ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αλέξης Παπαθανάσης: «Η καινοτομία τρέφεται από όνειρα, περιέργεια και θάρρος για το καινούργιο»

news room 4 λεπτά ανάγνωση
Αλέξης Παπαθανάσης

Πότε νιώσατε τελευ­ταία φορά υπε­ρή­φα­νος ως Ελληνας;

Πάντοτε νιώθω ευγνώ­μων για την ελλη­νι­κό­τητά μου και την κουλ­τούρα που τόσα ανε­κτί­μητα μου έχει προ­σφέ­ρει. Για το έργο των προ­γό­νων μας πρέπει να αισθα­νό­μα­στε ηθική υπο­χρέ­ωση και όχι εγω­ι­στική υπε­ρη­φά­νεια. Σήμερα, όμως, δυσκο­λεύ­ο­μαι να είμαι υπε­ρή­φα­νος όταν σκέ­φτο­μαι το κύμα ρατσι­σμού και φασι­σμού που ανα­πτύσ­σε­ται στη χώρα μας – γεγονός ανε­πί­τρε­πτο και ανθελ­λη­νικό.

Σε τι σας έκανε καλύ­τερο η διεθνής εμπει­ρία σας;

Μακριά από την πατρίδα εμπέ­δωσα το γεγονός ότι οι άνθρω­ποι του πλανήτη έχουν περισ­σό­τε­ρες ομοιό­τη­τες παρά δια­φο­ρές. Αυτό μου επέ­τρεψε να κάνω φιλίες και να χαρώ εμπει­ρίες, δεί­χνο­ντας κατα­νό­ηση προτού ασκήσω όποια κριτική στις πεποι­θή­σεις άλλων λαών και τρόπων ζωής – εν ολίγοις, βελ­τιώ­θηκα ως άνθρω­πος.

Τι πιο πολύ­τιμο σας έδωσε η ελλη­νική παιδεία;

Τα πιο πολύ­τιμα αγαθά για έναν νέο άνθρωπο: γνώση, περιέρ­γεια – πείνα για μάθηση και πρόοδο, φιλο­δο­ξία, ανθρω­πι­στι­κές βάσεις δράσης. Οταν μιλάμε βέβαια για παιδεία, δεν εννο­ούμε και την οικο­γε­νειακή και κοι­νω­νική παιδεία που προ­σφέ­ρει το μονα­δικό αυτό κύτταρο της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας: ο ήρωας Ελληνας γονιός που αγω­νί­ζε­ται και θυσιά­ζε­ται κυριο­λε­κτικά για τα παιδιά του.

Πού υπε­ρέ­χουμε και σε τι υστε­ρούμε ως Ελληνες;

Δεν μου αρέσει να γενι­κεύω στο θέμα της εθνι­κό­τη­τας. Ανε­ξαρ­τή­τως του πού έχουμε γεν­νη­θεί και μεγα­λώ­σει, οι άνθρω­ποι δια­θέ­τουμε κοινά χαρα­κτη­ρι­στικά, αλλά και ο καθένας είναι μονα­δι­κός. Η κουλ­τούρα μας φέρει το βάρος των επι­τυ­χιών και τις αμαρ­τίες της ιστο­ρίας μας – της οποίας κάποτε νιώθω ότι είμαστε δέσμιοι, εμπο­δί­ζο­ντας τους εαυτούς μας να εστιά­σουν στο μέλλον. Αντί επα­νά­παυ­σης και υπε­ρο­ψίας για το παρελ­θόν μας, θα επι­θυ­μούσα εγρή­γορση, ταπει­νό­τητα και φιλο­δο­ξία για το μέλλον δίχως δράμα και μισαλ­λο­δο­ξία.

Πώς θα γίνει πιο αντα­γω­νι­στικό το ελλη­νικό πανε­πι­στή­μιο;

Ειδί­κευση και δια­φο­ρο­ποί­ηση πτυ­χια­κών προ­γραμ­μά­των σε εργα­σια­κούς τομείς που έχουν προ­ο­πτική και σημασία για την ανά­πτυξη της χώρας μας. Διε­θνο­ποί­ηση σπουδών και πτυχίων. Διά βίου μάθηση.

Τι θα κάνατε για να δώσετε ώθηση στην ελλη­νική και­νο­το­μία;

Η και­νο­το­μία δεν είναι μόνο θέμα χρη­μα­το­δό­τη­σης και υπο­δο­μής. Tρέφεται από όνειρα, περιέρ­γεια και θάρρος για το και­νούρ­γιο – κι αυτά υπάρ­χουν στη νεολαία μας από τη φύση της. Θα ήταν ίσως μια καλή αρχή να δημιουρ­γού­σαμε ένα πιο ευέ­λι­κτο, πολύ­πλευρο εκπαι­δευ­τικό σύστημα, συν­δυα­ζό­μενο με πρό­σθε­τες πιθα­νό­τη­τες μετα­σχο­λι­κής εξέ­λι­ξης.

Η έννοια της αρι­στείας πού εκφρά­ζε­ται στην Ελλάδα; 

Σε διά­φο­ρους τομείς, αλλά και μεμο­νω­μένα. Δεν μας λείπουν οι ικα­νό­τη­τες, ούτε η γνώση ή τα κίνητρα ούτε η αντα­γω­νι­στι­κό­τητα. Αυτό που πρέπει να ανα­πτύ­ξουμε είναι τη συνέ­χεια και τη συλ­λο­γι­κό­τητα. Η αρι­στεία είναι μαρα­θώ­νια σκυ­τα­λο­δρο­μία.

