ­νες δηλώ­σεις αντε­πι­τέ­θηκε, κατη­γο­ρώ­ντας τη δημο­τική αρχή για έλλειψη σχε­δια­σμού και ανι­κα­νό­τητα στη δια­χεί­ριση κρίσεων, ιδιαί­τερα μετά τις κατα­στρο­φές που προ­κά­λεσε η κακο­και­ρία Bora.

Η ξαφνική «συμ­μα­χία» και το ερώτημα των πολιτών

Μέσα σε αυτό το εκρη­κτικό πολι­τικό τοπίο, η ξαφνική συνερ­γα­σία των δύο ανδρών προ­κα­λεί εύλογα ερω­τή­ματα.

Ο τίτλος του δελτίου τύπου του κ. Καμπου­ράκη: «Σήμερα είμαστε όλοι ΜΑΖΙ για τη Ρόδο μας» παρα­πέ­μπει ξεκά­θαρα στο προ­ε­κλο­γικό σύνθημα του κ. Κολιάδη: «Γινό­μα­στε ΕΝΑ για τη Ρόδο μας».

Θα μπο­ρούσε αυτό να σημα­το­δο­τεί μια ειλι­κρινή διάθεση σύγκλι­σης ή πρό­κει­ται απλώς για έναν προ­σω­ρινό πολι­τικό ελιγμό;

Σε τοπο­θέ­τησή του ο δήμαρ­χος Ρόδου και πρό­ε­δρος της Περι­φε­ρεια­κής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, στη συνε­δρί­αση της ΠΕΔ, ανέφερε για την χρη­μα­το­δό­τηση της Ρόδου για τις πυρ­κα­γιές του 2023:

«…Γι αυτή τη δικλείδα ασφα­λείας, ψάχνο­ντας να την βρω στην πολι­τεία, δυσκο­λεύ­τηκα αρκετά για να βρω αντα­πό­κριση. Και τι εννοώ; Το 2023 στο νησί της Ρόδου είχαμε μία μεγάλη κατα­στροφή από τις πυρ­κα­γιές. Ένα θέμα το οποίο δια­χει­ρι­στή­καμε τότε, ο κ. Καμπου­ρά­κης, ο κ. Χατζη­μάρ­κος, οι πολίτες, εθε­λο­ντές, όλες οι υπη­ρε­σίες, ΕΛ.ΑΣ., ΠΥΡ, οι πάντες και δεν θρη­νή­σαμε θύμα. Αλλά έγινε τότε μία δια­δι­κα­σία για να δια­σφα­λί­σουμε τη μετα­φορά κατά την εκκέ­νωση 25.000 επι­σκε­πτών του­ρι­στών τότε από το νότιο τμήμα του νησιού, στο βόρειο και σε διάφορα άλλα κέντρα, μέσα στον Αύγου­στο μήνα, με ότι αυτό συνε­πά­γε­ται.

Η απο­ζη­μί­ωση ή μάλλον η χρη­μα­τική βοήθεια που ήρθε από την πολι­τεία – διορ­θώ­στε με κ. Καμπου­ράκη αν κάνω λάθος- ήταν της τάξεως των 300.000 ευρώ. Και όχι να ερω­τη­θεί τότε η δημο­τική αρχή, ο Δήμαρ­χος Ρόδου να γίνει μια κατα­γραφή, να ζητηθεί το ποσό κλπ. αλλά αυτά είναι, αυτά θα πάρετε, δεν υπάρχει κάτι άλλο. Η αξιο­λό­γηση τότε, ότι οι ζημιές που είχαν γίνει στο νησί της Ρόδου και με μία τερά­στια κατα­στροφή, απο­φά­σισε η πολι­τεία χωρίς εμάς, αλλά για εμάς, ότι το ποσό θα είναι 300.000 ευρώ».

Η ανα­κοί­νωση του Αντώνη Καμπου­ράκη μετά τη συνε­δρί­αση της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου ανέφερε τα εξής:

«Οφεί­λουμε να βάλουμε στην άκρη κάθε προ­σω­πική και πολι­τική σκο­πι­μό­τητα και με δουλειά και σοβα­ρό­τητα, να ασχο­λη­θούμε με το νησί μας.

