Eurostat: Πρωταθλήτρια στη μακροχρόνια ανεργία η Ελλάδα στην ΕΕ

Το 2023, το ποσοστό ανερ­γίας για τις ηλικίες 15-74 ετών στην Ευρω­παϊκή Ένωση μειώ­θηκε στο 6,1% του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, το χαμη­λό­τερο επίπεδο από το 2014, σύμφωνα με τα στοι­χεία της Eurostat, ωστόσο, τα χαρ­μό­συνα νέα αφορούν μόνο εν μέρει την Ελλάδα, αφού η χώρα μας κατέχει τη θλιβερή πρωτιά στη μακρο­χρό­νια ανεργία.

Η μακρο­χρό­νια ανεργία, ως ποσοστό του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, ανήλθε στο 2,1% το 2023 στην Ευρώπη, σημειώ­νο­ντας ιστο­ρικό χαμηλό από το 2009.

Η Ελλάδα, όμως, ξεχώ­ρισε για το υψη­λό­τερο ποσοστό μακρο­χρό­νιας ανερ­γίας, που έφτασε το 6,2%, ακο­λου­θού­μενη από την Ισπανία (4,3%) και την Ιταλία (4,2%).

Στο άλλο άκρο της κλί­μα­κας, η Δανία και η Ολλαν­δία ήταν και οι δύο στο 0,5%, μπροστά από την Τσεχία, τη Μάλτα και την Πολωνία (όλες στο 0,8%).

Αν παρα­τη­ρή­σει κανείς προ­σε­κτικά τον παρα­κάτω χάρτη της Eurostat, θα δια­πι­στώ­σει πως μόνο η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ξεπερνά την Ελλάδα στη μαχρο­χρό­νια ανεργία, με ποσοστό 9,6%.

Η ανεργία των νέων σε χαμηλό ρεκόρ

Παράλ­ληλα και σε ό,τι αφορά τους νέους, ηλικίας 15 έως 29 ετών, το ποσοστό ανερ­γίας ήταν 6,3% του συνο­λι­κού πλη­θυ­σμού της ίδιας ηλικίας. Εξε­τά­ζο­ντας τη μακρο­πρό­θε­σμη τάση, το ποσοστό αυτό ήταν στο χαμη­λό­τερο επίπεδο σε ολό­κληρη τη δια­θέ­σιμη χρο­νο­σειρά.

Παρόλα αυτά, σημειώ­νει η Eurostat, η κατά­σταση μεταξύ των χωρών της ΕΕ διέφερε πολύ.

Η Σουηδία κατέ­γραψε το υψη­λό­τερο ποσοστό ανερ­γίας των νέων με 10,9%, ακο­λου­θού­μενη από την Ισπανία (10,8%) και την Ελλάδα (9,8%), ενώ τα χαμη­λό­τερα ποσοστά κατα­γρά­φο­νται στην Τσεχία (2,4%), την Βουλ­γα­ρία (3,2%) και την Γερ­μα­νία (3,3%).

Τέταρτη στην ΕΕ η Ελλάδα σε ανα­ξιο­ποί­ητο εργα­τικό δυνα­μικό

Εν τω μεταξύ, η Eλλάδα, σύμφωνα με τα στοι­χεία της Eurostati, έχει το τέταρτο υψη­λό­τερο ποσοστό ανα­ξιο­ποί­η­του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού στην Ευρώπη – ένας δείκτης που την καθιστά ιδιαί­τερα «χαλαρή» ως αγορά εργα­σίας.

Η «χαλά­ρωση» στην αγορά εργα­σίας (labour market slack) υπο­λο­γί­ζε­ται με βάση τα ποσοστά του ευρύ­τε­ρου εργα­τι­κού δυνα­μι­κού που δεν αξιο­ποιεί­ται, είτε επειδή είναι άνεργοι, υπο­α­πα­σχο­λού­με­νοι, ανα­ζη­τούν εργασία, ακόμα και αν δεν είναι άμεσα δια­θέ­σι­μοι να εργα­στούν, είτε δεν έχουν αλλά ούτε ανα­ζη­τούν εργασία.

Στην Ελλάδα, τα ποσοστά αυτά ανέρ­χο­νται στο 16,3%, έναντι 12% του ευρω­παϊ­κού μέσου όρου.

