Ο ασφαλιστικός σύμβουλος λύνει τη σιωπή του!

Για την 5η Μαρτίου 2015 ανα­βλή­θηκε η εκδί­καση της πρώτης υπό­θε­σης – Φέρεται ότι με το πρό­σχημα επεν­δύ­σεων σε αμοι­βαία κεφά­λαια υψηλής κερ­δο­φο­ρίας, απε­κό­μησε όφελος ύψους 1.753.736,31 ευρώ από επεν­δυ­τές -Δηλώνει θύμα του χρη­μα­τι­στη­ρίου, της από­φα­σής του να απο­κα­τα­στή­σει τους πελάτες του και… τοκο­γλύ­φων

O ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος, που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, ως ο πρω­τα­γω­νι­στής, μιας σκαν­δα­λώ­δους υπό­θε­σης εξα­πά­τη­σης σε βάρος 20 πελατών της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας, στην οποία εργα­ζό­ταν, δίνει μια εντελώς δια­φο­ρε­τική εκδοχή για τα όσα του κατα­λο­γί­ζο­νται επι­φυ­λασ­σό­με­νος μάλιστα για «απο­κα­λύ­ψεις» ενώπιον του δικα­στη­ρίου, στην μετ΄ αναβολή δίκη.

Για την 5η Μαρτίου 2015 ανα­βλή­θηκε συγκε­κρι­μένα την Παρα­σκευή η εκδί­καση της πρώτης υπό­θε­σης με κατη­γο­ρού­μενο τον ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο, ο οποίος φέρεται ότι με το πρό­σχημα επεν­δύ­σεων σε αμοι­βαία κεφά­λαια υψηλής κερ­δο­φο­ρίας, να απε­κό­μησε όφελος ύψους 1.753.736,31 ευρώ.

Τα θύματα ισχυ­ρί­ζο­νται ότι ο μηνυό­με­νος τους χορη­γούσε εικο­νικά αμοι­βαία κεφά­λαια. Η ασφα­λι­στική εται­ρεία δια­τεί­νε­ται μεταξύ άλλων ότι τα ποσά που εξα­σφά­λιζε ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος, για τα πλαστά αμοι­βαία κεφά­λαια που κατάρ­τιζε, τα δια­χει­ρι­ζό­ταν μέσω τρά­πε­ζας με την οποία δεν συνερ­γα­ζό­ταν και δεν ήταν ο θεμα­το­φύ­λα­κας των νόμιμων αμοι­βαίων της θυγα­τρι­κής εται­ρείας του ασφα­λι­στι­κού ομίλου στον οποίο εργα­ζό­ταν.

Τα όσα υπο­στη­ρί­ζει έχουν ενδια­φέ­ρον:

Αφού ανα­φέ­ρε­ται στην πορεία του στην ασφα­λι­στική εται­ρεία ο 43χρονος σήμερα ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος τονίζει ότι το έτος 1998, περίοδο κατά την οποία η ελλη­νική χρη­μα­τα­γορά ανθούσε,  ανέλαβε να προ­ω­θή­σει τα αμοι­βαία κεφά­λαια της εται­ρείας στην οποία εργα­ζό­ταν κατορ­θώ­νο­ντας στα­διακά, αφενός να δια­μορ­φώ­σει ένα ισχυρό επεν­δυ­τικό χαρ­το­φυ­λά­κιο με κέρδη για τους πελάτες του, αφε­τέ­ρου να απο­κτή­σει φήμη εντός της τοπικής κοι­νω­νίας  της Ρόδου, με απο­τέ­λε­σμα όλο και περισ­σό­τερα άτομα να τον εμπι­στεύ­ο­νται για να επεν­δύ­σουν στα αμοι­βαία κεφά­λαια.

Μεταξύ των ετών 1998 – 2000, την περίοδο, δηλαδή, της ξέφρε­νης ανόδου του δείκτη τιμών του Χρη­μα­τι­στη­ρίου Αθηνών, προ­ω­θούσε επεν­δυ­τικά προ­ϊ­ό­ντα στους πελάτες του με βάση τις κατευ­θυ­ντή­ριες οδηγίες που ελάμ­βανε καθη­με­ρινά από τα κεντρικά γραφεία της εται­ρείας.

Τον Σεπτέμ­βριο του 2000, όταν και όλως αιφ­νι­δίως συντε­λέ­στηκε κάθετη πτώση του Γενικού Δείκτη Τιμών του Χρη­μα­τι­στη­ρίου Αθηνών, οι απώ­λειες επί των αμοι­βαίων  κεφα­λαίων έφθαναν το ποσοστό του 70% και οι πελάτες του ζητού­σαν επίμονα την εξαγορά  τους, δια­κα­τε­χό­με­νοι από έντονα αισθή­ματα πανικού.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, ακο­λου­θώ­ντας τότε, τις ρητές εντολές της εται­ρείας για «δια­κρά­τηση θέσεων», δια­τή­ρηση δηλαδή των πελατών του, απο­φά­σισε, να απο­τρέ­ψει τους πελάτες του από την εξαγορά των μερι­δίων τους και να τους πείσει να μετα­φέ­ρουν τις επεν­δύ­σεις τους σε ομο­λο­γιακά αμοι­βαία κεφά­λαια, τα οποία θεω­ρού­νται περισ­σό­τερο σταθερά και ασφαλή από άλλες επεν­δύ­σεις.

