ΣτΕ: «Βόμβα» στα θεμέλια του Δήμου Ρόδου η νίκη του Καζίνο για την επιστροφή καταβληθέντος ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.!

• Εχασε ήδη 4 από τις 8 αναι­ρέ­σεις ο Δήμος Ρόδου • Εξέλιξη εξαι­ρε­τικά δυσμε­νής ενώ βρί­σκο­νται σε εξέλιξη συζη­τή­σεις για την ανα­νέ­ωση της μίσθω­σης του ξενο­δο­χείου

Mε τις υπ’ αριθμ. Α600, Α601, Α602 και Α603/2024 απο­φά­σεις της επτα­με­λούς συν­θέ­σεως του Β’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας απορ­ρί­φθη­καν ισά­ριθ­μες αναι­ρέ­σεις (εκκρε­μούν ακόμη 4) που άσκησε ο Δήμος Ρόδου κατά απο­φά­σεων του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Πει­ραιώς που δικαί­ω­σαν την Καζίνο Ρόδου Α.Ε. στο μείζον θέμα της ανα­δρο­μι­κής διεκ­δί­κη­σης ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Οπως απε­κά­λυψε η «δημο­κρα­τική», με την υπ’ αριθμ. 2290/2023 απόφαση της πεντα­με­λούς συν­θέ­σεως του Β’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας απορ­ρί­φθηκε η αίτηση αναι­ρέ­σεως γνωστής ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας της Ρόδου κατά απο­φά­σεως του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς με το ίδιο αντι­κεί­μενο και συγκε­κρι­μένα την ακύρωση και επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντος ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Απορ­ρί­φθηκε η προ­σφυγή της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας για την επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντος ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. ύψους 3.127.000 ευρώ, δεχθέν το Δικα­στή­ριο ότι υπάρχει ταύτιση με το δημόσιο συμ­φέ­ρον των δημο­σιο­νο­μι­κών συνε­πειών για τις οποίες θεσπί­σθηκε η ανα­δρο­μική μη ανα­ζή­τηση κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗΦΟΔΩ σύμφωνα με τη διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015.

Ο Δήμος Ρόδου εκπρο­σω­πού­με­νος στην δια­δι­κα­σία από τον πρώην προϊ­στά­μενο της νομικής του υπη­ρε­σίας κ. Θεόδωρο Παπα­γε­ωρ­γίου κέρδισε μια μάχη σε μια χρονική στιγμή εξαι­ρε­τικά κρίσιμη καθώς η Καζίνο Ρόδου ΑΕ είχε κερ­δί­σει την ίδια μάχη σε πρώτο βαθμό.

Η ιδιαι­τε­ρό­τητα των υπο­θέ­σεων αυτών, έγκει­ται στο ό,τι δηλαδή πριν ακόμη την κατάρ­γηση του φόρου ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κού με τις υπ. αρ. 4504-05/2014 απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ και πριν επίσης ακόμη στη συνέ­χεια των ως άνω απο­φά­σεων, θεσπι­σθεί η διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015 με την οποία καταρ­γή­θηκε και δια νόμου ο ΔΗΦΟΔΩ και επι­πλέον ορί­σθηκε ότι κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται, η εται­ρεία ΚΑΖΙΝΟ Α.Ε είχε ζητήσει την επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντων ποσών δια της υπο­βο­λής αντί­στοι­χων ανα­κλη­τι­κών δηλώ­σεων ΔΗΦΟΔΩ, οι οποίες σιω­πη­ρώς απορ­ρί­φθη­καν και στη συνέ­χεια, ασκή­θη­καν οι παρα­πάνω δικα­στι­κές προ­σφυ­γές ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για τις επι­στρο­φές κατα­βλη­θέ­ντων ποσών.

Εκδό­θη­καν 8 απο­φά­σεις του Γ’ Τμή­μα­τος του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, οι οποίες είναι όλες απορ­ρι­πτι­κές των εφέσεων του Δήμου Ρόδου και ο Δήμος Ρόδου ήλπιζε στην θετική έκβαση των αναι­ρέ­σεών του.

Πλην όμως ο Δήμος Ρόδου, που εκπρο­σω­πή­θηκε στο ΣτΕ από τον καθη­γητή κ. Ιωάννη Ρέμελη, δεν κατόρ­θωσε να ανα­τρέ­ψει τις απο­φά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς.

O Δήμος Ρόδου στις δίκες ενώπιον του ΣτΕ παρέ­θεσε το από 13.8.2015 (δηλαδή την προ­τε­ραία της ψήφισης και δημο­σί­ευ­σης του ν. 4336/2015 στην Εφη­με­ρίδα της Κυβερ­νή­σεως) μήνυμα ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μείου του Δημάρ­χου Ρόδου προς τους βου­λευ­τές του νομού Δωδε­κα­νή­σου, στο οποίο περιε­χό­ταν «αιτιο­λο­γική έκθεση – τρο­πο­λο­γία» για την κατάρ­γηση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ..

Με την έκθεση αυτή προ­τά­θηκε να προ­στε­θεί στη διάταξη περί κατάρ­γη­σης του άρθρου 60 του ν. 2214/1994 το εξής εδάφιο:

«Εισπρα­χθέ­ντα μέχρι σήμερα έσοδα του άρθρου 60 του ν. 2214/1994 δεν επι­στρέ­φο­νται και σχε­τι­κές εκκρε­μείς δίκες επι­στρο­φής κατα­βλη­θέ­ντων φόρων, προ­στί­μων και προ­σαυ­ξή­σεων του άρθρου 60 του ν. 2214/1994 ως αδι­καιο­λο­γή­τως εισπρα­χθέ­ντων ή από αιτία αδι­καιο­λο­γή­του πλου­τι­σμού ή από άλλη αιτία καταρ­γού­νται».