Πρέπει να κάνουμε ό,τι πρέπει, για να απο­κα­τα­στα­θούν το συντο­μό­τερο οι ζημίες.

Άκουσα τον Δήμαρχο Ρόδου να ανα­φέ­ρει πως για τη φωτιά, πήραμε μόνο 300.000 ευρώ και πως δεν φταίει ο Καμπου­ρά­κης, για αυτό. Δεν είναι ώρα σήμερα να απο­δί­δουμε ευθύνες, αλλά να διεκ­δι­κή­σουμε λύσεις.

Προ­φα­νώς και οφείλει, η Πολι­τεία να κατα­νο­ή­σει την έκταση και το επείγον των προ­βλη­μά­των, και να δια­θέ­σει τους απα­ραι­τή­τους πόρους. Εμείς από την πλευρά μας ως Ρόδος, το τονίζω, ως Ρόδος πρέπει να είμαστε έτοιμοι, από πλευράς μελετών και ότι άλλο απαι­τεί­ται.

Μιλώ σήμερα για Ρόδο, και όχι για Δήμο. Έτσι πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτό το πρό­βλημα, και έτσι πρέπει να μας αντι­με­τω­πί­ζουν και όλοι όσοι απευ­θυ­νό­μα­στε.

Είμαι εδώ σήμερα, όπως κάθε φορά, για να βοηθήσω τον τόπο μας».

Σε προ­γε­νέ­στερη δήλωσή του ο Δήμαρ­χος Ρόδου Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, είχε ανα­φέ­ρει ωστόσο τα εξής:

«Το καλο­καίρι του 23 είχαμε ζημιές μεγάλες στον ηλε­κτρο­φω­τι­σμό, στη Νότια Ρόδο από τις πυρ­κα­γιές. Ποια ήταν η απο­κα­τά­σταση; Ποια ήταν η απο­γραφή; Από ποιους έγινε; Δεν έχετε να μου απα­ντή­σετε και είναι λογικό. Ούτε κατα­γραφή έγινε, ούτε απο­κα­τά­σταση και ούτε ζητή­θηκε ποτέ η οποια­δή­ποτε χρη­μα­το­δό­τηση για να απο­κα­τα­στε­θεί. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται.

Άκουσον -άκουσον για να το ακού­σουμε και όλοι μας εδώ ότι είναι η πρώτη φορά που γίνεται σοβαρή κατα­γραφή ζημιών Ούτε το 19 είχε γίνει με τις πλημ­μύ­ρες, ούτε το 13 και λοιπά. Όταν λοιπόν κάναμε εδώ μία δια­βού­λευση, μία σύσκεψη τους υπη­ρε­σια­κούς και τους ζητάμε και τους λέμε το να κάνουν κατα­γραφή, ενώ είναι τόσο έμπει­ροι και τους είπαμε χρη­σι­μο­ποι­ή­στε τον παλιό τρόπο, ο τρόπος που κάνατε και στις προη­γού­με­νες κρίσεις, είτε ήταν φωτιά, είτε πλημ­μύρα και φέρτε το, ξέρετε τι μου είπαν όλοι; Είναι πρώτη φορά που το κάνουμε.

Οι υπη­ρε­σια­κοί, εργα­ζό­με­νοι του Δήμου 30 και 40 χρόνια στο δήμο σε αυτήν εδώ την αίθουσα. Και ειλι­κρινά ένιωσα μία αμη­χα­νία, γιατί θεώρησα ότι τους έλεγα κάτι το οποίο ήταν αυτο­νό­ητο και λογικό: κατα­γραφή, κοστο­λό­γηση, πίνακας 2, διεκ­δι­κούμε, απαι­τούμε και προ­χω­ράμε, με όλη την καλή διάθεση βεβαίως και το έκαναν με έναν τρόπο μονα­δικό και τους ευχα­ρι­στώ και πάλι για αυτό, αλλά θέλω να πω ότι η δια­δι­κα­σία της κατα­γρα­φής των ζημιών για να ζητή­σουμε πόρους δεν έχει ξανα­γί­νει ποτέ. Και αυτό πραγ­μα­τικά αν κατα­νο­ή­σουμε τι λέμε, είναι κάτι το οποίο είναι θέμα συζή­τη­σης πάρα πολύ σοβαρό.

