ΣΥΡΙΖΑ για την παιδεία : ” Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”

Νέοι και νέες, γονείς, εκπαι­δευ­τι­κοί,

Μπο­ρούμε, πρώτη μέρα εφέτος στο σχολείο, να ονει­ρευ­τούμε για μια στιγμή;

Να αφή­σουμε στο παρελ­θόν τα λειψά χρήματα για την παιδεία, που μας έχουν φέρει στην τελευ­ταία θέση στην Ευρώπη. Να μη σκε­φτό­μα­στε πια το πολύ­μηνο κυνη­γητό των εκπαι­δευ­τι­κών που διαρκώς λείπουν από τα σχολεία, τις πολυ­πλη­θείς σχο­λι­κές τάξεις, τις παγω­μέ­νες αίθου­σες του χειμώνα, τα παιδιά που καθη­με­ρινά υπο­σι­τί­ζο­νται. Να ξεχά­σουμε το βραχνά των φρο­ντι­στη­ρίων και να επι­κε­ντρω­θούμε σε ένα δημόσιο σχολείο που θα παρέχει όλα τα ανα­γκαία μορ­φω­τικά εφόδια, γλωσ­σο­μά­θεια, πλη­ρο­φο­ρική, καλές τέχνες, χωρίς να χρειά­ζε­ται να βάζουμε το χέρι βαθιά στην τσέπη. Να εξα­σφα­λί­σουμε δίχρονη προ­σχο­λική εκπαί­δευση για κάθε παιδί, ολο­κλή­ρωση της μόρ­φω­σής του με δωδε­κά­χρονη υπο­χρε­ω­τική εκπαί­δευση, και στη συνέ­χεια ελεύ­θερη πρό­σβαση σε δημόσια τρι­το­βάθ­μια ιδρύ­ματα ή μετα­λυ­κειακή τεχνική-επαγγελματική εκπαί­δευση. Να αρχί­σουμε να σχε­διά­ζουμε και να πραγ­μα­τώ­νουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοι­νω­νία και τις ανάγκες ανά­πτυ­ξής της, εφαλ­τή­ριο της συλ­λο­γι­κής μας προ­σπά­θειας για μια Ελλάδα της προόδου και της δημιουρ­γίας.

Μπο­ρούμε, με το πρώτο κου­δούνι της χρονιάς, να φαντα­στούμε το ανέ­φι­κτο;

Ένα σχολείο με μαθή­ματα που τα απαιτεί ή ίδια η ζωή και όχι οι ανάγκες της αγοράς. Ένα σχολείο που θα μαθαί­νει δημιουρ­γικά και δεν θα εξε­τά­ζει εξο­ντω­τικά. Μια διδα­σκα­λία που σέβεται την προ­σω­πι­κό­τητα και το ρυθμό ανά­πτυ­ξης του παιδιού και δεν το κακο­με­τα­χει­ρί­ζε­ται με ύλη και βιβλία που δεν αντι­στοι­χούν στην ηλικία του. Ένα σχολικό πρό­γραμμα που συν­δυά­ζει αρμο­νικά την καλ­λιέρ­γεια του σώματος και του πνεύ­μα­τος, που αναζητά την ομορφιά στην τέχνη και στη δημιουρ­γία, και πλάθει πολίτες που αγαπούν τον τόπο τους, σέβο­νται τον συμπο­λίτη, προ­στα­τεύ­ουν το περι­βάλ­λον, αγω­νί­ζο­νται για την ειρήνη και τη συνερ­γα­σία των λαών, χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από υπευ­θυ­νό­τητα και αλλη­λεγ­γύη. Ένας εκπαι­δευ­τι­κός σχε­δια­σμός που γίνεται με γνώμονα τις ανάγκες του τόπου και σύμφωνα με τα πορί­σματα των επι­στη­μών, όχι κατά τις επι­τα­γές της Τρόικας και το ΟΟΣΑ.

