Μανώλης Χριστοδουλάκης: «Την πολιτική της ΝΔ δεν τη διορθώνεις ούτε συνδιαλέγεσαι μαζί της. Την αλλάζεις»

• «Το δυ­στύ­χη­μα των Τε­μπών απο­τε­λεί ανεί­πω­τη εθνι­κή τρα­γω­δία που έχει δη­μιουρ­γή­σει ένα βαθύ συλ­λο­γι­κό τραύ­μα σε ολό­κλη­ρη την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία» που δε­χθή­κα­με στο πα­ρελ­θόν, τα ανα­γνω­ρί­ζει η ίδια η κοι­νω­νία»

Για το μεί­ζον θέμα της επι­και­ρό­τη­τας, την εθνι­κή τρα­γω­δία των Τε­μπών, αλλά και για τον δρόμο μέχρι το συ­νέ­δριο του ΠΑΣΟΚ μιλά σή­με­ρα στη συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή», ο πρώην γραμ­μα­τέ­ας του κόμ­μα­τος και βου­λευ­τής Ανα­το­λι­κής Ατ­τι­κής Μα­νώ­λης Χρι­στο­δου­λά­κης.

Ανα­φέ­ρε­ται στους χει­ρι­σμούς της κυ­βέρ­νη­σης και κάνει λόγο για “μία σειρά από «αν­θρώ­πι­να λάθη» που δια­μορ­φώ­νουν τις συν­θή­κες για μία απάν­θρω­πη από­πει­ρα συ­γκά­λυ­ψης του εγκλή­μα­τος των Τε­μπών”, απα­ντά στις κα­τη­γο­ρί­ες για «ερ­γα­λειο­ποί­η­ση» της τρα­γω­δί­ας από το ΠΑΣΟΚ και στο ερώ­τη­μα «γιατί τώρα» σε ό,τι αφορά στην πρό­τα­ση για σύ­στα­ση προ­α­να­κρι­τι­κής επι­τρο­πής.

Χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως ση­μα­ντι­κό βήμα τα 12 πε­ρι­φε­ρεια­κά συμ­βού­λια που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν πριν το συ­νέ­δριο του ΠΑΣΟΚ, με στόχο για ξα­να­χτι­στεί η με­γά­λη δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη και μέσα από αυτή να ξα­να­χτι­στεί η Ελ­λά­δα της Αυ­το­πε­ποί­θη­σης, της Κοι­νω­νι­κής Δι­καιο­σύ­νης και της Δη­μο­κρα­τί­ας, ενώ το­νί­ζει ότι η αξιο­πι­στία και το ήθος του Δη­μο­κρα­τι­κού Κι­νή­μα­τος, είναι κάτι που σή­με­ρα, «παρά τις συ­κο­φα­ντί­ες και τον υπαρ­ξια­κό πό­λε­μο που δε­χθή­κα­με στο πα­ρελ­θόν, τα ανα­γνω­ρί­ζει η ίδια η κοι­νω­νία».

• Κύριε Χρι­στο­δου­λά­κη θέλω να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξη από το κυ­ρί­αρ­χο θέμα της επι­και­ρό­τη­τας, που δεν είναι άλλο από την εθνι­κή τρα­γω­δία των Τε­μπών και τους χει­ρι­σμούς της κυ­βέρ­νη­σης.

Το δυ­στύ­χη­μα των Τε­μπών απο­τε­λεί ανεί­πω­τη εθνι­κή τρα­γω­δία που έχει δη­μιουρ­γή­σει ένα βαθύ συλ­λο­γι­κό τραύ­μα σε ολό­κλη­ρη την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Μία πληγή που πα­ρα­μέ­νει ανοι­κτή και θα κλεί­σει μόνο μέσα από την απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης και την πλήρη δια­λεύ­καν­ση τόσο των πε­ρι­στα­τι­κών του δυ­στυ­χή­μα­τος και της πυρ­κα­γιάς όσο και των δυ­σε­ξή­γη­των υπη­ρε­σια­κών ενερ­γειών της Διοί­κη­σης. Ενέρ­γειες που είχαν ως αντι­κει­με­νι­κό απο­τέ­λε­σμα την ου­σιώ­δη δυ­σχέ­ραν­ση της δι­κα­στι­κής έρευ­νας.

