Εξελίξεις για τον φόνο – Διαφωτίζει ορισμένες πτυχές της δολοφονίας η κατάθεση του φίλου του δολοφόνου

Η κατά­θεση ενός τοξι­κο­ε­ξαρ­τη­μέ­νου ατόμου, φίλου των δύο κατη­γο­ρού­με­νων για τον φόνο της 61χρονης Ευαγ­γε­λίας (Αντζε­λας) Ιερο­βα­σίλη του Γεωρ­γίου, το από­γευμα της 19ης Ιουνίου 2012, στο σπίτι της, στο Γεννάδι, δια­φω­τί­ζει ορι­σμέ­νες πτυχές της υπό­θε­σης, που συγκλο­νί­ζει τη Ρόδο.

Πρό­κει­ται για έναν φίλο του 26χρονου δολο­φό­νου Νικο­λάου Μπα­τζα­κάκη του Ιωάννη, γιου της Ιερο­βα­σίλη και της 36χρονης πρώην συντρό­φου του Ιakouleva Irini του Οleg, ο οποίος ήταν πρίν και μετά το φόνο μαζί τους και έκανε χρήση.

«Μετά από αυτά που είδα στην τηλε­ό­ραση σχετικά με την υπόθεση, μετά από αυτά που άκουσα να λένε, ότι ο Νίκος δηλαδή μπορεί να έχει σκο­τώ­σει τη μάνα του, κάθισα και σκέ­φτηκα κάποια πράγ­ματα που είχαν συμβεί και δεν είχα δώσει σημασία, αλλά τώρα που τα σκέ­φτο­μαι μπορεί να είναι σημα­ντικά» κατέ­θεσε εισα­γω­γικά ο μάρ­τυ­ρας, προ­σθέ­το­ντας τα ακό­λουθα:

«Την ημέρα εκείνη, ξύπνησα στις 08:00′ για να πάω στην δουλειά μου, όπως έκανα κάθε μέρα. Εκείνη την εποχή δούλευα στο συνερ­γείο (…). Όλο το πρωί δούλευα στο συνερ­γείο και δεν πήγα πουθενά. Το μεση­μέρι σχόλασα στις 16:00′, όπως πάντα και μετά την δουλειά πήγα κατευ­θείαν στο σπίτι του Νίκου. Η δουλειά είναι πολύ κοντά στο σπίτι του Νίκου, οπότε ακόμη και να καθυ­στέ­ρησα λίγο στην δουλειά πρέπει να ήμουν εκεί πριν τις 16:15′. Με τον Νίκο δεν ήμασταν ποτέ πολύ φίλοι και σχέσεις απο­κτή­σαμε εκείνες τις μέρες γιατί του είχα δώσει σαράντα (40) ευρώ για να μου δώσει υπο­γλώσ­σια, αλλά αυτός μου τα έφαγε και από τότε πήγαινα κάθε μέρα σπίτι του και την «πίναμε» μαζί, χωρίς να του δίνω λεφτά, μέχρι να μου ξεπλη­ρώ­σει αυτά που μου χρω­στούσε. Έτσι και εκείνη την μέρα πήγα σπίτι του μετά την δουλειά, όπως σας είπα. Στο σπίτι ήταν ο Νίκος, η Ειρήνη και τα παιδιά της Ειρήνης, τα οποία παίζανε έξω, αν θυμάμαι καλά. Εκεί ο Νίκος μου είπε ότι αυτός και η Ειρήνη ήξεραν μια καβάτζα με ηρωίνη, που είχε κάποιος στο Παρα­δείσι και πως ήθελαν να πάνε να του κλέψουν τα ναρ­κω­τικά.

Αυτή η καβάτζα ήταν δίπλα στο σπίτι του, αλλά δεν ρώτησα ποιανού, γιατί θεώρησα πως αν ήταν κάποιου που ήξερα θα μου έλεγε το όνομά του από μόνος του ο Νίκος. Επειδή όμως δεν είχαν μετα­φο­ρικό μέσο, μου ζήτησε να του δώσω το μηχα­νάκι που είχα και να τον περί­μενω σπίτι. Εγώ τότε κυκλο­φο­ρούσα με ένα HONDA τύπου CHOPPER, του μαγα­ζιού, το οποίο το είχαμε για τις δου­λειές και είναι η ίδια μηχανή που χρη­σι­μο­ποι­ή­σαμε και την επόμενη ημέρα και σας είπα στις προη­γού­με­νες κατα­θέ­σεις μου.