Συνο­λικά το 2023, το κενό «χαλά­ρω­σης» στην αγορά εργα­σίας στην Ευρω­παϊκή Ένωση αντι­προ­σώ­πευε το 12% του διευ­ρυ­μέ­νου εργα­τι­κού δυνα­μι­κού. Αυτό σημαί­νει ότι 27,1 εκα­τομ­μύ­ρια άτομα, ηλικίας 15-74 ετών, ήταν σε θέση να προ­σφέ­ρουν εργασία, αλλά δεν αξιο­ποιού­νταν πλήρως.

Μεταξύ των χωρών της ΕΕ, το 2023 η χαλά­ρωση της αγοράς εργα­σίας ήταν υψη­λό­τερη στην Ισπανία (20,2% του διευ­ρυ­μέ­νου εργα­τι­κού δυνα­μι­κού), την Ιταλία (17,7%), την Σουηδία (16,4%) και την Ελλάδα (16,3%).

Η ανάλυση του ΚΕΠΕ

Η έννοια της «χαλα­ρό­τη­τας» στην αγορά εργα­σίας ανα­φέ­ρε­ται και στην πρό­σφατη ανάλυση επι­και­ρό­τη­τας του Κέντρου Προ­γραμ­μα­τι­σμού και Οικο­νο­μι­κών Ερευνών (ΚΕΠΕ) για την ανεργία.

Όπως σημειώ­νουν οι επι­στή­μο­νες του ΚΕΠΕ, η ελλη­νική αγορά εργα­σίας είναι «επίμονα χαλαρή» και αυτό σημαί­νει ότι απέ­χουμε πολύ από την πλήρη απα­σχό­ληση.

Χαλαρή αγορά εργα­σίας, σύμφωνα με τον ορισμό του ΚΕΠΕ, είναι όταν οι άνεργοι είναι περισ­σό­τε­ροι από τις προ­σφε­ρό­με­νες θέσεις εργα­σίας, άρα είναι πιο δύσκολο για τους άνερ­γους να βρουν δουλειά.

Αντί­θετα, μια αγορά εργα­σίας θεω­ρεί­ται «σφιχτή» όταν η ανεργία είναι μικρό­τερη από τις κενές θέσεις εργα­σίας – και αυτό καθιστά πιο δύσκολο για τους εργο­δό­τες να βρουν εργα­ζό­με­νους.

Το ΚΕΠΕ επι­ση­μαί­νει, πάντως, ότι με τα κατάλ­ληλα βήματα θα μπο­ρούσε να επι­τευ­χθεί στην Ελλάδα πλήρης απα­σχό­ληση ακόμα και σε διά­στημα 3,5 χρόνων.

Ειδι­κό­τερα, τονίζει πως θα πρέπει να ανα­ζη­τη­θούν πολι­τι­κές που θα ενθαρ­ρύ­νουν την αύξηση της και­νο­το­μίας, τη βελ­τί­ωση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, τη συμ­με­τοχή του πλη­θυ­σμού και ιδίως των γυναι­κών (αύξηση της απα­σχό­λη­σης), τη δημιουρ­γία επι­χει­ρή­σεων υψηλής προ­στι­θέ­με­νης αξίας και αποφυγή της απο­κλει­στι­κής εστί­α­σης (‘μονοκαλλιέργειας’) στον του­ρι­σμό, την ανά­πτυξη ανθρώ­πι­νου κεφα­λαίου σε ικα­νό­τη­τες και δεξιό­τη­τες που χρειά­ζο­νται στην αγορά εργα­σίας, ιδιαί­τερα μέσω της τεχνι­κής εκπαί­δευ­σης και της δια βίου μάθησης, την αύξηση της συμ­με­το­χής των ατόμων τρίτης ηλικίας και των συντα­ξιού­χων (προ­αι­ρε­τικά, για όσους επι­θυ­μούν να συμ­με­τέ­χουν σε τέτοια προ­γράμ­ματα) και τη βελ­τί­ωση των αμοιβών εργα­σίας, έτσι ώστε να ανα­κο­πεί η διαρροή υψηλού εργα­τι­κού δυνα­μι­κού στο εξω­τε­ρικό.

Πηγή: in.gr