Έχου­με ερω­τή­μα­τα για μία σειρά από «αν­θρώ­πι­να λάθη» που δια­μορ­φώ­νουν τις συν­θή­κες για μία απάν­θρω­πη από­πει­ρα συ­γκά­λυ­ψης του εγκλή­μα­τος των Τε­μπών.

Είναι τα «αν­θρώ­πι­να λάθη» του ίδιου του πρω­θυ­πουρ­γού που κα­τέ­λη­ξε με βε­βαιό­τη­τα από την πρώτη του κιό­λας δή­λω­ση για τα αίτια της τρα­γω­δί­ας. Για να ακο­λου­θή­σουν τα πα­ρα­ποι­η­μέ­να ηχη­τι­κά, τα μπα­ζώ­μα­τα και ξε­μπα­ζώ­μα­τα, οι δι­κο­γρα­φί­ες που φθά­νουν μισές στο Κοι­νο­βού­λιο ή πα­ρα­μέ­νουν κλει­δω­μέ­νες σε συρ­τά­ρια, τα χα­μέ­να βί­ντεο του ΟΣΕ και μία Βουλή που για άλλη μία φορά οι πο­λί­τες την είδαν να λει­τουρ­γεί ως καρ­τέλ. Είδαν την κυ­βερ­νη­τι­κή πλειο­ψη­φία αδυ­να­τεί να ελέγ­ξει τον εαυτό της και να πα­ρα­πέμ­ψει πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα με θέ­σεις ευ­θύ­νης στο φυ­σι­κό δι­κα­στή. Και όχι μόνο αυτό. Σή­με­ρα, δύο χρό­νια μετά, πέρα από το γε­γο­νός ότι το πάν­δη­μο αί­τη­μα για απο­νο­μή Δι­καιο­σύ­νης, τί­πο­τε ου­σια­στι­κό δεν έχει αλ­λά­ξει στον ελ­λη­νι­κό σι­δη­ρό­δρο­μο. Για αυτό αν επι­λέ­γα­με έναν τίτλο για τη λει­τουρ­γία της ελ­λη­νι­κής Πο­λι­τεί­ας πριν και μετά την τρα­γω­δία που γρά­φτη­κε στις ράγες των Τε­μπών, αυτός θα ήταν η πα­ρακ­μή της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας.

Για αυτό οι πο­λί­τες με τις μα­ζι­κές τους δια­δη­λώ­σεις, ζή­τη­σαν οξυ­γό­νο για τη Δι­καιο­σύ­νη που ση­μαί­νει οξυ­γό­νο για το ίδιο το δη­μο­κρα­τι­κό πο­λί­τευ­μα.

• Στον από­η­χο όλων αυτών, το ΠΑΣΟΚ κα­τέ­θε­σε πρό­τα­ση για τη σύ­στα­ση ει­δι­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής επι­τρο­πής προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης για τα Τέμπη σε βάρος του κ. Χρή­στου Τρια­ντό­που­λου, με την κυ­βέρ­νη­ση να σας κα­τη­γο­ρεί για ερ­γα­λειο­ποί­η­ση της τρα­γω­δί­ας και για φθηνά πο­λι­τι­κά παι­χνί­δια.

Μα­κριά από εμάς οποια­δή­πο­τε τέ­τοια λο­γι­κή. Η τρα­γω­δία αυτή αφορά κάθε Ελ­λη­νί­δα και κάθε Έλ­λη­να. Αφορά 57 συ­ναν­θρώ­πους μας και τις οι­κο­γέ­νειες τους που είδαν τους δι­κούς τους να χά­νο­νται με τον πιο άδικο τρόπο. Ερ­γα­λειο­ποί­η­ση δεν είναι η κρι­τι­κή της αντι­πο­λί­τευ­σης για τους ατυ­χείς κυ­βερ­νη­τι­κούς χει­ρι­σμούς. Ερ­γα­λειο­ποί­η­ση είναι να απο­φαί­νε­ται ένα μέλος της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας, πολλώ δε μάλ­λον ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός, για τα αίτια του δυ­στυ­χή­μα­τος αμέ­σως μετά το συμ­βάν. Ερ­γα­λειο­ποί­η­ση είναι να γί­νε­ται στις συ­νε­ντεύ­ξεις του ο κος Μη­τσο­τά­κης πότε ανα­κρι­τής και πότε πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας, αναι­ρώ­ντας τον εαυτό του και δια­σπεί­ρο­ντας ψευ­δείς ει­δή­σεις. Ερ­γα­λειο­ποί­η­ση είναι να κά­νεις επι­κοι­νω­νια­κή δια­χεί­ρι­ση μίας τρα­γω­δί­ας μέσα από μία σειρά προ­κλη­τι­κών το­πο­θε­τή­σε­ων από υπουρ­γούς και βου­λευ­τές της πλειο­ψη­φί­ας.

