Πατήρ Μιχαήλ Κρητικού: «Στην πρώτη δυσκολία τρέχουμε στον Αγιο Φανούριο»

π. Μιχαήλ, η λατρεία του Αγίου Φανου­ρίου φαί­νε­ται ότι ξεκινά από τη Ρόδο. Τον έχουμε ταυ­τί­σει οι πιστοί σε «μέγα ευρετή» χαμένων αντι­κει­μέ­νων ή προ­σώ­πων. Έχω ακούσει πιστούς να λένε ότι «στο τέλος θα θυμώσει ο Άγιος μαζί μου, με τόσα που του ζητάω»! Θαύματα γίνο­νται; Φαντά­ζο­μαι ότι καθη­με­ρινά ακούτε αμέ­τρη­τες προσευχές-«αιτή­ματα» προς τον Άγιο από τους πιστούς.

Σας ευχα­ρι­στώ πολύ που μου δίνετε την ευκαι­ρία να μιλήσω για τον μεγάλο αυτόν Άγιο της Εκκλη­σίας μας και μάλιστα όπως είπατε κι εσείς τον Προ­στάτη του Νησιού μας.

Στο νησί της Ρόδου λατρεύ­ο­νται και τιμώ­νται πολλοί Άγιοι και πλήθος εκκλη­σιών αφιε­ρώ­νο­νται στη δόξα τους. Ο Άγιος, όμως που λατρεύ­ε­ται με ιδιαί­τερη τιμή είναι ο Άγιος Φανού­ριος, ο προ­στά­της όλης της νήσου Ρόδου, όπως ακριβώς ανα­γι­γνώ­σκουμε στην υμνο­λο­γία της ακο­λου­θίας του.

Η φήμη του Αγίου Φανου­ρίου έχει ξεπε­ρά­σει τα στενά όρια της Ρόδου, ακόμα και της Ελλάδας. Σε όλο τον κόσμο, όπου υπάρ­χουν Ορθό­δο­ξοι Χρι­στια­νοί, εκκλη­σιές είναι αφιε­ρω­μέ­νες στο όνομά του, του­ρί­στες από όλο τον κόσμο, κυρίως όμως από τη Ρωσία, τη Ρου­μα­νία αλλά και τις άλλες Βαλ­κα­νι­κές χώρες, συρ­ρέ­ουν κάθε χρόνο στην Εκκλη­σία του για να προ­σκυ­νή­σουν την θαυ­μα­τουρ­γική Του Εικόνα. Ιδιαί­τερη θα μπο­ρούσα να πω ότι είναι και η προ­σέ­λευση των αδελφών μας Κυπρίων οι οποίοι τρέφουν μεγάλη ευλά­βεια προς τον λαοφιλή Άγιο της Ρόδου μας Φανού­ριο.

Πράγ­ματι καθη­με­ρινά ο κόσμος έρχεται στον Άγιο για να προ­σευ­χη­θεί και να ενα­πο­θέ­σει στην Ιερά Εικόνα Του τον πόνο αλλά και τη χαρά, το ευχα­ρι­στώ, την ικεσία αλλά και το τάμα του, που πολλές φορές είναι η παρα­δο­σιακή πίτα.

Στη συνεί­δηση του απλού κόσμου ο Άγιος Φανού­ριος είναι αυτός, στον οποίο αμέσως θα κατα­φύ­γουν για να βρουν τη λύση των προ­βλη­μά­των τους.

Ο κόσμος πιστεύ­ετε ότι αναζητά στή­ριγμα στην εκκλη­σία και στους Αγίους μόνο στα δύσκολα; Εκτιμώ ότι θα πρέπει να είναι ιδιαί­τερα τιμη­τικό για έναν κληρικό να λει­τουρ­γεί στο ναό του προ­στάτη του νησιού; Είστε εφη­μέ­ριος σε έναν ναό που κουβαλά «βαρύ ιστο­ρικό φορτίο»…