Κρίθηκε ωστόσο από το ΣτΕ ότι η ως άνω διάταξη, θεσπι­σθείσα μετά τη δημο­σί­ευση των απο­φά­σεων του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου από προ­σφυ­γές της Καζίνο Ρόδου ΑΕ που είχαν προη­γη­θεί της εκδό­σεως του νόμου για την κατάρ­γηση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. και μη κατα­λαμ­βά­νουσα τις εκκρε­μείς δίκες, δεν ήταν εφαρ­μο­στέα.

Ο δε περί του αντι­θέ­του ισχυ­ρι­σμός του Δήμου, κατά τον οποίο η πρόθεση του νομο­θέτη να κατα­λά­βει και τις εκκρε­μείς δίκες προ­κύ­πτει από το προ­α­να­φερ­θέν μήνυμα ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μείου του δημάρ­χου Ρόδου, απορ­ρί­φθηκε, ανε­ξαρ­τή­τως εάν το μήνυμα αυτό περι­ήλθε, κατά περιε­χό­μενο, πράγ­ματι σε γνώση της Ολο­μέ­λειας της Βουλής των Ελλήνων κατά τη φάση της επε­ξερ­γα­σίας του σχεδίου νόμου και εάν κατέστη, επο­μέ­νως, στοι­χείο των προ­πα­ρα­σκευα­στι­κών εργα­σιών.

Και τούτο, όπως τονί­ζε­ται στις απο­φά­σεις του ΣτΕ, διότι ο νομο­θέ­της δεν υιο­θέ­τησε την προ­τα­θείσα δια­τύ­πωση της ρύθ­μι­σης, η οποία ανα­φε­ρό­ταν ρητώς σε κατάρ­γηση των εκκρε­μών δικών.

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Οι απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας πέραν της οικο­νο­μι­κής «βλάβης» που προ­κα­λούν στον Δήμο Ρόδου, που σύμφωνα με τους πρώτους υπο­λο­γι­σμούς ανέρ­χο­νται σε 4 εκατ. ευρώ, έχουν κι άλλη παρά­με­τρο.

Εκδό­θη­καν και καθα­ρο­γρά­φη­καν σε μια περίοδο που εκκι­νούν επι­σή­μως οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την ανα­νέ­ωση της μίσθω­σης του «Ξενο­δο­χείου των Ρόδων» («Grande Albergo Delle Rose») του Δήμου Ρόδου και της εται­ρείας.

Για την ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας προ­βλέ­πο­νται, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», από την σύμβαση μίσθω­σης συγκε­κρι­μέ­νες προ­θε­σμίες ενώ ως γνωστόν εκκρε­μεί η δικα­στική διαμάχη ανα­δρο­μι­κής διεκ­δί­κη­σης του ΔΗΦΟΔΩ από την εται­ρεία και είναι ακόμη νωπές οι μνήμες, παρά τα χρόνια που έχουν μεσο­λα­βή­σει, από την μη υλο­ποί­ηση των υπε­σχη­μέ­νων έργων αντι­σταθ­μι­στι­κού χαρα­κτήρα προ­βλε­πό­με­νου ύψους 20 δισ. δρχ. τότε στην πόλη της Ρόδου.

Το συμ­φω­νη­τικό υπο­μί­σθω­σης του ιστο­ρι­κού ξενο­δο­χείου των Ρόδων στην Καζίνο Ρόδου ΑΕ υπε­γράφη την 24η Ιανουα­ρίου 1997 με την υπό εκκα­θά­ριση σήμερα δημο­τική επι­χεί­ρηση ΡΟΔΩΝ ΑΕ και του Δήμου Ρόδου κατόπιν έγγρα­φης συναί­νε­σης και απο­δο­χής του πρώην Δήμου Ροδίων που παρα­σχέ­θηκε με την υπ’ αρίθμ. 3/1997 απόφασή του.

Το ξενο­δο­χείο που κείται σε έκταση εμβαδού 16.526 τ.μ. μισθώ­θηκε με όλα τα συστα­τικά του μέρη και τα παραρ­τή­ματά του και όλη την περι­βάλ­λουσα περιοχή του και η μίσθωση είχε διάρ­κεια ως την 31η Δεκεμ­βρίου του 2026.

Η παρά­ταση της μίσθω­σης θα είναι δυνατή, αφ’ ενός μεν εφ’ όσον από τις κεί­με­νες δια­τά­ξεις δεν απα­γο­ρεύ­ε­ται τούτο και αφ’ ετέτου εφ’ όσον ύστερα από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις τα δύο μέρη έλθουν σε έγγραφη συμ­φω­νία ως προς τους όρους της παρά­τα­σης αυτής.

Με το ίδιο μισθω­τή­ριο συμ­βό­λαιο συμ­φω­νεί­ται ειδικά, ότι δύο του­λά­χι­στον έτη, πριν από την λήξη της σύμ­βα­σης δηλαδή ως την 31η Δεκεμ­βρίου 2024 και μετά από πρό­σκληση του επι­με­λέ­στε­ρου μέρους, τα συμ­βαλ­λό­μενα μέρη θα εισέλ­θουν σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις σύμφωνα με την καλή πίστη και τα χρηστά συναλ­λα­κτικά ήθη, για την επί­τευξη συμ­φω­νίας ως προς τους όρους της παρά­τα­σης.