Το να ανα­ζη­τάς την αλή­θεια και να αγω­νί­ζε­σαι θε­σμι­κά για αυτήν δεν είναι ερ­γα­λειο­ποί­η­ση. Είναι Δι­καιο­σύ­νη. Γιατί σε ένα τέ­τοιο τρα­γι­κό γε­γο­νός, η δι­καιο­σύ­νη οφεί­λει να ερευ­νή­σει τους πά­ντες και τα πάντα χωρίς εξαι­ρέ­σεις, όσο ψηλά και αν βρί­σκο­νται, όσο ισχυ­ροί και αν είναι. Εμείς έχου­με χρέος να πα­ρά­σχου­με στα όρ­γα­να της δι­καιο­σύ­νης τη δυ­να­τό­τη­τα να το κά­νουν, αντί να κρυ­βό­μα­στε πίσω από προ­κα­τα­σκευ­ε­σμέ­νες εξε­τα­στι­κές επι­τρο­πές που κα­τα­λή­γουν να συ­γκα­λύ­πτουν την εκά­στο­τε πλειο­ψη­φία, όπως έκανε πρό­σφα­τα η ΝΔ. Για αυτό και έχου­με δε­σμευ­θεί ότι κάθε φορά που προ­κύ­πτει στοι­χειο­θε­τη­μέ­νο δι­κα­στι­κό πό­ρι­σμα, θα προ­χω­ρού­με σε αί­τη­μα συ­γκρό­τη­σης προ­α­να­κρι­τι­κής επι­τρο­πής ώστε τα πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα να βρε­θούν ενώ­πιον του φυ­σι­κού τους δι­κα­στή. Αυτό πρά­ξα­με στην πε­ρί­πτω­ση του πο­ρί­σμα­τος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ει­σαγ­γε­λί­ας για τον Κώστα Κα­ρα­μαν­λή. Αυτό κά­νου­με και τώρα για τον Χρή­στο Τρια­ντό­που­λο.

• Στο ερώ­τη­μα γιατί τώρα, που θα έλεγε κα­νείς είναι εύ­λο­γο, τι απα­ντά­τε;

Κι όμως δεν είναι κα­θό­λου εύ­λο­γο το ερώ­τη­μα. Γιατί τον Αύ­γου­στο του 2024, όταν δια­βι­βά­στη­κε στη Βουλή νέος φά­κε­λος με τα στοι­χεία της έρευ­νας της Δι­καιο­σύ­νης για την αλ­λοί­ω­ση του χώρου, βάσει των οποί­ων μπο­ρεί να στοι­χειο­θε­τη­θεί κα­τη­γο­ρία για πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος, ο πρώην πρό­ε­δρος της Βου­λής, κ. Τα­σού­λας, τη χα­ρα­κτή­ρι­σε ως «συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά στοι­χεία» και δεν την ανα­κοί­νω­σε ποτέ στη Βουλή όπως προ­βλέ­πει ο κα­νο­νι­σμός. Τώρα όμως ξέ­ρου­με ότι ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας έστει­λε πλή­ρες πό­ρι­σμα που αι­τιο­λο­γεί απο­λύ­τως το αί­τη­μα διε­ρεύ­νη­σης ποι­νι­κών ευ­θυ­νών του κ. Τρια­ντό­που­λου και δεν υπάρ­χει κάτι άλλο να πε­ρι­μέ­νου­με. Όταν τα εμπλε­κό­με­να μη πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα αντι­με­τω­πί­ζουν διώ­ξεις για το μπά­ζω­μα, δεν είναι δυ­να­τόν ένα τέ­τοιο συ­γκρο­τη­μέ­νο κεί­με­νο της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Εφε­τών Λά­ρι­σας για τις ευ­θύ­νες του κ. Τρια­ντό­που­λου να μην το αγ­γί­ζου­με ή να το κρα­τά­με κλει­δω­μέ­νο σε συρ­τά­ρια. Οι κυ­βερ­νη­τι­κές ευ­θύ­νες για τη δυ­σχέ­ραν­ση της Δι­καιο­σύ­νης για την ανα­ζή­τη­ση της αλή­θειας έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο. Ο κ. Τρια­ντό­που­λος δεν μπο­ρεί να βρε­θεί αντι­μέ­τω­πος με το φυ­σι­κό του δι­κα­στή παρά μόνο μέσα από έναν δρόμο. Κι αυτός είναι ο δρό­μος της προ­α­να­κρι­τι­κής επι­τρο­πής. Όταν λοι­πόν ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας πα­ραγ­γέλ­λει δίωξη για τα υπό­λοι­πα πέντε μη πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα για το μπά­ζω­μα, εμείς θα αφή­σου­με τον κ. Τρα­ντό­που­λο απ’ έξω; Αυτή μπο­ρεί να είναι η λο­γι­κή της ΝΔ, όπως απο­δεί­χτη­κε και από το πό­ρι­σμα της σχε­τι­κής εξε­τα­στι­κής επι­τρο­πής. Δεν είναι όμως η συλ­λο­γι­στι­κή που υπα­γο­ρεύ­ουν η Δη­μο­κρα­τία και οι κα­νό­νες της. Κι εμείς αυτή τη συλ­λο­γι­στι­κή ακο­λου­θού­με. Όχι το πα­ρα­θε­σμι­κό manual της κυ­βέρ­νη­σης.

