Πώς Έλληνας μαραγκός έγινε μεγιστάνας στις ΗΠΑ και “έριξε” δολάρια στη Ρόδο

Aπό τα υπόγεια, στα ανώγεια και από μαρα­γκός στον “Νο 1 μνη­στήρα” του ΤΑΙΠΕΔ για την αγορά της Αφάντου Ρόδου. Ο Έλληνας που έφυγε από τη Σύμη και με “όπλο” τη φιλο­δο­ξία, έφτιαξε έναν κατα­σκευα­στικό κολοσσό εκα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων. Η ζωή και το έργο του με τη ματιά του WE

Ο πρώτος του μισθός ήταν 85 σεντς. Και σήμερα η περιου­σία του φτάνει τα 100 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια (εκτός των ακι­νή­των). Ξεκί­νησε να βοηθά πλα­νό­διους παγω­τα­τζή­δες και σήμερα ελέγχει το 1/5 των κυβερ­νη­τι­κών έργων σε όλο το Μαν­χά­ταν. Ο Έλληνας μαρα­γκός από την Σύμη που μετα­νά­στευσε στις ΗΠΑ, κατά­φερε να κάνει το “αμε­ρι­κα­νικό όνειρο” πραγ­μα­τι­κό­τητα, με απλά, σταθερά και στο­χευ­μένα βήματα. Σκαρ­φά­λωσε ψηλά στη λίστα με τους πλου­σιό­τε­ρους ομο­γε­νείς και πρό­σφατα απο­φά­σισε να κάνει την πρώτη του επέν­δυση στην Ελλάδα.

Ο Μερ­κού­ριος, ή όπως είναι ευρύ­τερα γνωστός, Μάικ Αγγε­λιά­δης ήταν ένας από τους τέσ­σε­ρις ενδια­φε­ρό­με­νους για την έκταση του ΕΟΤ στην Αφάντου Ρόδου. Τελικά το ΤΑΙΠΕΔ εξέδωσε ανα­κοί­νωση την περα­σμένη Τρίτη, στην οποία ανέφερε ότι το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο ανα­κή­ρυξε ομόφωνα ως πλειο­δό­τες του δια­γω­νι­σμού δυο εται­ρείες έναντι του ποσού 42,1 εκατ. ευρώ. Η μία είναι του κ. Αγγε­λιάδη. Για την ακρί­βεια, από τα 1.615 στρέμ­ματα της συνο­λι­κής έκτασης, η εταιρία του Μ. Αγγε­λιάδη εκμί­σθωσε για 50 χρόνια τα 1.360 στρέμ­ματα. Από αυτά, τα 530 στρέμ­ματα θα γίνουν ένα σύγ­χρονο γήπεδο γκολφ και στα υπό­λοιπα θα ανε­γερ­θούν ξενο­δο­χεια­κές μονάδες και του­ρι­στι­κές κατοι­κίες, με στόχο να μετα­τρα­πεί η Ρόδος στο “Νούμερο 1 προ­ο­ρι­σμό” σε όλη την Ελλάδα.

Ποιο είναι όμως το πραγ­μα­τικό πρόσωπο ενός άγνω­στου σε εμάς ομογενή στις ΗΠΑ;

Το όνομα του Μάικ Αγγε­λιάδη φιγου­ρά­ρει στη λίστα με τους πλου­σιό­τε­ρους ομο­γε­νείς στον κόσμο, λίγο πιο κάτω από το όνομα της Τζέ­νι­φερ Άνιστον. Στα 230 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια η περιου­σία για τη δημο­φιλή ηθοποιό από την Κρήτη, στα 98 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια και πολλά ακίνητα για τον ίδιο, όπως δημο­σί­ευσε η εφη­με­ρίδα “Εθνικός Κήρυκας”, τον Μάιο του 2012. Αν και τα ποσά από τότε έχουν ρυθμό μετα­βο­λής, ανάλογο με… την αλλαγή που­κα­μί­σων.

Τα ενδια­φέ­ρο­ντά του δεν γνω­ρί­ζουν κανένα φραγμό. Μπορεί να εμφα­νί­ζε­ται σε γκαλά της “οικο­νο­μι­κής αφρό­κρε­μας” της Νέας Υόρκης και την ίδια στιγμή να προ­λο­γί­ζει την έκθεση γλυ­πτι­κής του Ψαρα­δέλη (Μάιος, 2008).