Δέχτηκα να του δώσω τη μηχανή και αυτός έφυγε μαζί με την Ειρήνη. Απ’ όσο θυμάμαι δεν πρέπει να κρα­τού­σαν κάτι όταν έφυγαν. Από την ώρα που έφτασα στο σπίτι, μέχρι την ώρα που έφυγαν με τη μηχανή, πρέπει να πέρασε από μισή έως μία ώρα το πολύ.

Όταν έφυγαν εγώ ξάπλωσα σε ένα καναπέ που είχαν και τους περί­μενα. Δεν πίστευα ότι θα αργού­σαν πολύ γιατί το Παρα­δείσι είναι το πολύ είκοσι λεπτά μακριά, με το μηχα­νάκι, οπότε σε καμία ώρα, το πολύ, έπρεπε να είχαν γυρίσει.

Όμως η ώρα περ­νούσε και δεν γυρ­νού­σαν και άρχισα να ανησυχώ. Ήθελα να τους πάρω τηλέ­φωνο, αλλά δεν είχα κάρτα και δεν ήθελα να φύγω από το σπίτι, για να βρω κάπου να τον πάρω τηλέ­φωνο γιατί όλο έλεγα «τώρα θα έρθουν» και περί­μενα εκεί. Μετά από πολλή ώρα επέ­στρε­ψαν. Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να ήταν γύρω στις 20:30′, γιατί έξω είχε σου­ρου­πώ­σει.

Μόλις μπήκαν μέσα στο σπίτι, παρα­τή­ρησα ότι ο Νίκος κού­τσαινε στο ένα πόδι και αμέσως τον ρώτησα, αν πέσανε με την μηχανή γιατί η μηχανή ήταν του μαγα­ζιού. Αυτός μου είπε ότι εκεί που ήταν η καβάτζα, είχε μαντρό­τοιχο και όταν τον πήδηξε στρα­μπού­ληξε το πόδι του. Ακόμη μου είπε ότι αυτός που του ανήκαν τα ναρ­κω­τικά τα είχε πάρει από την καβάτζα και δεν βρήκαν κάτι. Εγώ τότε τον ρώτησα που ήταν τόση ώρα και αυτός μου είπε ότι στον δρόμο πέτυχαν μπλόκο της Αστυ­νο­μίας και περί­με­ναν μέχρι να φύγουν οι αστυ­νο­μι­κοί, για να περά­σουν χωρίς να τους ελέγ­ξουν. Tα ίδια έλεγε και η Ειρήνη. Εγώ δεν τους πίστεψα αλλά δεν έδωσα συνέ­χεια. Δεν θυμάμαι τι κάναμε μετά, μπορεί να πήραμε κανένα υπο­γλώσ­σιο, αλλά θυμάμαι ότι σπίτι μου γύρισα κατά τις 23:00′ αν δεν κάνω λάθος».

Ανα­φέ­ρει και τα εξής ενδια­φέ­ρο­ντα:

«Εγώ ποτέ δεν πίστεψα ότι ο Νίκος μπορεί να έχει σκο­τώ­σει την μάνα του, γιατί δεν πιστεύω ότι ένα παιδί μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο στην ίδια του τη μάνα. ‘Ομως όταν είδα όλα αυτά στην τηλε­ό­ραση, θυμή­θηκα ότι ο Νίκος βρήκε τα κοσμή­ματα, που δώσαμε στο ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ριο την ημέρα που δολο­φο­νή­θηκε η μητέρα του, ότι τις επό­με­νες μέρες ήταν πολύ χαλαρός και έκανε ακόμη και πλάκα, πράγμα που είναι πολύ περί­εργο για κάποιον που του σκό­τω­σαν την μάνα και όλα αυτά σε συν­δυα­σμό με την αναι­τιο­λό­γητη απουσία τους εκείνη την μέρα με έβαλαν σε υποψίες.

Μάλιστα μια μέρα είπα τις υποψίες μου σε έναν κοινό μας φίλο, αλλά αυτός μου είπε ότι είναι βλα­κείες και να μην τα σκέ­φτο­μαι αυτά. Σήμερα όμως που με καλέ­σατε εδώ στην Υπη­ρε­σία σας, θέλησα να σας τα πω, για να τα βγάλω και από μέσα μου».