Μου λέτε λοιπόν για την απο­κα­τά­σταση για παρά­δειγμα από το ξενο­δο­χείο το τάδε μέχρι που οι ζημιές αυτές έγιναν το καλο­καίρι του 23 και δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ. Μα δεν κάναμε καν την κατα­γραφή, κάπου να είναι γραμ­μένο σε μία απλή σελίδα ότι έχουν κατα­στρα­φεί 180 ιστοί, τόσες λάμπες, αυτό το πεζο­δρό­μιο, πουθενά και τίποτα. Πώς θα διεκ­δι­κή­σεις; Είναι λογικό λοιπόν να μου λένε στο υπουρ­γείο πάνω είτε ο γενικός γραμ­μα­τέας ή ακόμα και υφυ­πουρ­γός ή υπουρ­γός να μου λένε ή να περνάει από το μυαλό τους ότι εντάξει εσείς δεν έχετε ανάγκη μα αφού ποτέ δεν μας ζητή­σατε. Τώρα ξαφνικά ζητάτε;

Είναι πραγ­μα­τικά φοβερό το να μην υπάρχει ένας φάκελος, να μην υπάρχει κάπου μία κατα­γραφή των δεδο­μέ­νων της ζημιάς που έγινε το ’19, τι απο­κα­τα­στά­θηκε, τις ζημιές του ’23 και τι απο­κα­τα­στά­θηκε, τις ζημιές του ’24, ποια είναι η κατα­γραφή τι έχει κατα­γρα­φεί για να ξέρουμε να κάνουμε κι έναν απο­λο­γι­σμό μετά τι μας έδωσαν και τι κάναμε. Εδώ είμαστε χαμένοι στη μετά­φραση από την άποψη ότι δεν βγά­ζουμε άκρη πραγ­μα­τικά το πώς λει­τουρ­γούσε αυτό το πράγμα για κάτι το οποίο είναι τόσο απλό το να γίνει η δια­δι­κα­σία, όπως προ­βλέ­πε­ται από το νόμο και βεβαίως από το υπουρ­γείο».

Τελικά πότε έλεγε αλήθεια στην συνε­δρί­αση της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου ή στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο; Φταίει “αλά κάρτ” ο Καμπου­ρά­κης ή μετά­νοιωσε ο Κολιά­δης και επέλεξε πλέον να ρίξει τους τόνους;

Η απόφαση του κ. Καμπου­ράκη να σταθεί στο πλευρό του νυν δημάρ­χου μοιάζει με μια στρα­τη­γική κίνηση που κρύβει πολλές παγίδες. Αν η στήριξή του απο­δει­χθεί καθο­ρι­στική στη διεκ­δί­κηση των πόρων, τότε θα έχει κατα­φέ­ρει να εμφα­νι­στεί ως ο ηγέτης που παρα­μέ­νει ισχυρός και ενεργός, ακόμα και εκτός δημαρ­χια­κού θώκου. Αν όχι, τότε θα έχει κατα­φέ­ρει να φορ­τώ­σει την απο­τυ­χία στον αντί­παλό του.

Ένα νέο κεφά­λαιο στο πολι­τικό δράμα της Ρόδου

Η εξέλιξη αυτή προ­σθέ­τει ένα νέο επει­σό­διο στο πολι­τικό δράμα της Ρόδου, αφή­νο­ντας τους πολίτες να ανα­ρω­τιού­νται αν αυτό το θέατρο των «συμ­μα­χιών» είναι μια ευφυής κίνηση ή απλώς άλλη μια κακο­παιγ­μένη παρά­σταση.

Είναι μια κίνηση που στο­χεύει στην ενί­σχυση του νησιού ή μια ακόμη πράξη στο σενάριο των πολι­τι­κών αντα­γω­νι­σμών και προ­σω­πι­κών φιλο­δο­ξιών;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Ροδίτες παρα­κο­λου­θούν με σκε­πτι­κι­σμό τις εξε­λί­ξεις, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι αν αυτή η συμ­μα­χία είναι η σανίδα σωτη­ρίας που έχει ανάγκη το νησί ή μια επι­με­λώς κατα­σκευα­σμένη παγίδα, στην οποία οι μόνοι κερ­δι­σμέ­νοι θα είναι, για ακόμη μία φορά, οι ίδιοι οι πολι­τι­κοί.