Ο ίδιος συγκα­τα­λέ­γε­ται ανάμεσα σε εκεί­νους που ξένα ΜΜΕ υπο­λο­γί­ζουν σε σχόλιό τους, όταν η Χίλαρι Κλίντον ταξι­δεύει στην Ελλάδα το 2011, με τις απο­σκευές της γεμάτες από προ­τά­σεις ανα­διάρ­θρω­σης του ελλη­νι­κού δημό­σιου χρέους. “Λένε ότι πήγε για το οικο­νο­μικό πρό­βλημα της Ελλάδας, αλλά δεν νομίζω, διότι πρώτα πρώτα αυτή δεν ξέρει από οικο­νο­μία, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τους ενθαρ­ρύ­νει με καλά λόγια”, φέρεται να σχο­λί­ασε τότε ο ομο­γε­νής μεγι­στά­νας, στοι­χείο που απο­δει­κνύει την ευθύ­τητα του χαρα­κτήρα του.

Ο γνωστός και προ­σι­τός στον περισ­σό­τερο κόσμο, Μάικ, όταν δου­λεύει, δεν αστειεύ­ε­ται. Και το ίδιο απαιτεί από το προ­σω­πικό του. Πώς το απαιτεί; Πάντα με τακτ, προ­σφέ­ρο­ντας παράλ­ληλα ισχυρές δόσεις έμπνευ­σης σε όσους τον πλαι­σιώ­νουν. Γι’ αυτό και στα πάρτι της εται­ρίας που διορ­γα­νώ­νο­νται σταθερά τα τελευ­ταία 25 – και βάλε – χρόνια, στο εστια­τό­ριο “Water’s Edge” στο Long Island, με θέα το φωτι­σμένο Μαν­χά­ταν, φρο­ντί­ζει να υπεν­θυ­μί­ζει στους στενούς του συνερ­γά­τες: “Η εταιρία μας εξα­κο­λου­θεί να κρατάει τα σκήπτρα τα τελευ­ταία χρόνια. Και για την επι­τυ­χία δεν υπάρχει μυστικό, παρά μόνο σκληρή δουλειά, να είστε πάντοτε συνε­πείς στις υπο­χρε­ώ­σεις σας και να έχετε στο νου σας ότι τίποτα δεν είναι εύκολο. Πρέπει να δου­λέ­ψετε για να απο­κτή­σετε πράγ­ματα, αλλά και να έχετε καλό κου­μά­ντο σε ό,τι κάνετε. Χρειά­ζε­ται εργα­τι­κό­τητα, τιμιό­τητα, να προ­σπα­θείτε για το καλύ­τερο, και θα πετύ­χετε, ανάλογα με τις εποχές, αλλά και την τύχη πολλές φορές”.

Ακο­λου­θώ­ντας το ρητό “καμία δουλειά, δεν είναι ντροπή” κατα­πιά­στηκε από μικρός με ό, τι προ­χει­ρο­δου­λειά τού υπο­δεί­κνυαν. Και έφευγε σαν Κύριος, όταν οι προ­ο­πτι­κές μηδε­νί­ζο­νταν και τα λεφτά δεν αντι­στοι­χού­σαν με την παρα­γωγή του.

Σήμερα είναι παντρε­μέ­νος με την κυρία Ελευ­θε­ρία και πατέρας τεσ­σά­ρων κορι­τσιών, της Ειρήνης, της Αργυρώς, της Ιλιάνας και της Φαίδρας. Απο­τε­λεί ένα από τα ιδρυ­τικά μέλη της Κοι­νό­τη­τας του Αρχαγ­γέ­λου Μιχαήλ στο Roslyn των ΗΠΑ και το 2010 τιμή­θηκε με το βραβείο “The Hellenic Thread Award” για την προ­σφορά του στην ανά­πτυξη της αμε­ρι­κα­νι­κής οικο­νο­μίας και κοι­νω­νίας, ενώ συμ­με­τέ­χει σε πολλούς ομο­γε­νεια­κούς οργα­νι­σμούς, μεταξύ των οποίων η ΑΧΕΠΑ και το “Leadership 100”.

Πώς όμως έφτασε στο πιο ψηλό σκα­λο­πάτι της επαγ­γελ­μα­τι­κής επι­τυ­χίας ένας απλός μαρα­γκός;

Ο Μάικ Αγγε­λιά­δης γεν­νή­θηκε στις 20 Νοεμ­βρίου το 1941 στην Σύμη και μετα­νά­στευσε στις ΗΠΑ το 1960. Φεύ­γο­ντας νέος από το νησί του, πήρε για εφόδια του τις ευχές του Πανορ­μίτη (του Ταξιάρχη) της Σύμης και συνο­δεία τις ευχές των γονιών του, όταν με μάτια κλαμένα τον απο­χαι­ρε­τού­σαν σε λιμάνι της Σύμης, λέγο­ντάς του ότι «ο Πανορ­μί­της θα σε σκε­πά­ζει γιε μας με τα φτερά του και η ευχή της Πανα­γιάς θα είναι πάντα μπροστά στο διάβα της ζωής σου». Έτσι κι έγινε.