• Τώρα, μέχρι το συ­νέ­δριο απο­φα­σί­στη­κε να γί­νουν πε­ρι­φε­ρεια­κά συ­νέ­δρια σε όλη τη χώρα, αρχής γε­νο­μέ­νης από το βό­ρειο Αι­γαίο πα­ρου­σία του κ. Αν­δρου­λά­κη, ενώ να ανα­φέ­ρου­με ότι εσείς έχετε επι­λε­γείς ως συ­ντο­νι­στής για το πε­ρι­φε­ρεια­κό συ­νέ­δριο στο νότιο Αι­γαίο. Ποιος είναι ο σκο­πός των πε­ρι­φε­ρεια­κών συ­νε­δρί­ων του ΠΑΣΟΚ και σε ποιους απευ­θύ­νο­νται;

Το ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι πάντα εκεί­νο το πο­λι­τι­κό κί­νη­μα που εκ­φρά­ζει την κοι­νω­νι­κή σύ­γκλι­ση. Ήταν και είναι η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή έκ­φρα­ση της με­σαί­ας τάξης και των πιο ευά­λω­των συ­μπο­λι­τών μας εκ­προ­σω­πώ­ντας τις αγω­νί­ες του ερ­γα­ζό­με­νου, του αγρό­τη, της γυ­ναί­κας, του φοι­τη­τή, της νέας οι­κο­γέ­νειας, του μι­κρο­με­σαί­ου επι­χει­ρη­μα­τία. Αυ­τούς τους πο­λί­τες θέ­λου­με να εκ­φρά­σου­με και σή­με­ρα, και δεν τους θέ­λου­με να δια­μορ­φώ­σουν απλά έναν εκλο­γι­κό χάρτη μπρο­στά από μία κάλπη σε μία εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία, αλλά να συν­δια­μορ­φώ­σου­με στην πράξη το μέλ­λον όχι απλά ενός κόμ­μα­τος ή μίας πα­ρά­τα­ξης, αλλά το μέλ­λον της χώρας μας. Να συ­να­πο­φα­σί­σου­με δη­λα­δή σε ποια Ελ­λά­δα θέ­λου­με να ζή­σου­με και να δη­μιουρ­γή­σου­με εμείς και τα παι­διά μας. Για να το πε­τύ­χου­με αυτό οφεί­λου­με να μι­λή­σου­με με κάθε πο­λί­τη με τον οποίο μοι­ρα­ζό­μα­στε τις ίδιες προ­τε­ραιό­τη­τες, σε κάθε γωνιά της πα­τρί­δας μας. Να ανταλ­λά­ξου­με από­ψεις για το πώς θα ορ­γα­νώ­σου­με την πα­ρα­γω­γή με έναν σύγ­χρο­νο τρόπο, πώς θα ενι­σχύ­σου­με στο­χευ­μέ­να το κοι­νω­νι­κό κρά­τος πε­τυ­χαί­νο­ντας στό­χους ευ­η­με­ρί­ας, αν­θε­κτι­κό­τη­τας και αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας. Να εντά­ξου­με τις αγω­νί­ες, τα όνει­ρα και τις ανά­γκες όλων αυτών των αν­θρώ­πων σε ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο πο­λι­τι­κό σχέ­διο για την ανά­τα­ξη της πα­τρί­δας μας.