Πολλές φορές βλέ­πουμε ανθρώ­πους να έρχο­νται στην εκκλη­σία ανα­ζη­τώ­ντας κάτι ή ακόμα κι εν μέσω άγχους και απελ­πι­σίας των, ψάχνουν έναν φάρο, ένα απο­κού­μπι, ένα ήρεμο λιμάνι που θα τους προ­σφέ­ρει στή­ριγμα, κου­ρά­γιο και ελπίδα στο λιοπύρι της ζωής τους, αυτό δεν προ­σφέ­ρει άλλωστε η μάνα Εκκλη­σία στα παιδιά της;

Μέσω αυτού εύκολα μπο­ρούμε να παρα­τη­ρή­σουμε το εξής: πως ναι μεν ο καθένας από εμάς μπορεί να φαί­νε­ται απο­μα­κρυ­σμέ­νος από την εκκλη­σία του Χριστού και των Αγίων του, αλλά κατά βάθος δε υπάρχει αυτή η έμφυτη πίστη και στην πρώτη δυσκο­λία τρέ­χουμε κοντά της πάμε στους Αγίους της ξέρο­ντας ότι είναι οι μόνοι που δεν θα μας απο­γοη­τεύ­σουν ποτέ.

Για κάθε κληρικό μεγάλη χαρά, κου­ρά­γιο και Αναφορά του θα πρέπει να είναι το Άγιο Θυσια­στή­ριο, εκεί είναι η Ζωή και η Ελπίδα της σωτη­ρίας όλων μας.

Όπως πολύ εύστοχα ανα­φέ­ρατε διακονώ την Ενορία του Αγίου Φανου­ρίου από τον Δεκέμ­βριο του 2016. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να εκφράσω τις άπειρες ευχα­ρι­στίες και την απέ­ρα­ντη ευγνω­μο­σύνη μου προς τον Σεπτό μας Ποι­με­νάρχη Σεβα­σμιώ­τατο Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κ. Κύριλλο για την τιμή που έκανε στην ελα­χι­στό­τητά μου, να μου ανα­θέ­σει την δια­κο­νία αυτής της τόσο μεγάλης αλλά και ιστο­ρι­κής ενορίας.

Πραγ­μα­τικά όταν κανείς μπαίνει στον Ναό του Αγίου Φανου­ρίου του προ­κα­λεί­ται αίσθημα δέους, βλέ­πο­ντας τους αιώνες που έχουν περάσει μέσα από την ιστο­ρι­κό­τητα του κτί­σμα­τος αλλά και των παλαιών αγιο­γρα­φιών που υπάρ­χουν στον Ναό ο οποίος είναι κτι­σμέ­νος από τον 13ο αιώνα και έχει περάσει τόσες και τόσες φάσεις της Δωδε­κα­νη­σια­κής μας ιστο­ρίας. Όπως λέω πολύ χαρα­κτη­ρι­στικά – μπορεί ναι μεν να είναι μικρός ο Ναός του Αγίου Φανου­ρίου, αλλά έχει πολύ μεγάλη χάρη και ιστορία.

Θέλω να μου περι­γρά­ψετε κάποιες από τις πιο συγκλο­νι­στι­κές μαρ­τυ­ρίες σε θαύματα που σας έχουν αφη­γη­θεί οι πιστοί, όταν ο Άγιος Φανού­ριος έκανε το θαύμα του…

Πολλά τα θαύματα του Αγίου, κάθε πίτα και ένα θαύμα, δεν υπάρχει άνθρω­πος που να έρθει στον Ναό και να μην μου πει ότι δεν του εκπλή­ρωσε το αίτημά του.

Από το ποιο μικρό έως το ποιο μεγάλο όλα μα όλα έχουν ένα ξεχω­ρι­στό και θαυ­μα­στό χαρα­κτη­ρι­στικό.

Περισ­σό­τερο συγκι­νη­τικό από όλα είναι όταν έρχο­νται νέα παιδιά και φέρνουν την πίτα τους για να την δια­βά­σουμε στην Εικόνα του Αγίου κυρίως κατά την περίοδο των εξε­τά­σεων για να τους βοη­θή­σει ο Άγιος να πάνε καλά και να έχουν ένα καλό απο­τέ­λε­σμα με έναν ικα­νο­ποι­η­τικό προς αυτά βαθμό για τις σχολές που το κάθε ένα από τα παιδιά έχει επι­λέ­ξει.