Μπο­ρούμε, με το πρώτο μάθημα στην τάξη,  να αρχί­σουμε να διεκ­δι­κούμε το ασύλ­λη­πτο;

Ένα δημόσιο σχολείο που δεν θα απο­διώ­χνει αλλά θα αγκα­λιά­ζει κάθε παιδί, χωρίς δια­κρί­σεις και απο­κλει­σμούς. Μια πλούσια σχολική ζωή που δεν θα διχάζει με το μίσος και το ρατσι­σμό, αλλά θα ενώνει με την αλλη­λεγ­γύη και την αποδοχή. Μια παι­δα­γω­γική που δεν θα ταξι­νο­μεί και δεν θα απο­κλείει με «τρά­πε­ζες θεμάτων» και συνε­χείς εξε­τα­στι­κές δοκι­μα­σίες, αλλά που θα στη­ρί­ζει το παιδί στις δυσκο­λίες του και θα το βοηθάει να αξιο­ποι­ή­σει κάθε ταλέντο και ικα­νό­τητά του. Μια μαθη­σιακή δια­δι­κα­σία που δεν θα βασί­ζε­ται στην απο­στή­θιση και στο φρο­ντι­στή­ριο, αλλά θα στο­χεύει στην ουσια­στική γνώση, στην κριτική σκέψη και στη δημιουρ­γική αμφι­σβή­τηση.

Μπο­ρούμε, από την πρώτη συνε­δρί­αση του συλ­λό­γου εκπαι­δευ­τι­κών, να κυνη­γή­σουμε την ουτοπία;

Να αφή­σουμε πίσω μας την εκπαι­δευ­τική πολι­τική που καταρ­γεί βασι­κούς τομείς της γνώσης και ολό­κλη­ρες ειδι­κό­τη­τες, που κατα­δι­κά­ζει εκπαι­δευ­τι­κούς στη φτώχεια, την ανέχεια και την επι­σφά­λεια, στη δια­θε­σι­μό­τητα και τελικά στην απόλυση. Να χτί­σουμε την εκπαί­δευση που θέτει στο επί­κε­ντρο του σχο­λείου τον/την εκπαι­δευ­τικό και τον/την θεωρεί πρω­τερ­γάτη στο χτίσιμο του σχο­λείου που χρειά­ζε­ται η νέα γενιά. Να πούμε όχι στην πολι­τική τού «διαίρει και βασί­λευε», που χρη­σι­μο­ποιεί ως πρό­σχημα την «αξιο­λό­γηση» και την «υπακοή» μόνο και μόνο για να χει­ρα­γω­γή­σει κάθε ανοιχτό πνεύμα και να πνίξει κάθε δημιουρ­γική προ­σπά­θεια. Και να ανα­δεί­ξουμε την εκπαι­δευ­τική πρα­κτική που εμπνέει και πείθει με την ορθό­τητα των στόχων και των μεθόδων της. Στη θέση των ελα­στι­κών και φτηνών εργα­σια­κών σχέσεων να θέσουμε τη σταθερή εργα­σιακή και παι­δα­γω­γική σχέση, την απο­κλει­στική δέσμευση των εκπαι­δευ­τι­κών στην ευθύνη  του έργου τους και την ολό­πλευρη στήριξή τους.

Εμείς, ο Συνα­σπι­σμός της Ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεσμευό­μα­στε για όλα αυτά. Δεσμευό­μα­στε μέσα από το πρό­γραμμά μας για την παιδεία, που θα απο­τε­λέ­σει τη βάση ενός ουσια­στι­κού δια­λό­γου με όλους τους εκπαι­δευ­τι­κούς και κοι­νω­νι­κούς φορείς, με όλη την κοι­νω­νία. Δεσμευό­μα­στε πως με την ενεργό συμπα­ρά­σταση της μεγάλης πλειο­ψη­φίας του ελλη­νι­κού λαού θα ανοί­ξουμε το δρόμο που θα κάνει πράξη τα οράματα της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας.

Μπορεί σήμερα τέτοιοι στόχοι να μας φαί­νο­νται μακρι­νοί και ανέ­φι­κτοι. Αυτό συμ­βαί­νει γιατί η μίζερη τωρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα μας αφήνει ελά­χι­στα περι­θώ­ρια να φαντα­στούμε ένα σχολείο δια­φο­ρε­τικό. Και έχουν οδη­γή­σει σκόπιμα την εκπαί­δευση σε αυτό το κατά­ντημα, γιατί γνω­ρί­ζουν καλά πως κλεί­νο­ντας τους μορ­φω­τι­κούς ορί­ζο­ντες της νέας γενιάς ανοί­γουν το δρόμο για την απε­ριό­ρι­στη εκμε­τάλ­λευση του κόσμου της εργα­σίας και την ανε­ξέ­λεγ­κτη δική τους κερ­δο­φο­ρία τους.

