Ομιλία Λευτέρη Γλεντή στην Ημερίδα του ΚΚΕ “Χωροταξικός – Πολεοδομικός Σχεδιασμός: Πώς εφαρμόζονται στη Ρόδο;”

Πρό­σφατα, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στο ξενο­δο­χείο «ΠΛΑΖΑ» η ημερίδα του ΚΚΕ με θέμα:

«Χωρο­τα­ξι­κός – Πολε­ο­δο­μι­κός Σχε­δια­σμός: πώς εφαρ­μό­ζο­νται στη Ρόδο; Αρχι­τε­κτο­νική, Υπο­δο­μές, Αναψυχή.

Σχε­δια­σμοί μακριά από τις ανάγκες της κοι­νω­νίας.».

Οι ομιλίες με  βαθιά επι­στη­μο­νική ανάλυση και  τεκ­μη­ρί­ωση με ολο­κλη­ρω­μένα  επι­στη­μο­νικά πολι­τικά  συμπε­ρά­σματα έγιναν αντι­κεί­μενο πολύ­πλευ­ρων θετικών συζη­τή­σεων. Η ανάγκη να γίνουν ευρύ­τερα γνωστές μας οδηγεί να τις δώσουμε στη δημο­σιό­τητα.

Γίνεται έναρξη με εκτενή απο­σπά­σματα από την ομιλία του Λευτέρη Γλεντή, Μηχα­νο­λό­γου Μηχα­νι­κού , με θέμα «Χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία για τις μεγάλες του­ρι­στι­κές «επεν­δύ­σεις», ο ρόλος του ΤΕΕ».

Στην εισή­γηση:

«Για  την εφαρ­μογή των πολι­τι­κών της, η Ε.Ε. χρη­σι­μο­ποιεί διάφορα χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία ενί­σχυ­σης των μεγάλων επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων, φυσικά  με τα χρήματα που εισπράτ­τει από τους λαούς της Ευρώπης άρα και τον Ελλη­νικό λαό.

Τα προ­γράμ­ματα αυτά επι­δέ­ξια δια­μορ­φω­μένα, με εύηχους τίτλους, οι οποίοι ακου­μπούν σε έγκαιρα  δια­μορ­φω­μέ­νες ευαι­σθη­σίες της κοι­νω­νίας  εμφα­νί­ζο­νται να εξυ­πη­ρε­τούν «πραγ­μα­τι­κές» ανάγκες, ανε­ξάρ­τητα της ταξικής θέσης των ανθρώ­πων.

Ταυ­τό­χρονα η όποια προβολή στα site τους για τα διάφορα προ­γράμ­ματα χρη­μα­το­δό­τη­σης χαρα­κτη­ρί­ζε­ται σαν «εργα­λείο πλη­ρο­φό­ρη­σης και ενη­μέ­ρω­σης της κοι­νω­νίας των πολιτών και των φορέων της».

Σκοπός βέβαια, είναι πάντα τα κέρδη των επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων και η μεθο­δευ­μένη προ­σπά­θεια για την παρά­ταση της καπι­τα­λι­στι­κής οικο­νο­μίας.

Τέτοια εργα­λεία είναι:

Το ΕΣΠΑ 2021-2027 με κατευ­θύν­σεις:

Η εξυ­πνό­τερη Ευρώπη, όπου συνδέει την τεχνο­λο­γία με την παρα­γωγή και την εξω­στρέ­φεια, έστω κι αν δεν υπάρχει πλέον πολλή παρα­γωγή, παλιό­τερα η κατεύ­θυνση λεγόταν η μωρά Ευρώπη.

Η πιο πράσινη Ευρώπη, όπου ανα­φε­ρό­μα­στε σε μαζική και άναρχη εγκα­τά­σταση μονάδων ΑΠΕ, ηλε­κτρι­κών αυτο­κι­νή­των και ηλε­κτρι­κών συσκευών κ.α. την ίδια στιγμή που η Ευρώπη καί­γε­ται, διψάει και κακο­ποιεί περιο­χές Natura.