Και για το λόγο αυτό, δεν ξέχασε ποτέ την κατα­γωγή του. Στο γραφείο του έχει πολλές φωτο­γρα­φίες από το σπίτι του, τον “ιερό τόπο” του, όπως απο­κα­λεί τη Σύμη και συχνά παρα­δέ­χε­ται ότι: “Μου λείπει, αλλά την επι­σκέ­πτο­μαι δύο φορές το χρόνο. Δόξα τω Θεώ”, αλλά και φωτο­γρα­φίες από τα εγγόνια του στην Ελλάδα.

Ο ίδιος τελεί­ωσε το Γυμνά­σιο στο μικρό νησί, αλλά επειδή δεν υπήρχε προ­ο­πτική, πήγε στα καράβια. Επί ενάμιση χρόνο με ένα φορτηγό πλοίο σάλπαρε για όλα σχεδόν τα λιμάνια της Ευρώπης και μετά με πρό­σκληση των θείων του, βρέθηκε στην Αμερική. Όταν ήρθε η ειδο­ποί­ηση, είχε μόνο δέκα μέρες προ­θε­σμία για να μαζέψει τα πράγ­ματά του και να βρεθεί στην άλλη άκρη του πλανήτη. Ευτυχώς, η μετα­κό­μιση ολο­κλη­ρώ­θηκε εμπρό­θε­σμα, ανήμερα του Ταξιάρχη που γιορ­τά­ζει ο Πανορ­μί­της, στις 8 Νοεμ­βρίου του 1960. Και απο­χαι­ρέ­τισε το νησί, με το πλοίο Ολύμπια. “Σίγουρα, ήταν σημα­διακή ημέρα”, έγραφε ο Τύπος της εποχής.

Η Αμερική στα μάτια του, κάθε άλλο παρά Γη της Απαγ­γε­λίας θύμιζε στην αρχή. “Στα καράβια έβγαζα πιο πολλά”, θυμάται. Στην αρχή, ανα­γκά­στηκε να κάνει δεκάδες άλλες δου­λειές. Ξεκί­νησε να εργά­ζε­ται σε ένα εργο­στά­σιο που το έλεγαν “Λέκας και Γρίβας”. Έφερναν λάδια και τυριά από την Ελλάδα, τα επε­ξερ­γά­ζο­νταν και τα προ­ω­θού­σαν στην αγορά. Ο πρώτος του μισθός ήταν 85 σεντς την ώρα. Και έτσι, δύο μήνες ήταν αρκετοί για την επόμενο επαγ­γελ­μα­τικό σκα­λο­πάτι, την “Argo Boat Company”. Η εταιρία κατα­σκεύ­αζε βάρκες και ιδιο­κτή­της ήταν ένας συμπα­τριώ­της του από την Σύμη. Ο μισθός όμως και πάλι δεν εξι­σώ­νο­νταν με αυτόν των καρα­βιών. Το επόμενο καλο­καίρι, φόρτωνε ψυγεία με παγωτά και βοη­θούσε όσους πλα­νό­διους – παγω­τα­τζή­δες ξεκι­νού­σαν το δρο­μο­λό­γιο της ημέρας. Και αυτό όμως, δεν του άρεσε. Άρχισε να βάφει το ίδιο έτος, γέφυρες. Και όταν κατά­λαβε την επι­κιν­δυ­νό­τητα και άρχισε να απο­γοη­τεύ­ε­ται από το ποιόν των συνα­δέλ­φων του, έφυγε και από αυτό το πόστο. Λίγους μήνες αργό­τερα, ένας φίλος του πατέρα του, ο Γιώργος Λεβε­σά­νος που είχε μία μικρή εργο­λα­βική εταιρία – κατα­σκεύ­αζε εστια­τό­ρια -, τον πήρε στη δουλειά. “Μου άρεσε, αν και έπαιρνα το ένα τρίτο του μισθού που λάμβανα, βάφο­ντας γέφυρες. Ο μπαμπάς μου ήταν ξυλουρ­γός και τα καλο­καί­ρια πήγαινα και τον βοη­θούσα. Είχα μία ιδέα από την δουλειά, όχι όμως πολλά πράγ­ματα. Αλλά πηγαί­νο­ντας στον κύριο Γιώργο, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι ήταν κάτι που με προ­σέλ­κυε περισ­σό­τερο, από τις άλλες δου­λειές. Έτσι, άρχισα να μαθαίνω την τέχνη του μαρα­γκού, όσο πιο καλά μπο­ρούσα”.

