Γκρίνιες, ομφαλοσκοπήσεις και…αστοχίες

Σχεδόν κάθε χρόνο από τη στιγμή που ανα­κοι­νώ­νε­ται η ελλη­νική συμ­με­τοχή μέχρι και μετά τον τελικό της Eurovision, η γκρίνια είναι το μόνο σίγουρο που τη συνο­δεύει πιστά όλες τις ώρες. Είτε είναι κάτι όντως σημα­ντικό είτε κάτι ασή­μα­ντο που φυσικά θα μετα­τρα­πεί σε «μεγάλο και σημα­ντικό», οι Έλληνες eurofans-  και όχι μόνο- κάτι θα βρουν για να γκρι­νιά­ξουν. Το εθνικό άγχος ταυ­τό­τη­τας, η εθνική μας ομφα­λο­σκό­πηση και οι μικροί εμφύ­λιοι για το αν η Ελλάδα είναι φραπές και πλα­στική καρέκλα ή Ακρό­πολη και Πλά­τω­νας  για το ελλη­νικό τρα­γούδι που δια­γω­νί­στηκε) δεν ενδια­φέ­ρουν ιδιαί­τερα κανέναν που βρί­σκε­ται έξω από την επι­κρά­τεια της ομφα­λο­σκό­πη­σης. Μουσικά και καλ­λι­τε­χνικά παράγει αυτό που παράγει το οποίο μπορεί να κρί­νε­ται θετικά ή αρνη­τικά, αλλά η κριτική που δέχεται είναι κάτι ανε­ξάρ­τητο από το άγχος ταυ­τό­τη­τας που έχει ως αφορμή. Οσον αφορά τη συμ­με­τοχή της Μαρίνας Σάττι, την κατά τα άλλα ταλα­ντούχα μουσικό, θα θυμό­μα­στε την αστοχία της (για να μην πω απρέ­πεια) στη συνέ­ντευξη Τύπου, όταν παρί­στανε την κοι­μι­σμένη στις δηλώ­σεις τής τρα­γου­δί­στριας από το Ισραήλ. Θα μπο­ρούσε να ετοι­μά­σει κάτι πιο έξυπνο, εάν ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα. Εάν είχε να πει κάτι να το πει ευθέως, όπως έκανε  στην ίδια συνέ­ντευξη ο καλ­λι­τέ­χνης από τη Λετονία, ή ο υπο­ψή­φιος  της Γαλλίας, ο εκπλη­κτι­κός,  Slimane, οι οποίοι μίλησαν για το δικαί­ωμα των λαών στην ελευ­θε­ρία και στην ειρήνη