Η πιο συν­δε­δε­μένη Ευρώπη, με αργό πανά­κριβο ίντερ­νετ, πλοία φαντά­σματα που επα­νέρ­χο­νται να μας στοι­χειώ­σουν, δρόμους καρ­μα­νιό­λες, και τρένα φέρετρα

Η πιο  κοι­νω­νική Ευρώπη, η οποία μάλλον ανα­πο­λεί τα πιστο­ποι­η­τικά φρο­νη­μά­των, προωθεί την διάλυση του ΕΣΥ, ξεπα­τώ­νει τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα, και σφι­χτα­γκα­λιά­ζει μέχρι ασφυ­ξίας όλες τις δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τες, στραγ­γα­λί­ζο­ντας όλους τελικώς με την καθη­με­ρι­νό­τητα που έχει δια­μορ­φω­θεί.

Η Ευρώπη κοντά στους πολίτες, όπου σαν πολίτες νοού­νται μόνο οι άρχο­ντες της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης.

Για όλα αυτά τα ωραία και ωφέλιμα στο ΠΠ ΝΑΙΓ 2021-2027 θα δια­τε­θούν γύρω στα  285,4 εκ. ευρώ.

Ειδικά για την αγρο­τική παρα­γωγή μας, ο αγρότης ΑΕ (όχι αυτός που ιδρώνει στα χωράφια) θα ενι­σχυ­θεί από το Εθνικό Στρα­τη­γικό Σχέδιο της Κοινής Αγρο­τι­κής Πολι­τι­κής, όσο εισά­γουμε φθηνά αγρο­τικά προ­ϊ­ό­ντα από τρίτες χώρες που δεν πληρούν ούτε με το 1/3 των υπο­χρε­ώ­σεων που επι­βα­ρύ­νουν τον παρα­δο­σιακό εργάτη (περι­βαλ­λο­ντι­κές, υγείας κλπ).

Το Ελλάδα 2.0 Εθνικό Σχέδιο Ανά­καμ­ψης και Ανθε­κτι­κό­τη­τας (Ταμείο Ανά­καμ­ψης), από το οποίο δεν θα δει ούτε ένα ευρώ όποιος τύχει και δια­βά­σει αυτό το άρθρο, μπέσα.

Ο πακτω­λός των χρη­μά­των αυτών λοιπόν, έχει αρχίσει να ρέει  στους εγχώ­ριους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους, με επι­πλέον «μπόνους» για το κεφά­λαιο την προ­ώ­θηση των αντι­λαϊ­κών ανα­διαρ­θρώ­σεων.

Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα των χρη­μα­το­δο­τή­σεων είναι η Μαρίνα Ρόδου, η οποία το τελευ­ταίο διά­στημα απο­τε­λεί «τοπό­σημο των μεγάλων σύν­θε­των επι­χει­ρη­μα­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των στη Ρόδο !!!», με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 9.955.176,00 € και ποσοστό ενί­σχυ­σης 94,82%, παρά τις αντι­δρά­σεις οι οποίες έχουν εκφρα­στεί. Μακάρι να διέ­θε­ταν έστω τα μισά για την ανά­πλαση της περιο­χής και την σύνδεση της με την Μαρίνα.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός της υπο­στή­ρι­ξης τόσο από την κυβέρ­νηση  όσο και από τα τοπικά επι­με­λη­τή­ρια, (παρα­κο­λου­θή­σαμε όλοι τις «κωλο­τού­μπες» των τοπικών προ­έ­δρων των επι­με­λη­τη­ρίων ακόμα και του ΤΕΕ) και της τοπικής διοί­κη­σης,  των προ­κλη­τι­κών συντε­λε­στών δόμησης για την κατα­σκευή Φαρα­ω­νι­κών δια­στά­σεων κτι­σμά­των γρά­φο­ντας στα «παλιά τους τα παπού­τσια»  τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες των κατοί­κων και της Ρόδου.

Είναι ηλίου φαει­νό­τερο, ότι του­ρι­στι­κές επεν­δύ­σεις μπορούν να αντλή­σουν κεφά­λαια άμεσα με την μορφή χρη­μα­τι­κής ενί­σχυ­σης μέσω ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των επι­δο­τή­σεων τα οποία μπορεί να αφορούν σε οτι­δή­ποτε, από ψηφιακό μετα­σχη­μα­τι­σμό και πράσινη ανά­πτυξη μέχρι προ­γράμ­ματα ένταξης και συμπε­ρί­λη­ψης, μέσω του ανα­πτυ­ξια­κού νόμου είτε σε εξαι­ρε­τι­κές περι­πτώ­σεις μέσω τρα­πε­ζι­κού δανει­σμού ο οποίος συνεχώς ανα­κυ­κλώ­νε­ται χωρίς να γίνεται ποτέ απαι­τητή η εξό­φλησή του.

