Καλαμοκαβαλάρης χωρίς εξουσία

Δεν είμαστε άμαθοι σε φαι­νό­μενα αλα­ζο­νείας πολι­τι­κών, ανδρών και γυναι­κών, που μετά από λίγους ή πολλούς μήνες στην εξουσία μετρούν το μπόι τους με μεγα­λύ­τερη μεζούρα απ΄αυτή που αντι­στοι­χεί στο ανά­στημα της προ­σω­πι­κό­τη­τας, της αξίας και των ικα­νο­τή­των τους.

Ούτε είναι εξ’ ορισμού υπε­ρό­πτες και αφ΄υ­ψη­λού, όλοι όσοι προ­έρ­χο­νται από πολι­τικά τζάκια, αλλά και ούτε δεί­χνουν την ανα­με­νό­μενη σεμνό­τητα όλοι εκείνοι που μπήκαν στην πολι­τική χωρίς οικο­γε­νειακά ή άλλα δια­πι­στευ­τή­ρια. Η περί­πτωση του Στέ­φα­νου Κασ­σε­λάκη όμως, είναι άνευ ιστο­ρι­κού προη­γού­με­νου στα χρόνια της μετα­πο­λί­τευ­σης.

Το enfant roi μιας πλού­σιας οικο­γέ­νειας των βορείων προ­α­στείων, που φέρεται ότι κατα­στρά­φηκε οικο­νο­μικά (άγνωστο πως) και ξανα­φτιά­χτηκε οικο­νο­μικά (με ακόμη πιο άδηλο τρόπο) ήρθε να Ε εισφέ­ρει στην πολι­τική ζωή, τόνους έπαρσης, αλα­ζο­νείας, ψευδο- αισθή­μα­τος ανω­τε­ρό­τη­τας και αμε­τρο­έ­πειας. Δια­χει­ρί­ζε­ται το θεσμικό ρόλο του τέταρ­του πολι­τεια­κού παρά­γο­ντα, – όπως καυ­χή­θηκε πρό­σφατα σε συνέ­ντευξη εισπράτ­το­ντας το αυθόρ­μητο σχόλιο του παρου­σια­στή «που φτάσαμε» – με την κακο­μα­θη­σιά του 8χρονου που έβαλε κάποτε την πινα­κίδα πρω­θυ­πουρ­γός στην πόρτα του παι­δι­κού του δωμα­τίου.

Ο 35χρονος που θέλει να κυβερ­νή­σει τη χώρα, δεν αντέχει να αμφι­σβη­τεί­ται το προ­ε­δρικό μεγα­λείο του. Απαιτεί παρά­δοση άνευ όρων στη γοητεία του λαϊ­κι­σμού του. Το χαμό­γελο αλά Χόλυ­γουντ όμως, εξα­φα­νί­ζε­ται και τα χείλη του σφίγ­γο­νται σε μια ορι­ζό­ντια γραμμή, όταν βρεθεί σε περι­βάλ­λον που δεν αρκεί η αυτα­ρέ­σκεια για την ηγε­τι­κο­τητά του.

Όταν του ζητού­νται απα­ντή­σεις για πράγ­ματα που δεν κατέχει και απαντά ασυ­ναρ­τη­σίες που δεν αντέ­χουν στην κοινή λογική. Εγκα­τα­λεί­πει το πεδίο της αντι­πα­ρά­θε­σης, πριν τον εγκα­τα­λεί­ψει η αυτο­συ­γκρά­τηση και φανεί το μέγεθος του έμφυτου αυταρ­χι­σμού του, ο οποίος προς το παρόν διαρ­ρέ­ε­ται από τις «ρωγμές» του.

Το επει­σο­διακό ραδιο­φω­νικό μπρα ντε φερ στον τοπικό ραδιο­φω­νικό σταθμό της Ρόδου ήταν μια ακόμη ρωγμή. Σίγουρα όχι μεγα­λύ­τερη από αυτή που είχε ανοίξει, όταν πέταξε στα μούτρα του επι­δέ­ξιου Νίκου Ευαγ­γε­λά­του την απά­ντηση «δεν είσαι λογι­στής μου», όταν ρωτή­θηκε σχετικά με τις εται­ρίες του στην αλλο­δαπή.

Απά­ντηση που έγινε απο­δε­κτή χωρίς follow up.

Και ενώ είχε προη­γη­θεί το επι­δει­κτικό κλεί­σιμο τηλε­φώ­νου – στο ίδιο κανάλι – όταν η παρου­σιά­στρια Σίσσυ Χρη­στί­δου θέλησε μερικές διευ­κρι­νί­σεις για τα εσω­τε­ρικά του ΣΥΡΙΖΑ. Τα ανθρώ­πινα ελατ­τώ­ματά του συνα­ντώ­νται με τη στρεβλή αντί­ληψή του περί δημο­κρα­τίας, και του δικαιώ­μα­τος να λέει ό,τι θέλει, όπως θέλει, για όποιον θέλει, χωρίς όμως  αυτό να ισχύει με ανάποδη φορά.

Η μικρή δύναμη που κέρδισε ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, του άνοιξε την όρεξη και νωρίς νωρίς τον μετα­μόρ­φωσε σε καλα­μο­κα­βα­λάρη της εξου­σίας. Αν την κερ­δί­σει ποτέ ολό­κληρη θα ζητήσει κανο­νική στέψη…

Πηγή liberal.gr

Κατε­ρίνα Γαλανού