Αυτό είναι το νόημα της σύ­γκλη­σης των ανοι­χτών πε­ρι­φε­ρεια­κών μας συ­νε­δρί­ων που θα λά­βουν χώρα και στις 13 πε­ρι­φέ­ρειες και απευ­θύ­νο­νται σε κάθε προ­ο­δευ­τι­κό πο­λί­τη. Είναι ένα ση­μα­ντι­κό βήμα για να ξα­να­χτί­σου­με τη με­γά­λη δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη και μέσα από αυτή να ξα­να­χτί­σου­με την Ελ­λά­δα της Αυ­το­πε­ποί­θη­σης, της Κοι­νω­νι­κής Δι­καιο­σύ­νης και της Δη­μο­κρα­τί­ας. Την Ελ­λά­δα που αγα­πά­με.

• Θα ήθελα το σχό­λιό σας για τις τε­λευ­ταί­ες δη­μο­σκο­πή­σεις, που θα λέ­γα­με ότι απο­τυ­πώ­νουν μία στα­σι­μό­τη­τα στο ΠΑΣΟΚ παρά την κυ­βερ­νη­τι­κή φθορά. Πώς το ερ­μη­νεύ­ε­τε;

Οι δη­μο­σκο­πή­σεις είναι πάντα ένα χρή­σι­μο ερ­γα­λείο αλλά η σχέση εμπι­στο­σύ­νης με τους πο­λί­τες είναι μα­ρα­θώ­νιος και δεν μπο­ρεί να κρί­νε­ται μόνο μέσα από φω­το­γρα­φί­ες της στιγ­μής. Αυτό που σί­γου­ρα πα­γιώ­νε­ται σε κάθε δη­μο­σκό­πη­ση είναι η πε­ποί­θη­ση ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο αντί­βα­ρο στην πο­λι­τι­κή της ΝΔ. Άλ­λω­στε, δεν πι­στεύ­ου­με ότι θα γί­νουν όλα γρή­γο­ρα και με έναν αυ­τό­μα­το τρόπο ή πως η πο­λι­τι­κή είναι supermarket, όπου οι πο­λί­τες λει­τουρ­γούν ως πε­λά­τες και απλά αν κου­ρα­στούν από ένα πο­λι­τι­κό προ­ϊ­όν θα ανα­ζη­τή­σουν κά­ποιο άλλο σε ένα δι­πλα­νό ράφι. Για αυτό και η δική μας δου­λειά είναι, με προ­γραμ­μα­τι­κό λόγο, με επε­ξερ­γα­σμέ­νες πο­λι­τι­κές, με δο­μι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, με κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή διεύ­ρυν­ση από την ευ­ρω­παϊ­κή αρι­στε­ρά έως το κοι­νω­νι­κό με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό κέ­ντρο, να μπο­ρέ­σου­με να προ­σφέ­ρου­με μία εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση εξου­σί­ας στην κοι­νω­νία. Ο κό­σμος είναι πολύ πιο απαι­τη­τι­κός σή­με­ρα, μετά από 15 χρό­νια δια­ψεύ­σε­ων, συ­γκρού­σε­ων και μίας το­ξι­κό­τη­τας στην πο­λι­τι­κή ζωή και θέλει λύ­σεις στα πραγ­μα­τι­κά του προ­βλή­μα­τα, όχι συν­θή­μα­τα. Το ΠΑΣΟΚ έχει απο­δεί­ξει δια­χρο­νι­κά πως είναι ένα θε­σμι­κό κόμμα. Δεν τάζει τα πάντα στους πά­ντες, όπως έκα­ναν αυτοί που έσκι­ζαν τα μνη­μό­νια στα Ζάπ­πεια και στην Ομό­νοια. Εμείς αντί­θε­τα, έχου­με επι­λέ­ξει να κά­νου­με στα­θε­ρά βή­μα­τα μπρο­στά με στρα­τη­γι­κή μα­κράς διάρ­κειας. Και η αξιο­πι­στία και το ήθος του ΠΑΣΟΚ, είναι κάτι που σή­με­ρα, παρά τις συ­κο­φα­ντί­ες και τον υπαρ­ξια­κό πό­λε­μο που δε­χθή­κα­με στο πα­ρελ­θόν, τα ανα­γνω­ρί­ζει η ίδια η κοι­νω­νία. Αυτή η σχέση εμπι­στο­σύ­νης που ξα­να­χτί­ζου­με μέρα με τη μέρα είναι εκεί­νη που την κρί­σι­μη στιγ­μή μπο­ρεί να μας απο­γειώ­σει και δη­μο­σκο­πι­κά.

