Αν και ασφαλισμένοι, πληρώνουν από την τσέπη τους για υπηρεσίες υγείας

Και μόνο το γεγονός ότι δέκα συμ­με­τέ­χο­ντες από ένα δείγμα 1.000 ατόμων από όλη την Ελλάδα δηλώ­νουν ότι πάσχουν από κάποιο χρόνιο νόσημα είναι αρκετά εντυ­πω­σιακό. Ανάμεσα σε αυτά υπε­ρέ­χουν οι γυναί­κες, ειδικά μεγάλης ηλικίας, και οι άνθρω­ποι με χαμηλό εισό­δημα. Αν και αυτοί που συμ­με­τεί­χαν στη συντρι­πτική πλειο­νό­τητά τους (96%) είναι ασφα­λι­σμέ­νοι, φαί­νε­ται ότι καλύ­πτουν συχνά από ιδίους πόρους τη φρο­ντίδα της υγείας τους.

Ενδει­κτικά, κατά μέσον όρο ένα νοι­κο­κυ­ριό δαπανά 955 ευρώ σε ένα χρόνο για θέματα υγείας. Λογικό, καθώς λίγο λιγό­τε­ροι από τους μισούς επι­σκέ­πτο­νται ιδιώτες για­τρούς μη συμ­βε­βλη­μέ­νους με το Ταμείο τους και περίπου ένας στους δύο λαμ­βά­νει μη συντα­γο­γρα­φού­μενα φάρμακα.

Ως εκ τούτου, 22% δηλώ­νουν ότι τον τελευ­ταίο χρόνο υπήρξαν φορές που δεν έκαναν χρήση υπη­ρε­σιών υγείας, ενώ έπρεπε, λόγω κόστους. Οι παθο­γέ­νειες του δημό­σιου συστή­μα­τος υγείας συν­δέ­ο­νται προ­φα­νώς με τη στροφή στην ιδιω­τική ασφά­λιση υγείας – καθώς ένας στους πέντε δια­θέ­τει πλέον ιδιω­τική ασφά­λεια.

Αυτά είναι ορι­σμένα από τα ενδια­φέ­ρο­ντα συμπε­ρά­σματα της τελευ­ταίας έρευνας που πραγ­μα­το­ποί­ησε από κοινού το Ινστι­τούτο Πολι­τι­κής Υγείας με τη διαΝΕΟσις για λογα­ρια­σμό του οργα­νι­σμού GIVMED / Share medicine Share Life. Και η πρό­σβαση στο κατάλ­ληλο φάρμακο, όμως, μοιάζει να μην είναι αυτο­νό­ητη, καθώς ένας στους έξι απα­ντάει ότι αντι­με­τώ­πισε εμπόδια στην προ­μή­θεια φαρ­μά­κων και όπως διευ­κρι­νί­ζε­ται αυτό αφορά ως επί το πλεί­στον την εύρεση του κατάλ­λη­λου φαρ­μά­κου για τη θερα­πεία του.

Στον αντί­ποδα αυτού, ένας στους δύο δηλώνει ότι του έχουν περισ­σέ­ψει φάρμακα, τα οποία φυλάσ­σει στο σπίτι του. Σχεδόν όλοι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι γνω­ρί­ζουν το στοκ των φαρ­μά­κων που έχουν στα ντου­λά­πια τους, όμως μόνο τρεις στους δέκα ελέγ­χουν τακτικά αν πλη­σιά­ζουν στην ημε­ρο­μη­νία λήξης τους.

Στη δια­χεί­ριση των περισ­σευού­με­νων φαρ­μά­κων οι ερω­τώ­με­νοι μένουν μάλλον μετε­ξε­τα­στέοι: ένας στους δύο βρήκε, λιγό­τερα ή περισ­σό­τερα, ληγμένα φάρμακα στο σπίτι του και εξ αυτών ένας στους πέντε βρήκε περισ­σό­τερα από τέσσερα κουτιά. Περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς (55,1%) τα πετούν στα σκου­πί­δια, ενώ 37,8% τα επι­στρέ­φουν στα φαρ­μα­κεία. Αγνοια, επίσης, επι­κρα­τεί ανα­φο­ρικά με τη δια­χεί­ριση των μη ληγ­μέ­νων φαρ­μά­κων, καθώς οι περισ­σό­τε­ροι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι δεν ξέρουν πού να τα δώσουν. Μόνο ένας στους τέσ­σε­ρις, κυρίως γυναί­κες, δώρισε τον τελευ­ταίο χρόνο φάρμακα, «επειδή έληγαν άμεσα και δεν τα χρεια­ζό­ταν». Εξ αυτών οι μισοί τα έδωσαν σε ιδιω­τικό φαρ­μα­κείο, ενώ ακο­λου­θεί η προ­σφορά σε κοι­νω­νικό φαρ­μα­κείο –θεσμός που συγκε­ντρώ­νει ομόφωνα θετική αξιο­λό­γηση– και μετά σε δομές ή εκδη­λώ­σεις σχε­τι­κές με τη συγκέ­ντρωση φαρ­μά­κων.

Πολύ λίγοι γνω­ρί­ζουν την ύπαρξη των πρά­σι­νων κάδων στα φαρ­μα­κεία, που προ­ο­ρί­ζο­νται για τα μη ληγμένα φάρμακα. Οι περισ­σό­τε­ροι, δε, από αυτούς που ξέρουν τους πρά­σι­νους κάδους θεωρούν ότι εκεί μπορούν να απορ-ρίψουν τα ληγμένα φάρμακα.

Πηγή kathimerini.gr

Ιωάννα Φωτιάδη