Η έμμεση άντληση κεφα­λαίων γίνεται μέσω της χορή­γη­σης φορο­α­παλ­λα­γών, επι­δό­τη­σης τόκων δανείου, επι­δό­τη­σης ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών και μισθο­δο­σίας, παρα­χώ­ρη­σης δημο­σίων εκτά­σεων και αλλαγών της υφι­στά­με­νης εργα­τι­κής και πολε­ο­δο­μι­κής νομο­θε­σίας.

Επί πλέον  μορφή έμμεσης χρη­μα­το­δό­τη­σης, είναι η ανάληψη εκ μέρους της πολι­τείας του κόστους κατα­σκευής συντή­ρη­σης και λει­τουρ­γίας των έργων υπο­δο­μής τα οποία γίνο­νται απα­ραί­τητα προ­κει­μέ­νου να μπορεί να εξυ­πη­ρε­τη­θεί μια του­ρι­στική επέν­δυση φαρα­ω­νι­κών δια­στά­σεων, η οποία σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις ενδέ­χε­ται να ξεπερ­νάει σε μέγεθος κάποιον υφι­στά­μενο οικισμό της περιο­χής, τέτοιου είδους έργα μπορεί να είναι δίκτυα απο­χέ­τευ­σης, ύδρευ­σης, οδο­ποι­ίας, ηλε­κτρο­φω­τι­σμού, λιμε­νι­κών εγκα­τα­στά­σεων, αερο­δρο­μίων κλπ.

Τα επι­χει­ρή­ματα, από τα παπα­γα­λά­κια του συστή­μα­τος,  για να δια­μορ­φώ­σουν θετική εικόνα όλων αυτών των κινή­σεων  ότι δηλαδή οι μεγάλες του­ρι­στι­κές επεν­δύ­σεις ανα­βαθ­μί­ζουν την ποιό­τητα ζωής των κατοί­κων των περιο­χών όπου αυτές πραγ­μα­το­ποιού­νται, δημιουρ­γούν θέσεις εργα­σίας κλπ βρί­σκο­νται στην ημε­ρή­σια διάταξη.

Δυστυ­χώς όμως η πραγ­μα­τι­κό­τητα επι­μέ­νει να απο­δει­κνύει ακριβώς το αντί­θετο.

Η υπο­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας ζωής αφενός είναι απο­τέ­λε­σμα του υπέρ εξει­δι­κευ­μέ­νου σχε­δια­σμού, ο οποίος στο­χεύει απο­κλει­στικά και μόνο στην εξυ­πη­ρέ­τηση της επέν­δυ­σης και όχι της ευρύ­τε­ρης περιο­χής, αφε­τέ­ρου στε­ρού­νται   πόροι από άλλα έργα υπο­δο­μής τα οποία είναι απα­ραί­τητα για την ασφαλή και ποιο­τική δια­βί­ωση του τοπικού πλη­θυ­σμού.

Η από­κλιση αυτή μεταξύ προ­πα­γάν­δας  και πράξης είναι ένα τρα­ντα­χτό παρά­δειγμα του καπι­τα­λι­σμού στο στάδιο του ιμπε­ρια­λι­σμού, τον οποίο βιώ­νουμε και ξεπερ­νάει σε αγριό­τητα τις προ­βλέ­ψεις του Μαρξ, εισερ­χό­με­νος σε δυστο­πι­κές κατα­στά­σεις που μοιά­ζουν βγαλ­μέ­νες από μυθι­στό­ρημα του Κάφκα, τον οποίο φαί­νε­ται ότι έχει σε μεγάλη εκτί­μηση η Ε.Ε. Μία Ευρω­παϊκή Ένωση που παρέχει σε κεντρικό επίπεδο όλα τα επεν­δυ­τικά εργα­λεία τα οποία βαφτί­ζει με πολύ συμπα­θη­τικά ονόματα προ­κα­λώ­ντας ασφά­λεια και αισιο­δο­ξία για το μέλλον όταν τα ακούς, όπως “Δίκαιη Ανα­πτυ­ξιακή Μετά­βαση” ή “Ανθρώ­πινο Δυνα­μικό & Κοι­νω­νική Συνοχή αλλά σου προ­κα­λούν πανικό και από­γνωση όταν δια­βά­ζεις την ανάλυση τους καθώς δια­πι­στώ­νεις ότι θα δια­τε­θούν για την αγορά ταμεια­κών μηχανών, γυψο­σα­νί­δων, κλι­μα­τι­στι­κών και επι­μορ­φω­τι­κών προ­γραμ­μά­των τύπου σκοιλ ελι­κί­κου.