Πολλά όμως είναι και τα θαύματα σε θέματα υγείας, από τα πολλά θα σας πω ένα – κυρία που έκανε αιμο­κά­θαρση με όλη αυτή την ταλαι­πω­ρία και δεν υπήρχε καμία βελ­τί­ωση παρά μόνο αν έκανε μετα­μό­σχευση και ξέρετε πόσο δύσκολο είναι αυτό αφού κανένας από τον οικο­γε­νειακό της κύκλο δεν ήταν συμ­βα­τός ήρθε στον Άγιο ημέρα Τετάρτη, τον παρα­κά­λεσε και μάλιστα όπως η ίδια μου είπε (με αυστηρό τρόπο) του ζήτησε μέσα σε τρεις μέρες να της βρει ένα νεφρό γιατί δεν άντεχε άλλο.

Την επομένη ημέρα θα έφευγε για το εξω­τε­ρικό γιατί εργα­ζό­ταν εκτός Ελλάδος και το Σαββάτο έπρεπε να κάνει την αιμο­κά­θαρση. Την Παρα­σκευή την πήραν τηλέ­φωνο από το γραφείο ανα­μο­νής για τις μετα­μο­σχεύ­σεις για να την ενη­με­ρώ­σουν πως τελικά βρέθηκε συμ­βα­τός δότης με αυτήν και ότι την Κυριακή θα πρέπει να είναι στο νοσο­κο­μείο για τις προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σίες. Η ίδια βέβαια τα έχασε δεν μπο­ρούσε να σταθεί από την συγκί­νηση που ο Άγιος τής έκανε αυτό το θαύμα και μάλιστα πριν από την τρίτη μέρα όπως του είχε ζητήσει. Θα μπο­ρούσα να αναφέρω πολ­λα­πλές ακόμη θαυ­μα­τουρ­γι­κές επεμ­βά­σεις του Αγίου στην ζωή των πιστών αλλά σέβομαι τον χρόνο που μου παρέ­χε­ται για να πω έστω κάτι από τα θαυ­μα­στά που και εγώ ο ίδιος ζω ως εφη­μέ­ριος και ταπει­νός ιερουρ­γός του Αγίου μας στην ενορία του.

Από την άλλη ποιο ήταν το πιο ακραίο πράγμα που έχει ζητήσει πιστός από τον Άγιο;

Πολλοί είναι οι άνθρω­ποι που έρχο­νται να ζητή­σουν από τον Άγιο κάτι είτε αυτό είναι ένα αντι­κεί­μενο, ή την υγεία τους ή ακόμη μία υπόθεση που έχει να κάνει με υπη­ρε­σίες, κάποιοι άλλοι ακόμη να βρουν τον σύντροφο της ζωής τους, κάθε αίτημα των πιστών φυσικά ξεχω­ρί­ζει από το άλλο.

Αυτό όμως που έχει μεγάλη αξία δεν είναι το θαύμα που ζητάνε να γίνει αλλά η πίστη με την οποία το ζητούν. Τα θαύματα επι­τε­λού­νται σύμφωνα με το μέτρο της δικής μας πίστεως. Ας ζητούμε λοιπόν από τον Άγιο Θεό και τους Αγίους του όπως επίσης και από τον Άγιο Φανού­ριο να μας φανε­ρώ­νει πίστη αλλά και ταπεί­νωση, δυο αρετές που έχουν μεγάλη σημασία για την πνευ­μα­τική μας ζωή και την Εκκλη­σια­στική μας πορεία.