• Ποιες είναι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις κύριε Χρι­στο­δου­λά­κη για να είναι πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ στις επό­με­νες εθνι­κές εκλο­γές και να απο­τε­λέ­σει την εναλ­λα­κτι­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πρό­τα­ση;

Το ΠΑΣΟΚ και μπο­ρεί και πρέ­πει να γίνει πρώτο κόμμα στις ερ­χό­με­νες εκλο­γές. Πρέ­πει γιατί η χώρα μας δεν μπο­ρεί να βρί­σκε­ται κάτω από ένα κα­θε­στώς μίας διαρ­κούς κοι­νω­νι­κής αγω­νί­ας. Αγω­νία που αφορά τους πο­λί­τες σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Από τις ει­σο­δη­μα­τι­κές ανι­σό­τη­τες που αμ­βλύ­νο­νται μέρα με τη μέρα μέχρι τα θέ­μα­τα λει­τουρ­γί­ας του Κρά­τους Δι­καί­ου και προ­στα­σί­ας κρί­σι­μων κοι­νω­νι­κών αγα­θών. Ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν την ίδια την ποιό­τη­τα της Δη­μο­κρα­τί­ας μας. Όλα αυτά συ­νη­γο­ρούν σε ένα κά­λε­σμα όχι απλά για πο­λι­τι­κή εναλ­λα­γή αλλά για μία βαθιά πο­λι­τι­κή αλ­λα­γή.

Ένα κά­λε­σμα στο όποιο πρέ­πει και μπο­ρεί να αντα­πο­κρι­θεί θε­τι­κά το ΠΑΣΟΚ μόνο αλ­λά­ζο­ντας πίστα και λει­τουρ­γώ­ντας ως η φωνή των προ­ο­δευ­τι­κών πο­λι­τών. Λει­τουρ­γώ­ντας ως ο κορ­μός της με­γά­λης δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης τόσο θε­σμι­κά μέσα στη Βουλή όσο και αξια­κά μέσα στην ίδια την κοι­νω­νία.

Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει τρία απλά πράγ­μα­τα: συμ­με­το­χή, ενό­τη­τα και ξε­κά­θα­ρο πο­λι­τι­κό πρό­ταγ­μα. Συμ­με­το­χή μέσα από την διαρ­κή πα­ρου­σία μας και την προ­γραμ­μα­τι­κή δια­βού­λευ­ση σε κάθε μα­ζι­κό κοι­νω­νι­κό χώρο. Όπου δη­λα­δή υπάρ­χουν προ­ο­δευ­τι­κοί πο­λί­τες. Από τους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση έως τα κι­νή­μα­τα και τις διεκ­δι­κή­σεις της Νέας Γε­νιάς. Χρειά­ζε­ται ακόμη ενό­τη­τα η οποία εκ­φρά­ζε­ται μέσα από τη σύν­θε­ση των από­ψε­ων που ήταν πάντα και το συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα της δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης. Και τέλος απαι­τεί­ται η ενό­τη­τα και συμ­με­το­χή να κα­τα­λή­ξει σε ένα ξε­κά­θα­ρο προ­γραμ­μα­τι­κό πλαί­σιο. Ένα πλαί­σιο που θα λέει κα­θα­ρά και ξά­στε­ρα ότι την πο­λι­τι­κή της ΝΔ δεν τη διορ­θώ­νεις ούτε συν­δια­λέ­γε­σαι μαζί της. Την αλ­λά­ζεις.

• Πόσο κοντά είστε σε αυτό τον στόχο;

Εί­μα­στε στο σωστό δρόμο. Με ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρη συμ­με­το­χή, ενό­τη­τα και ξε­κά­θα­ρο στόχο να αλ­λά­ξου­με την Ελ­λά­δα προς το κα­λύ­τε­ρο, θα τα κα­τα­φέ­ρου­με.