Σε επίπεδο μικρο­κλί­μα­κας το «παρά­δοξο» των επι­βλα­βών επεν­δύ­σεων μπορεί να εξη­γη­θεί από την προ­σαρ­μογή της νομο­θε­σίας στις κατευ­θύν­σεις της Ε.Ε.,  την διάλυση των δημο­σίων υπη­ρε­σιών, την υπο­στε­λέ­χωσή τους, την μετα­φορά αρμο­διο­τή­των στην ευθύνη του πολίτη (Μηχα­νι­κού και ιδιώτη).

Σήμερα εγκρί­νο­νται και χρη­μα­το­δο­τού­νται επεν­δύ­σεις, απευ­θείας από υπουρ­γεία, χωρίς καν τη γνώση των τοπικών υπη­ρε­σιών, με την γνω­μο­δό­τηση σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις των τοπικών φορέων, χωρίς  να ζητεί­ται η ουσια­στική γνώμη των τοπικών κοι­νω­νιών και σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις να μην ενη­με­ρώ­νο­νται καν.

Η πολι­τική «τα πάντα για το κεφά­λαιο» έχει οδη­γή­σει  στην  ουσια­στική κατάρ­γηση του δημο­σίου χώρου για το λαό, μέσω κατά­λη­ψης από τις επεν­δύ­σεις. Έχει κατα­στή­σει τα πάντα, από υγεία, νερό, ενέρ­γεια, δημό­σιους χώρους, υπο­δο­μές, οδούς, χώρους στάθ­μευ­σης κλπ  ένα ακρι­βο­πλη­ρω­μένο εμπό­ρευμα, το οποίο δεν καλύ­πτει ούτε τις βασικές ανάγκες. Βλέπε ακροατή τις συστη­μα­τι­κές δια­κο­πές ηλε­κτρο­δό­τη­σης και ύδρευ­σης των νοι­κο­κυ­ριών,  την ανυ­πό­φορη δυσο­σμία από τα υπερ­φορ­τι­σμένα αντλιο­στά­σια του δικτύου απο­χέ­τευ­σης, τη κατα­κό­ρυφη αύξηση των τρο­χαίων δυστυ­χη­μά­των, την ανε­ξέ­λεγ­κτη στάθ­μευση οχη­μά­των και όλα όσα απο­λαμ­βά­νουμε καθη­με­ρινά.

Επειδή η ευθύνη για την χρε­ο­κο­πία των κρατών, το ξεγύ­μνωμα των πόλεων από πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα, την καύση των δασών, την βύθιση των πλοίων, την σύγκρουση των τρένων και γενικά όλων των δεινών έχει μετα­το­πι­στεί από την «θέληση του θεού» στην ατομική ευθύνη θα ήθελα και εγώ με την σειρά μου να επι­ση­μάνω τον κίνδυνο  για τη χαλαρή ψήφο και την αποχή με το πρό­σχημα ότι όλοι είναι ίδιοι.

Γιατί όλοι δεν είναι ίδιοι, γιατί η συγ­γέ­νεια και η φιλική σχέση δεν είναι κρι­τή­ριο επι­λο­γής υπο­ψη­φίου, γιατί το κόμμα το οποίο δεν θα λάβει την πλειο­ψη­φία μπορεί να κάνει την διαφορά, έστω και μέσα σε μία αντι­δρα­στική και πολε­μο­κά­πηλη Ε.Ε. Ας μην λησμο­νούμε λοιπόν, ότι η μεγα­λύ­τε­ρες εργα­τι­κές κατα­κτή­σεις, τις οποίες απε­μπο­λούμε σήμερα, κερ­δή­θη­καν μετά την Οκτω­βριανή υπό τον φόβο της αστικής τάξης, ότι ο λαός θα ανα­ζη­τή­σει την σωτηρία στον σοσια­λι­σμό. Η ενί­σχυση λοιπόν του ΚΚΕ είναι μονό­δρο­μος.»

Λευ­τέ­ρης Γλεντής

Μηχα­νο­λό­γος Μηχα­νι­κός