Το «νέο Λύκειο», που έχει αρχίσει να εφαρ­μό­ζει η κυβέρ­νηση στα­διακά από πέρυσι, δείχνει ξεκά­θαρα τις επι­διώ­ξεις τους. Ελά­χι­στη γενική παιδεία και ουσια­στική μόρφωση, αλλε­πάλ­λη­λες σκληρές εξε­τα­στι­κές δοκι­μα­σίες, κατά­ταξη και ταξι­νό­μηση παιδιών, εκπαι­δευ­τι­κών και σχο­λείων. Μόνο στην πρώτη τάξη εφαρ­μό­στηκε ως τώρα, και η αύξηση των μετε­ξε­τα­στέων, ιδίως στις πιο φτω­χι­κές περιο­χές, είναι δρα­μα­τική. «Νέο Λύκειο» σημαί­νει λιγό­τε­ροι στο Λύκειο και στο Πανε­πι­στή­μιο, και περισ­σό­τε­ροι στη φτηνή και πρόωρη κατάρ­τιση, στη μαθη­τεία και στην εκμε­τάλ­λευση της εργο­δο­σίας. Με δυο λόγια, ένα εκπαι­δευ­τικό σύστημα που μετα­τρέ­πει τους πιο φτωχούς σε εκπαι­δευ­τικά «απο­τυ­χη­μέ­νους», οικο­νο­μικά εκμε­ταλ­λεύ­σι­μους, κοι­νω­νικά αδύ­να­μους και πολι­τικά χει­ρα­γω­γή­σι­μους.

Νέοι και νέες, γονείς, εκπαι­δευ­τι­κοί,

Το σχολείο στο οποίο εμπι­στευό­μα­στε ό,τι πιο πολύ­τιμο έχουμε, τα παιδιά μας, το μέλλον του τόπου μας, δεν θα μπο­ρούσε να είναι δια­φο­ρε­τικό, όσο ακο­λου­θούμε αυτή την κατα­στρο­φική πολι­τική που μας επι­βάλ­λει η κυβέρ­νηση, με τις εντολές της Τρόικας. Η σημε­ρινή εκπαι­δευ­τική πολι­τική είναι μια ακόμα όψη της πολι­τι­κής των μνη­μο­νίων, που έχει εξου­θε­νώ­σει την ελλη­νική οικο­γέ­νεια φορ­τώ­νο­ντάς τη με δυσβά­στα­χτους φόρους και χαρά­τσια, ενώ από την άλλη πλευρά μας απο­στε­ρεί από τις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες και παροχές που θα μπο­ρού­σαν να κάνουν τη ζωή μας καλύ­τερη: υγεία, παιδεία, κοι­νω­νική μέριμνα και φρο­ντίδα, υγιεινό και ανθρώ­πινο περι­βάλ­λον. Είναι η ίδια ακριβώς πολι­τική που ξεπου­λάει ξεδιά­ντροπα αντί πινα­κίου φακής το δημόσιο πλούτο, τις κερ­δο­φό­ρες επι­χει­ρή­σεις, τις δημό­σιες εκτά­σεις, τις παρα­λίες, τα μνημεία και τους φυσι­κούς πόρους της χώρας.

Καιρός να πούμε: Φτάνει πια!

Η οργή ξεχεί­λισε. Όλοι μας έχουμε πλέον αντι­λη­φθεί ότι η ανα­τροπή αυτής της κυβέρ­νη­σης και της πολι­τι­κής της είναι προ­ϋ­πό­θεση για την επι­βί­ωση όλων μας. Η κυβέρ­νηση επέλεξε να στη­ρί­ξει αυτή την πολι­τική στο φόβο. Η δική μας απά­ντησή μας στο φόβο πρέπει να είναι η ελπίδα. Η ελπίδα και όχι ο φόβος είναι που θα φέρει τη μεγάλη ανα­τροπή. Στην κοι­νω­νία και στην εκπαί­δευση.

Ο σημε­ρι­νός υπουρ­γός παι­δείας εξα­κο­λου­θεί να προ­βλέ­πει τη χει­ρό­τερη χρονιά, όπως είχαν δηλώσει και οι προ­κά­το­χοί του.

Εμείς όμως δεσμευό­μα­στε ότι αυτή την παρά­δοση θα τη σπά­σουμε στην πράξη. Και το ξεκί­νημα της ανα­τρο­πής πρέπει να γίνει τώρα, στην αφε­τη­ρία της νέας σχο­λι­κής χρονιάς.

Σεπτέμ­βρης 2014