Πράγ­ματι, ολό­κληρο σχεδόν το πελα­το­λό­γιό του, όπως περι­γρά­φει, πεί­σθηκε και δεν εξα­γό­ρασε τις επεν­δύ­σεις του, χωρίς όμως να λείπουν τα παρά­πονα και οι αμφι­βο­λίες, ώστε κάθε φορά έπρεπε να λογο­δο­τεί και να εφευ­ρί­σκει δικαιο­λο­γίες προ­κει­μέ­νου να τους απο­δει­κνύει ότι, ορθώς δεν επέ­λε­ξαν να προβούν σε εξα­γο­ρές, καθώς δια­τη­ρούσε ακλό­νητη την πίστη, ότι η αγορά σύντομα θα ανέ­καμ­πτε.

Τον Μάρτιο του 2001 που η ελλη­νική χρη­μα­τα­γορά εμφά­νισε σημάδια ανά­καμ­ψης, για περίπου ένα τρίμηνο, έλαβε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, εκ νέου εντολές από διευ­θυ­ντικά στελέχη της εται­ρείας να μετα­φέ­ρει τα κεφά­λαια των πελατών του από τα ομο­λο­γιακά αμοι­βαία στα μετο­χικά αμοι­βαία.

Προς μεγάλη απο­γο­ή­τευση και διά­ψευση των προσ­δο­κιών τους, ξέσπασε νέα χρη­μα­το­πι­στω­τική κρίση με απώ­λειες της τάξεως του 90%, που δημιούρ­γησε ένα δίχως προη­γού­μενο κλίμα πανικού, στα πλαίσια του οποίου οι πελάτες άρχισαν επι­τα­κτικά πλέον να ζητούν εξα­γο­ρές των μερι­δίων τους.  Ανα­λο­γι­ζό­με­νος τότε το μέγεθος της οικο­νο­μι­κής κατα­στρο­φής των επεν­δυ­τών – πελατών του, καθώς και το ανα­λο­γούν σε εκείνον μερίδιο ευθύνης, απο­φά­σισε πως έπρεπε να επα­νορ­θώ­σει με οποιο­δή­ποτε προ­σω­πικό κόστος για το λάθος του.

Επι­ση­μαί­νει μάλιστα ότι οι σχέσεις που είχε με τους πελάτες του ξεπερ­νούσε την τυπική σχέση ασφα­λι­στή – πελάτη, καθώς τους περισ­σό­τε­ρους από αυτούς εγνώ­ριζε ήδη από το ξεκί­νημα της καριέ­ρας του και τους συνα­να­στρε­φό­ταν κοι­νω­νικά. Πολλοί από αυτούς δε, είχαν επεν­δύ­σει όχι μόνο σε αμοι­βαία κεφά­λαια, αλλά διέ­θε­ταν επίσης και ασφα­λι­στή­ρια ζωής, ως και γενικών ασφα­λειών, ώστε μπο­ρούσε να δια­βλέ­ψει τις επι­πτώ­σεις της παρα­πάνω ζημίας, σε κάθε έκαστο αυτών.

Κατόπιν τούτων, απο­φά­σισε, όπως ανα­φέ­ρει, όχι μόνο να επι­στρέ­ψει σε όλους  τους πελάτες  του ατόφιο το κεφά­λαιο της επέν­δυ­σής τους αλλά, να καλύψει επι­πλέον και τυχόν απώ­λειές τους.

Έτσι λοιπόν, ξεκί­νησε περί τα τέλη του 2001 να καλύ­πτει στα­διακά τις απώ­λειες των πελατών του, που ανέρ­χο­νταν συνο­λικά, σε αρκετά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Κατά τη διάρ­κεια των ετών, προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει στο τερά­στιο βάρος της υπο­χρέ­ω­σης που είχε ανα­λά­βει, ανα­γκά­στηκε να προ­σφύ­γει σε τρα­πε­ζικό δανει­σμό.

Η κατά­σταση αυτή διήρ­κησε περίπου μέχρι το έτος 2006, όταν είχε πλέον περιέλ­θει σε οικο­νο­μική αδυ­να­μία, οπότε και προ­σέ­φυγε στην εται­ρεία αιτού­με­νος τη χορή­γηση δανείου. Τονίζει δε ότι η εται­ρεία δεν γνώριζε πως κάλυπτε τις απώ­λειες των πελατών. Τον δανειο­δό­τησε στα­διακά με το συνο­λικό ποσό των 891.344,09 ευρώ και προς εξα­σφά­λιση του εν λόγω δανείου, χορή­γησε προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης σε ακίνητο της μητέρας του.

Έκτοτε, ενε­πλάκη σε ένα φαύλο κύκλο καθώς η οικο­νο­μική του αδυ­να­μία μέρα με την μέρα διευ­ρυ­νό­ταν, ώστε ανα­γκα­ζό­ταν ολοένα και περισ­σό­τερο να βασί­ζε­ται σε δανειο­δο­τή­σεις, όχι μόνο πλέον για να απο­πλη­ρώ­νει τις απώ­λειες των πελατών του, αλλά και για να διαβιεί.

Εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον έχει εξάλλου και ο ισχυ­ρι­σμός του ότι ανα­γκά­στηκε στην πορεία να κατα­βά­λει σε ορι­σμέ­νους που φέρο­νται ως θύματά του, ληστρι­κούς και τοκο­γλυ­φι­κούς τόκους που του είχαν επι­βάλ­λει και ότι ουσια­στικά ήταν δανει­στές του!