Το 1967 ξεκί­νησε με τον ξάδερφό του, τον Γιώργο Νικολή, την εταιρία “A&T Constructions”, που ειδι­κεύ­ο­νταν στις ανα­πα­λαιώ­σεις σπιτιών. “Ανα­λαμ­βά­ναμε μικρές και μίζερες δου­λειές”. Αλλά και το τότε στοί­χημα με τον εαυτό του, το κέρδισε. “Όποιος περάσει από αυτό το στάδιο και αντέξει, ό, τι κι αν κάνει μετά, θα έχει επι­τυ­χία”, έλεγε τότε και περιέ­γραφε τις δου­λειές του ως εξής: “Το συρτάρι μού το έφαγε ο σκύλος, ο νοι­κά­ρης έφυγε και πήρε μαζί του την πόρτα μου. Και άλλα τέτοια”. Οπότε και η κατά­ληξη, φαντά­ζε­στε ποια ήταν. Αργά ή γρήγορα, οι ανα­πα­λαιώ­σεις απο­τέ­λε­σαν παρελ­θόν και ο ίδιος με τον ξάδερφό του, άνοιξαν νέα εταιρία, με αντι­κεί­μενο τις επι­σκευές σε εστια­τό­ρια.

Με το ανήσυχο πνεύμα και την επαγ­γελ­μα­τική αστά­θεια που τον χαρα­κτή­ριζε το διά­στημα των πρώτων μετα­να­στευ­τι­κών του χρόνων στις ΗΠΑ, τίποτε δεν προ­μή­νυε την επι­τυ­χία που θα έρχο­νταν μετά από λίγα χρόνια αφο­σί­ω­σης στο εν λόγω αντι­κεί­μενο.

Ο κ. Αγγε­λιά­δης θα φτιάξει 182 εστια­τό­ρια εκ του μηδενός στη μητρο­πο­λι­τική περιοχή της Νέας Υόρκης. Και μπορεί να μην έτρεξε ούτε έναν πελάτη στα δικα­στή­ρια, αλλά ο ίδιος έλεγε συχνά στον Τύπο: “Έχασα πολλά λεφτά. Είχα μία άλλη φιλο­σο­φία, βλέπετε. Έχασες, φύγε, μην πας στα δικα­στή­ρια. Δεν ήμουν κορόιδο, ούτε είχα πολλά και τα χάριζα, αλλά όταν το μαγαζί δούλευε, αλλά δεν έβγαζε, τι να κάνεις;”.

Από το 1970 μέχρι το 1990, ο κ. Αγγε­λιά­δης έκανε την ίδια δουλειά, μέχρι που ο φόρτος εργα­σίας ξέφυγε και ο ίδιος κου­ρά­στηκε. Το 1990 χώρισε τα επαγ­γελ­μα­τικά του κιτάπια από τον τότε συνέ­ταιρό του και έφτιαξε την “M.A. Angeliades”, την οποία δια­θέ­τει μέχρι και τώρα που γρά­φο­νται αυτές οι σειρές.

Σήμερα η εταιρία του κ. Αγγε­λιάδη συνα­γω­νί­ζε­ται τις μεγα­λύ­τε­ρες οικο­δο­μι­κές και εργο­λα­βι­κές εται­ρίες της Αμε­ρι­κής, κατα­σκευά­ζο­ντας δεκάδες μεγάλα έργα, όπως βιβλιο­θή­κες, δικα­στή­ρια, σχολεία και άλλα κυβερ­νη­τικά έργα, μετρώ­ντας τις καλές ημέρες, πάνω από 250 άτομα προ­σω­πικό.

Πρό­σφατα ανα­κα­τα­σκεύ­ασε το σταθμό Μπλίκερ στο Μαν­χά­ταν, ύψους 96 εκα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων και ακόμη περισ­σό­τε­ρων στο Μπρονξ. Σε κάθε τέλος ενός έργου, ο ίδιος ανα­ρω­τιέ­ται ενδό­μυχα: “Πού ήμουν και πού έφτασα”.