Είστε νέος ηλι­κιακά και μάλιστα πολύ­τε­κνος. Τι σας ώθησε να αφιε­ρω­θείτε στον Θεό; Και πόσο εύκολος ή δύσκο­λος είναι ο δρόμος ενός λει­τουρ­γού της Εκκλη­σίας;

Σας ευχα­ρι­στώ για την ερώτησή σας αυτή, αν και με πάτε αρκετά χρόνια πίσω, τότε την εποχή που ήμουν μαθητής του Δημο­τι­κού σχο­λείου στο Παρα­δείσι όπου είναι και η γενέ­τειρά μου, μόλις είχα τελειώ­σει την Δ’ τάξη, ζήτησα την άδεια του τότε εφη­με­ρίου του χωριού αεί­μνη­στου πατέρα Ιωάννη Αφε­ντούλη, του γνωστού και πολύ αγα­πη­τού μας παπά Τζαννή να μπω στο Άγιο Βήμα και να δια­κο­νήσω, έπειτα συνέ­χισα και με τον αεί­μνη­στο πατέρα Μιχαήλ Παπα­κων­στα­ντί­νου. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή μαζί τους αλλά και τον εκκλη­σια­στικό χώρο. Σε ηλικία 10 ετών άρχισα να διαβάζω όχι και τόσο καλά τους ψαλμούς από τα βιβλία της Εκκλη­σίας με την αμέ­ρι­στη αγάπη και την μεγάλη βοήθεια μιας κυρίας την οποία γνώρισα στο ανα­λό­γιο μεγάλη σε ηλικία και ανα­φέ­ρο­μαι στην κα Χρυ­σάνθη Χατζη­στα­μα­τίου το Γένος Μελη­δώνη. Κοντά της έμαθα πάρα πολλά πράγ­ματα. Τα άτομα αυτά και η τριβή μαζί τους θα μπο­ρούσα να πω ότι ήταν το προ­οί­μιο της μελ­λο­ντι­κής απο­φά­σεώς μου για την Ιερο­σύνη αργό­τερα.

Το έτος 2000 παντρεύ­τηκα την Ελένη Μπο­νιάτη από την Σορωνή η οποία στέ­κε­ται δίπλα μου σαν αναμ­μένη λαμπάδα στα δύσκολα και στα εύκολα αλλά και ως συμπα­ρα­στά­τρια όλα αυτά τα χρόνια. Νιώθω ευλο­γη­μέ­νος τόσο εγώ όσο και η πρε­σβυ­τέρα μου από τον Άγιο Θεό μας γιατί μας χάρισε 5 υπέροχα παιδιά, την Δέσποινα- Ιωάννα, τον Γαβριήλ, τον Σίλα, την Καλ­λιόπη και την Άρτεμις.

Το ίδιο έτος χει­ρο­το­νή­θηκα Διά­κο­νος από τον αεί­μνη­στο Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κυρό Από­στολο και το 2001 πρε­σβύ­τε­ρος από τον ίδιο Αρχιε­ρέα όπου και τοπο­θε­τή­θηκα στην ενορία της Σορωνής και παρέ­μεινα στο χωριό για 15 και κάτι χρόνια έως τον Δεκέμ­βριο του 2016. Στο σημείο θα ήθελα να μου επι­τρα­πεί να ευχα­ρι­στήσω όλους τους χωρια­νούς Σορω­νιά­τες για την αγάπη τους και ιδιαι­τέ­ρως τους ανθρώ­πους που ήταν κοντά μου όλα εκείνα τα χρόνια και γνω­ρί­ζουν πολύ καλά ότι τους έχω μέσα στην καρδιά μου σε μία ξεχω­ρι­στή θέση και για κάποιους που έφυγαν απ’ αυτή την ζωή δεν τους θα τους ξεχάσω ποτέ.

Τίποτε δεν είναι εύκολο στην ζωή αλλά όταν υπάρχει πίστη και εμπι­στο­σύνη στον θεό όλα είναι τελείως δια­φο­ρε­τικά. Ο κάθε λει­τουρ­γός των Μυστη­ρίων της Εκκλη­σίας έχει υπο­χρέ­ωση να δια­κο­νεί εκτός από τα Μυστή­ρια και τον Άνθρωπο, είμαστε ένα με τους ανθρώ­πους και ουδέ­ποτε θα πρέπει να νομί­ζουμε πως είμαστε κάτι παρα­πάνω ή ακόμα και μεσά­ζο­ντες Θεού και ανθρώ­πων. Αν έχουμε εκκλη­σια­στικό φρόνιμα τότε μπο­ρούμε να κατα­λά­βουμε τα πάντα και να υπη­ρε­τούμε την εκκλη­σία σε όλες της τις εκφάν­σεις όχι με υπε­ρη­φά­νεια και αλα­ζο­νεία αλλά με ταπεί­νωση και σεβασμό.