Τι ουσια­στικό μπορεί να δώσουν στη χώρα οι δια­κε­κρι­μέ­νοι του εξω­τε­ρι­κού;

Οι ουσια­στι­κές αλλαγές και εξε­λί­ξεις μπορεί να έρθουν μόνο εκ των έσω. Η Δια­σπορά μπορεί να προ­σφέ­ρει υπο­στή­ριξη στη δια­μόρ­φωση της διε­θνούς κοινής και πολι­τι­κής γνώμης προς όφελος της χώρας μας και των ανθρώ­πων της.

Τι θα συμ­βου­λεύ­ατε έναν συνά­δελφό σας που παρα­μέ­νει και βιώνει την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα;

Θα ήταν αλα­ζο­νικό να συμ­βου­λεύσω έναν συνά­δελφό μου για τη δική του πραγ­μα­τι­κό­τητα που την ξέρει και τη βιώνει. Θα προ­σπα­θούσα να τον ενθαρ­ρύνω και να τον υπο­στη­ρίξω δίνο­ντάς του επι­λο­γές, ιδέες για συνέρ­γειες και πιθα­νό­τη­τες συνερ­γα­σίας – κάτι που ίσως θα έπρεπε να κάνουν οι Ευρω­παίοι εταίροι μας προτού ξεκι­νή­σουν με κριτική και συμ­βου­λές.

Βγήκε κάτι θετικό από την κρίση – και ποιο είναι;

Η κρίση είναι ακόμη σε εξέλιξη και για πολλούς συναν­θρώ­πους μας τίθεται πλέον καθαρά θέμα επι­βί­ω­σης – τα μελ­λο­ντικά θετικά φαί­νο­νται μόνο στους εκτός του χορού. Μπορώ να δια­κρίνω κάποια στοι­χεία, όπως την έντονη επι­στροφή σε παρα­δο­σια­κές αξίες -κοινωνική και οικο­γε­νειακή αλληλεγγύη-, την ατομική ευθύνη και την ανθρω­πιά.

Με ποια προ­ϋ­πό­θεση θα γυρί­ζατε στην πατρίδα;

Το κλειδί για την απά­ντηση: άφησα την Ελλάδα, την οικο­γέ­νεια και τους φίλους μου, το αγα­πη­μένο μου νησί, τη Ρόδο, διότι επι­κρά­τησε ο φόβος για τους περιο­ρι­σμούς στην εξέλιξη της καριέ­ρας μου και για την έλλειψη αξιο­κρα­τίας. Τελικά, η ουσία είναι οι κατάλ­λη­λες προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε να μένουν οι νέοι και όχι να επι­στρέ­φουν οι παλιοί.

Ποια ελλη­νική συνή­θειά σας κρα­τή­σατε;

Εκτός από την ελλη­νική κουζίνα και τη φιλο­ξε­νία, κατά­φερα να κρατήσω την ελλη­νική αυθε­ντι­κό­τητα, την «ανε­πι­ση­μό­τητα» και την ανθρω­πιά σε όλες τις σχέσεις με τους εδώ συναν­θρώ­πους μου.

Ο Ελληνας ήρωάς σας. 

Ο Οδυσ­σέας. Από τους ήρωες της Ιλιάδας και της Οδύσ­σειας ήταν ο πιο ρεα­λι­στής, υπο­μο­νε­τι­κός, διο­ρα­τι­κός και εποι­κο­δο­μη­τι­κός. Πάντοτε δια­τε­θει­μέ­νος να κάνει συμ­βι­βα­σμούς για το κοινό καλό, δίχως να παραι­τεί­ται από τους προ­σω­πι­κούς στόχους του.

Σταθμοί στη ζωή του

1992

Σπουδές στη διοί­κηση επι­χει­ρή­σεων στο Bath University και μετα­πτυ­χιακά στην πλη­ρο­φο­ρική στο London School of Economics.

1999

Ξεκι­νάει την καριέρα του στον όμιλο TUI στη Γερ­μα­νία.

2004

Διδα­κτο­ρικό από το πανε­πι­στή­μιο του Ανό­βε­ρου.

2005

Διο­ρί­ζε­ται καθη­γη­τής στο πανε­πι­στή­μιο του Bremerhaven.

Παι­χνίδι με τις λέξεις

Τι πιο μικρό ελλη­νικό αγάπησα.

Το θόρυβο που κάνουν τα τζι­τζί­κια το καλο­καίρι – δεν τον έχω ακούσει πουθενά αλλού.

Το πρόσωπο που νοσταλγώ.

Δεν νοσταλγώ πρόσωπα, νοσταλγώ χαμό­γελα!

Η γεύση που συχνά ανακαλώ.

Καρ­πούζι με φέτα το καλο­καίρι σε μια ταβέρνα.

Η πιο ελλη­νική μου λέξη.

Πάθος.

Τι παίρνω μαζί μου φεύ­γο­ντας από την Ελλάδα.

Τη ζεστα­σιά και τις όμορφες στιγμές με την οικο­γέ­νειά μου και τους παι­δι­κούς φίλους μου.

Πηγή  Καθη­με­ρινή

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.