Στην περιου­σία του ανήκουν και τα “Daily Barn”. Εξηγεί μάλιστα πως 60-70 χρόνια πριν, τα κατα­στή­ματα ξεκί­νη­σαν να πουλούν γάλα, επειδή οι ιδιο­κτή­τες τους είχαν αγε­λά­δες. Με την πάροδο των χρόνων έβαλαν κι άλλα προ­ϊ­ό­ντα στα ράφια. “Ε, οι άνθρω­ποι αυτοί τα που­λού­σαν και κάποια στιγμή τα πήραμε εμείς. Έτσι απλά”.

Πριν από ένα χρόνο άνοιξε το εστια­τό­ριο «Κύμα» στο Roslyn του Long Island, που προ­σφέ­ρει φρέσκο ψάρι και καλο­μα­γει­ρε­μένα ελλη­νικά και άλλα μεσο­γειακά φαγητά. Το εστια­τό­ριο έχει σύγ­χρονη δια­κό­σμηση και ανοιχτά χρώματα, με κυρί­αρχο το γαλάζιο και το λευκό, που παρα­πέ­μπουν σε αιγαιο­πε­λα­γί­τικο νησί. Στα εγκαί­νια του εστια­το­ρίου, καλω­σο­ρί­ζο­ντας τους φίλους του, ο Μάικ είπε:

“Εκείνο που έχει σημασία είναι το καλό φαγητό και η καλή εξυ­πη­ρέ­τηση του πελάτη. Θα προ­σπα­θή­σουμε να ευχα­ρι­στή­σουμε όλον τον κόσμο και τους φίλους μας. Κι εγώ έχω όπως ξέρετε πολλούς φίλους”. Η φιλο­σο­φία του κ. Αγγε­λιάδη απο­τε­λεί και την εγγύηση για τους πελάτες. “Για εμένα το να κάνω χίλια δολάρια παρα­πάνω την εβδο­μάδα και να έχω παρά­πονα από τους πελάτες μας, δεν θα με ευχα­ρι­στεί. Θέλω να μου τηλε­φω­νούν οι φίλοι μου και να μου λένε, ‘Μερ­κούρη βρες μας ένα τραπέζι γιατί δεν υπάρχει μέρος απόψε’. Αυτή θα είναι η ευχα­ρί­στησή μου. Αν παίρνω παρά­πονα για το φαγητό, θα τους δώσω τα κλειδιά”.

Ο Μάικ και η Ελλάδα, η Ελλάδα και ο Μάικ

Για το ελλη­νικό αδιέ­ξοδο, ο Μάικ μέσες άκρες, σχο­λί­αζε πάντα: “Δεν είμαι οικο­νο­μο­λό­γος, αλλά μπορώ να σας πω τη δική μου άποψη. Νομίζω ότι δεν φτάσαμε ακόμη στα χει­ρό­τερα. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και ο κόσμος πρέπει να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι πρέπει να παλέψει για το καλύ­τερο, δεν γίνεται αλλιώς”.

Στις πιο ευτυ­χι­σμέ­νες ημέρες της ζωής του, ανα­φέ­ρει μία και μονα­δική: “Την ημέρα που γνώρισα την γυναίκα μου και με παντρεύ­τηκε. Ακο­λού­θη­σαν οι μέρες που φέραμε στη ζωή τα τέσσερα μας κορί­τσια. Γενικά όμως δεν υπάρ­χουν μεμο­νω­μέ­νες χαρές ή μεμο­νω­μέ­νες λύπες, αλλά κάθε μέρα και στιγμή που περνά πρέπει ο άνθρω­πος να κάνει ό, τι μπορεί καλύ­τερα, για να κοι­μά­ται ήσυχα”.

Και από τις πιο λυπη­τε­ρές ημέρες που θυμάται είναι η ημέρα που ανα­κοι­νώ­θηκε στον ίδιο και την οικο­γέ­νειά του, ότι η αδερφή του πάσχει από πολιο­μυ­ε­λί­τιδα (η ίδια σήμερα ζει στη Ρόδο).

Αν και δεν μετά­νιωσε ποτέ που έφυγε από τη Σύμη, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι το νησί αυτό είναι η Ιθάκη του και στην ερώτηση πόσο αγαπά την Ελλάδα, με κλίμακα από το 1 έως το 10, ο ίδιος απαντά πάντα “10”. “Τα επαγ­γελ­μα­τικά μου φτερά ήταν αυτά που δεν με κρα­τού­σαν εκεί και τίποτε άλλο”.

news247.gr