Ανα­φο­ρικά με τα έργα του ναού: Έχουν γίνει τα τελευ­ταία χρόνια κάποιες παρεμ­βά­σεις. Τι χρειά­ζε­ται τώρα, γιατί κάποια έχουν μείνει ημιτελή; Σε ποια φάση βρί­σκε­ται η εξέλιξή τους;

Από το έτος 2017 έχουμε ξεκι­νή­σει τις εργα­σίες ανα­δεί­ξεως του μνη­μείου, βέβαια όπως γνω­ρί­ζετε κι εσείς πολύ καλά, κάθε αρχή και δύσκολη. Είχαμε να αντι­με­τω­πί­σουμε πολλά και δια­φο­ρε­τικά σημεία με χρόνια προ­βλή­ματα, το πλέον βασικό θέμα μας είναι το επι­πρό­σθετο κομμάτι λαμα­ρί­νας που είναι μπροστά από τον Ναό, έπρεπε να βρεθεί λύση για την εξυ­πη­ρέ­τηση των πιστών αλλά και για την προ­στα­σία του Ναού από τις βροχές. Πλέον έχουν γίνει οι απαι­τού­με­νες ενέρ­γειες με τις ευλο­γίες του Σεπτού μας Ποι­με­νάρ­χου και την επί­βλεψη της Αρχαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σίας αλλά και με την αμέ­ρι­στη και αφι­λο­κερδή βοήθεια – επί­βλεψη της κας Παρα­σκευής Μου­στάκη και του κ. Νικο­λάου Οικο­νό­μου έχουμε μπει πλέον σε μία τελική ευθεία, ευελ­πι­στούμε πως στο τέλος της σεζόν θα ξεκι­νή­σουμε την απο­χω­μά­τωση της αυλής και στην συνέ­χεια την ολο­κλή­ρωση του νέου χώρου δίπλα από τον Ναό που τώρα χρη­σι­μο­ποιεί­ται και ως πρόναος.

Είναι χρέος πιστεύω όλων μας να στα­θούμε σε αυτό το έργο αρωγοί και υπο­στη­ρι­κτές, έχουμε να κάνουμε με ένα ιστο­ρικό μνημείο από την μία αλλά από την άλλη πρέπει να κατα­νο­ή­σουμε ότι μέσα σε αυτό βρί­σκε­ται ο πρώτος Άγιος του Νησιού μας, ο προ­στά­της μας, που τον επι­σκέ­πτο­νται πολλοί άνθρω­ποι απ’ όλο τον κόσμο και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να είναι το στολίδι όχι μόνο της πόλεώς μας αλλά και του νησιού μας όλου.

Πριν κλείσω θα ήθελα κα Παμπρή να εκφράσω τις ευχα­ρι­στίες μου προς εσάς για την ευκαι­ρία που μου δώσατε να μιλήσω για τον Άγιο της Καρδιάς μας. Ευχα­ρι­στώ για την αγάπη και την στήριξή σας. Στο πρόσωπό σας ευχα­ρι­στώ όλους τους συνερ­γά­τες σας αλλά και τους ανα­γνώ­στες της έγκρι­της αυτής τοπικής μας εφη­με­ρί­δας όπου σήμερα φιλο­ξε­νεί και την δική μου γραφή. Σας εύχομαι η Χάρις του Τρια­δι­κού Θεού δια πρε­σβειών του προ­στά­του μας Αγίου Μεγα­λο­μάρ­τυ­ρος Φανου­ρίου του Θαυ­μα­τουρ­γού να σας δίνει την εξ Ύψους δύναμη και φώτιση.